PAΪA MΟYZENIΔΟY Ένα άγριο, αιματηρό τσίρκο

«Έχω επηρεαστεί πάρα πολύ από το βιβλίο του Ρενέ Ζιράρ “Στις φλόγες της ζηλοτυπίας του Σαίξπηρ”. Γράφει ο Ζιράρ ότι το “Τρωίλος και Χρυσηίδα” είναι το πιο “σύγχρονο” έργο του Σαίξπηρ. Και ότι ο τρόπος που χρησιμοποιούν οι ήρωες για να κάνουν πολιτική είναι ο ίδιος με τον τρόπο που κάνουν έρωτα. Πρόκειται για την πλήρη ξεφτίλα. Και η εποχή μας είναι η εποχή της πλήρους ξεφτίλας. Στα πάντα», λέει η Ράια Μουζενίδου

Πάλι Σαίξπηρ; «Μη μου το λέτε, μη μου το λέτε αυτό! Γιατί θυμώνω… Δεν είναι
“άντε, έτσι τυχαία να κάνουμε Σαίξπηρ…”. Έχω προγραμματίσει μια σειρά
πραγμάτων πάνω στον Σαίξπηρ, τα έχω αναγγείλει και θα τα πραγματοποιήσω».
Περισσότερο ορμητική από ποτέ η Ράια Μουζενίδου.

«Με αφορμή τον Σαίξπηρ: Λέγε με Ιουλιέτα…» η παράσταση με την οποία
εγκαινίασε πρόπερσι το «Δίπυλόν» της – ένα δικό της «παιχνίδι» πάνω στο
«Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Σαίξπηρ, με τη συνεργασία του Γιώργου Χασάπογλου
και του Λευτέρη Παπαδόπουλου. «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», η περσινή παράστασή της,
με το πρωτότυπο σαιξπηρικό έργο.

Και φέτος, μετά το έργο του Γιώργου Μανιώτη «Μόνο θετικές σκέψεις» που ανέβασε
στο «Δίπυλον», συνεχίζοντας να υλοποιεί το σχέδιό της να παρουσιάσει μερικά
από τα έργα του Σαίξπηρ, σκηνοθετώντας, πριν ή μετά το ανέβασμά τους, και ένα
έργο «με αφορμή» το πρωτότυπο, ετοιμάζει μια «πειραματική παράσταση πάνω στο
«Τρωίλος και Χρυσηίδα» με έξι ηθοποιούς και με τον τίτλο «Τρωίλος και Χρυσηίδα
– Πλάνο πρώτο» – κάτι ανάλογο αλλά σε εντελώς διαφορετικό ύφος από την
παράσταση που προηγήθηκε του «Ρωμαίος και Ιουλιέτα».

«Είναι ένας πειραματισμός που προήλθε από τη δουλειά που κάνουμε εδώ και μήνες
πάνω στο έργο του Σαίξπηρ. Θα παίξουμε τα μέρη του έργου που αναφέρονται στον
έρωτα αντιπαραθέτοντας τον έρωτα του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας. Έχω βάλει,
ανάμεσα, αποσπάσματα από το “Μονόγραμμα” του Οδυσσέα Ελύτη και κάποια κείμενα
που προέκυψαν από τους αυτοσχεδιασμούς που κάναμε και που εκπροσωπούν την
εποχή μας. Ενώ στη διάρκεια της παράστασης που θα κρατάει μιάμιση ώρα θα
προβάλλονται, πάνω στους ηθοποιούς, στο κοινό και σε αγάλματα, βίντεο του
Νίκου Ζάππα με μουσική του Γιώργου Τσαγκάρη. Θα έχει μια διαλεκτική μέσω της
οποίας θα προσπαθήσουμε να ανοίξουμε διάλογο με το κοινό».

Κάνατε μια «καθαρή» τραγωδία, το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα». Τώρα προχωράτε σ’
ένα έργο που θεωρείται προβληματικό, το «Τρωίλος και Χρυσηίδα».

«Το διάλεξα ως μια ιστορία έρωτα ύστερα από μια άλλη ιστορία έρωτα όπως είναι
ο “Ρωμαίος”. Εκείνο το έργο διαδραματίζεται μέσα σε έναν εμφύλιο πόλεμο. Ενώ
αυτό μέσα σε έναν πόλεμο που αν τον μετρήσουμε με τα μέτρα τα σημερινά θα
μπορούσαμε να τον ονομάσουμε “παγκόσμιο πόλεμο” και “πόλεμο απόλυτης
καταστροφής”».

H παράστασή της στήνεται σε μια «αρένα», όπως έχει διαμορφώσει τον χώρο της,
στρώνοντας το πάτωμα με μια «λίμνη αίματος». Και θα έχει στοιχεία τσίρκου.
«Γιατί όλη αυτή η ιστορία, όπως την έχει δει ο Σαίξπηρ, είναι ένα άγριο,
αιματηρό τσίρκο. Ήθελα να δέσω και τους θεατές στις θέσεις τους σαν να είναι
αιχμάλωτοι, αλλά φοβήθηκα μήπως νομίσουν ότι τους δένω για να μη φύγουν…».
Γελάει.

