Ο Mωυσής θα σώσει τη Bενετία

Εδώ και χρόνια η Πόλη των Δόγηδων εκλιπαρεί για βοήθεια. Οι εκκλήσεις της
εισακούστηκαν από έναν σύγχρονο «Μωυσή» – έργο σωτηρίας για πολλούς, κατάρα
όμως για άλλους.

Το νερό εισχωρεί παντού. Γεμίζει τις πλατείες, διατρέχει τις εκκλησίες.
Πλημμυρίζει τα σπίτια μέσω των υπονόμων. Διαβρώνει τις προσόψεις παλατιών,
κατασκευασμένων για να αντέξουν ακόμη και τις πιο επιθετικές σφραγίδες του
χρόνου… Μάταιο. H μακραίωνη μάχη με τα κύματα της Αδριατικής, αποδεικνύεται
αδυσώπητη.

H εικόνα της καταστροφής αποτυπώνεται έντονα στην άλλοτε επιβλητική Casa da
Mosto. Φουσκωμένα τα νερά, αλμυρά, γλείφουν την πύλη, τρώνε τους τοίχους…
«Μια μέρα θα πέσει στο κανάλι», λέει η κληρονόμος της, Τζέιν ντα Μόστο,
ερευνήτρια στο Corilla, μια κοινοπραξία εταιρειών και υπηρεσιών, οι οποίες
μελετούν τη λιμνοθάλασσα της Βενετίας με την ελπίδα να κατορθώσουν να τη
σώσουν. Και τα πρώτα βήματα έγιναν. Ο «Μωυσής» είναι ένα κατασκευαστικό σχέδιο
στο οποίο έχουν στηριχτεί τα τελευταία χρόνια αρκετές ελπίδες για τη διάσωση
της Βενετίας: 78 γιγάντιες κινητές υποθαλάσσιες πύλες από ατσάλι και τσιμέντο,
τοποθετημένες στον πυθμένα της Αδριατικής, θα ανυψώνονται στην επιφάνεια όταν
θα χρειάζεται για να προστατεύουν τη Βενετία από την παλίρροια. Αν και το
φυσικό αυτό φαινόμενο δεν συμβαίνει παρά μερικές φορές τον χρόνο, οι
επιπτώσεις του στην πόλη είναι συχνά καταστροφικές.

Τεχνολογία και μηχανική

Έργο που συνδυάζει τα τελευταία επιτεύγματα τεχνολογίας και μηχανικής και
ταυτόχρονα μεγάλης προτεραιότητας για την κυβέρνηση Μπερλουσκόνι,
χαρακτηρίζεται από οικονομικό βάρος ανάλογο του φυσικού του: η κάθε πύλη
ζυγίζει 300 τόνους και, συνολικά, το κόστος τους αναμένεται να υπερβεί τα 4,5
δισεκατομμύρια ευρώ. Οι πρώτες εργασίες άρχισαν τον Μάιο του 2003 και
προβλέπειται να ολοκληρωθούν το 2010. Αν όλα κυλήσουν ομαλά. Γιατί εκτός από
πρωτοποριακό, το σχέδιο είναι και αμφιλεγόμενο.

ΟΙ ΕΠΙΚΡΙΣΕΙΣ

«Θα καταστραφεί το περιβάλλον»

H ΛΙΜΝΟΘΑΛΑΣΣΑ της Βενετίας είναι ένα από τα πιο εύθραυστα και ασταθή
οικοσυστήματα του πλανήτη, συνάμα όμως μια περιοχή μοναδική: εκεί συναντώνται
αιώνες τέχνης και αρχιτεκτονικής, εξέλιξης ανθρώπινης αλλά και φυσικής. Τα
δραστικά σχέδια του «Μωυσή», στα όρια της επιστημονικής γνώσης και της
εφαρμοσμένης μηχανικής, έχουν προκαλέσει πλήθος αντιδράσεων. Στην καρδιά της
αντιπαράθεσης εκείνοι που πιστεύουν στην ισχύ της σύγχρονης τεχνολογίας για
την αντιμετώπιση των φυσικών φαινομένων και εκείνοι που πιστεύουν πως μόνο με
ύβρι απέναντι στη φύση μπορεί να συσχετιστεί ο «Μωυσής».

Άγνωστη λύση

Οι επικριτές του σχεδίου ανησυχούν για το ενδεχόμενο να κλονιστεί περαιτέρω το
ήδη βεβαρημένο από τη βιομηχανοποίηση και την αυξημένη ναυσιπλοΐα οικοσύστημα
της λιμνοθάλασσας. Οι μέρες άλλωστε που η υποθαλάσσια χλωρίδα με τους φυσικούς
της σχεδιασμούς δημιουργούσε αναχώματα, προστατεύοντας τα θεμέλια της πόλης,
έχουν παρέλθει προ πολλού. «Είναι τρομακτικό γιατί είναι μια λύση άγνωστη, δεν
έχει εφαρμοστεί», λέει η Ντα Μόστο. Και προσθέτει ότι στην ουσία, το πρόβλημα
της πόλης που κόντυνε κατά 22,5 εκατοστά σε σχέση με το ύψος της πριν από 20
χρόνια στην ουσία δεν λύνεται.

«Πρόκειται για μεγάλη περιβαλλοντική παρέμβαση» παραδέχεται ο Αλμπέρτο Σκότι,
επικεφαλής μηχανικός του «Μωυσή». «Όμως ελέγξαμε τα πάντα. Ασφαλώς το σχήμα
πλέον δεν θα είναι φυσικό. Θα υπάρχουν τεχνητά υλικά. Όμως, δεν υπάρχουν
βιβλία για το πώς κατασκευάζεται μια λιμνοθάλασσα. Είμαστε άνθρωποι ασφαλώς
και δεν μπορούμε να αναπαραγάγουμε τα έργα του Θεού».

Επιμέλεια: Ρένα Δημητρίου