ΣE ΠPΩTO ENIKO Mε το δάχτυλο στο σιρόπι

Ήταν τις προάλλες στο σπίτι της θείας Ουρανίας, που φτιάχνει πολύ ωραίο γλυκό
κυδώνι. Πραγματικά ωραίο κυδώνι. Την ώρα λοιπόν που ο Γιαννάκης έχει βουτήξει
τα δαχτυλάκια του στο σιρόπι, η θεία τού απευθύνει την ερώτηση – θεσμό – μια
από τις ιδιαίτερα αγαπημένες του ρεπερτορίου της: «Κι εσύ, Γιαννάκη, τι θέλεις
να γίνεις όταν μεγαλώσεις;».

Ο Γιαννάκης σκουπίζει το σιρόπι με το μανίκι του, ξαναβουτάει τα δάχτυλα (σας
λέω, αχτύπητο γλυκό), και με το βλέμμα καρφωμένο στο βάζο, μη τυχόν και μας τ’
αρπάξει κανείς (ερμηνεύω το βλέμμα), απαντάει: «Εγώ, άμα μεγαλώσω θα γίνω
λαμόγιος!».

Ξαναπές το Γιαννάκη. Λαμόγιος! Λαμόγιος! (με σίγμα τελικό παρακαλώ!). Και να
τρέχουν τα σιρόπια. H θεία Ουρανία, που ο άντρας της δούλευε στην τράπεζα και
δεν ήξερε από αυτά, του είπε: «Μπράβο παιδί μου. Μόνο να σπουδάσεις πρώτα»…
Ποιος ξέρει, θα νόμισε πως αυτό το επάγγελμα είχε σχέση με τα κομπιούτερ, που
έτσι κι αλλιώς είχε μεσάνυχτα. H μαμά του Γιαννάκη, που καθόταν δίπλα και
έκανε ότι παρακολουθούσε άλλη συζήτηση, θορυβήθηκε. Το παιδί λαμόγιο; Πού τ’
άκουσε αυτό; Έβλεπε ειδήσεις; Ή μήπως έπιασε το αυτί του τον πατέρα να
σχολιάζει τις τελευταίες εξελίξεις στον επαγγελματικό στίβο; Ούτε γιατρός,
ούτε δικηγόρος, ούτε καν σχεδιαστής εσωτερικών χώρων; Τίποτε;

Τίποτε. Ο Γιαννάκης συνέχιζε – με τα σιρόπια να τρέχουν πάντα – τον χορό του
λαμόγιου. «Θέλω να γίνω λαμόγιος, για να βγάζω πολλά λεφτά και να κάνω ό,τι
θέλω…». «Καλά, τι σπουδάζεις για να γίνεις λαμόγιος;» ρώτησε η θεία Ουρανία,
για να μαθαίνει η γυναίκα. «Δεν χρειάζεται να σπουδάσεις, αυτό, τό ‘χεις ή δεν
τό ‘χεις» είπε η μαμά. «Λες να τό ‘χει το δικό μας παιδί;». Λες; Ο Γιαννάκης
ήξερε τι έλεγε, τι έτρωγε δεν ήξερε, είχε βουτήξει και στα τρουφάκια. «Θέλω να
γίνω λαμόγιος σαν τον…». Εκεί ήταν που τον μπούκωσαν με ό,τι βρέθηκε
πρόχειρο, γλυκά, αλμυρά και φιστίκια Αιγίνης. «Σιγά, βρε, θα με πνίξετε…»
φώναζε ο κακομοίρης.