Εσείς θα παίξετε φέτος;

«Όχι. Αλλά η αλήθεια είναι ότι γουστάρω πάρα πολύ να παίζω. Μου δίνει χαρά.
Είχα παίξει ως φοιτήτρια στο Παρίσι. Θα βρω πάντως ευκαιρία να παίξω παρ’ όλο
που κάποιοι από τους κριτικούς δεν ευχαριστήθηκαν πέρσι… Έχω αποφασίσει τώρα
που μεγάλωσα να κάνω ό,τι γουστάρω».

Ώς τώρα δεν το κάνατε;

«Όχι. Και τον συγκεκριμένο χώρο, το “Δίπυλον”, γι’ αυτό τον λόγο τον
δημιούργησα».

Λειτούργησε απελευθερωτικά για σας;

«Ναι. Γι’ αυτό τον ήθελα πάντα».

Μοιάζει να έχετε αλλάξει ως άνθρωπος: πιο αποφασιστική, πιο «επιθετική»…

«Έτσι ήμουν πάντα. Αλλά πώς να ‘βγει αυτό; Να χτυπάω την “πόρτα” του άλλου που
έχει το θέατρο για να σκηνοθετήσω και να μου λέει “αυτό το έργο θα ανεβάσεις”,
“έτσι θα κάνεις το σκηνικό”, “αυτούς τους ηθοποιούς θα πάρεις”; Το ίδιο
είναι;».

«Θέλω να τους αγκαλιάσω τους θεατές»

H υποδοχή του νέου θιάσου από το κοινό και την κριτική σάς φόβισαν;

«Όχι. Τα περίμενα. Πάντα η αρχή είναι δύσκολη. Ειδικά όταν οι κριτικοί σε
περιφρονούν και δεν έρχονται… Ο απλός κόσμος, όμως, που μας βλέπει
“μαγκωμένους” γιατί το θέατρο δεν είναι γεμάτο, μας λέει: “Να επιμείνετε, οι
άλλοι που γεμίζουν δεν είναι καλύτεροι από σας”. Γι’ αυτό λέω στα παιδιά –
τους ηθοποιούς – όταν μου πουν “ξέρεις τι είναι να παίζεις με λίγους θεατές
και μια αίθουσα ψυχρή;”: “Πρέπει να κάνουμε υπομονή”. Εγώ όταν βλέπω λίγους
θεατές θέλω να πάω να τους αγκαλιάσω και να τους φιλήσω έναν έναν. Έτσι, όμως,
είχε γίνει και με τους “Κουραμπιέδες” του Χασάπογλου, όταν πρωτοσκηνοθέτησα.
Τον πρώτο μήνα είχαμε έναν δυο θεατές. Αλλά μετά δεν ξέραμε πού να τους βάλουμε…»

Ακολουθεί η κινηματογραφική «Ροζέτα»

Στα προσεχή σχέδια της Ράιας Μουζενίδου, μια μεταφορά για το θέατρο του
σεναρίου της ταινίας των αδελφών Νταρντέν «Ροζέτα». Και βαθιά στο μυαλό της,
να κάνει αρχαίο δράμα.

Μου εξομολογείται ότι εκτός από τη σκηνοθεσία που υπογράφει, η ίδια κάνει,
στις παραστάσεις της στο «Δίπυλον», και τη μετάφραση, και τα σκηνικά, και τα
κοστούμια, και τους φωτισμούς της παράστασης. Και τα υπογράφει με ψευδώνυμο.
«Γιατί φοβάμαι την κακοπροαίρετη κριτική», εξομολογείται. «Κι αυτό με
θυμώνει…».

Ναι, έχετε έναν θυμό μέσα σας…

«Εφηβικό…». Γελάει.

Κι όποιον πάρει ο Χάρος;…

«Ναι». Το λέει κοριτσίστικα. «Βγαίνουνε νέα παιδιά που γράφουν,
σκηνοθετούν, παίζουν… – τα κάνουν όλα. Και το βρίσκουν απόλυτα φυσικό οι
Μεγάλοι Κριτικοί. Σ’ εμένα γιατί δεν το βρίσκουν; Ύστερα από τόσα χρόνια που
δουλεύω;».

INFO

Στο «Δίπυλον» (Καλογήρου Σαμουήλ 2 – Διπύλου, Πλατεία Κουμουνδούρου, τηλ.
210-3229.771): «Τρωίλος και Χρυσηίδα – Πλάνο πρώτο» από 3/3. Εισιτήρια: 20,
(λαϊκή απογευματινή Τετάρτης) 17, (φοιτητικό) 13 ευρώ.