Διαστάσεις Tο παιχνίδι με τους καθρέφτες

Τον 18ο αιώνα, ο πρίγκιπας Φαχρ Αλ Ντιν νίκησε στο Ανζάρ τους Οθωμανούς που
είχαν έλθει από τη Δαμασκό. Σ’ αυτήν την ίδια τοποθεσία της κοιλάδας Μπεκάα,
για άλλον λόγο βέβαια, στρέφουν σήμερα οι Λιβανέζοι την προσοχή τους.

Οργή και θρήνος: ένας μασκοφόρος Λιβανέζος κρατά πορτρέτα του δολοφονημένου πρωθυπουργού

Τον είχαμε ξεχάσει τόσα χρόνια τον Λίβανο. Διόλου περίεργο: τα μέσα ενημέρωσης
ενδιαφέρονται μόνο για ζώνες όπου εκδηλώνονται κρίσεις, γίνονται πόλεμοι,
σκοτώνονται άνθρωποι, όχι για χώρες που προσπαθούν να ξανασταθούν στα πόδια
τους ύστερα από χρόνια βίας και αναρχίας. No news, good news, όπως λένε οι
Άγγλοι. Μια πόλη όπου ένα διαμέρισμα κοστίζει σήμερα ώς και 5 εκατομμύρια
δολάρια και όπου το αγαπημένο σπορ των πλουσίων είναι να κάνουν αγώνες με τις
Λαμποργκίνι, τις Μαζεράτι και τις Φεράρι τους, μια Βηρυτός που αποτελεί
συνδυασμό Ελβετίας, Μοντεκάρλο και Λας Βέγκας, δεν ενδιαφέρει παρά τους
ταξιδιωτικούς συντάκτες.

Είχαμε κρατήσει έτσι τα σχήματα του εμφυλίου πολέμου (1975-1990): χριστιανοί
εναντίον μουσουλμάνων. Λες και δεν έχει αλλάξει ο κόσμος από τότε, λες και ο
Λίβανος δεν έχει επηρεαστεί από την παγκοσμιοποίηση, λες και δεν μας έχει
προειδοποιήσει ο Τόμας Φρίντμαν ότι η Βηρυτός είναι ένα παιχνίδι με
διασταυρωμένους καθρέφτες, όπου τα φαινόμενα απατούν. Μετά την παραίτησή του
από την πρωθυπουργία, τον περασμένο Οκτώβριο, ο (σουνίτης) Ραφίκ Χαρίρι
συμμάχησε με τον (δρούζο) Ουαλίντ Τζουμπλάτ και τον (χριστιανό) Αμίν
Τζεμαγιέλ. Κοινή τους απαίτηση ήταν η απαλλαγή του Λιβάνου από τους Σύρους
(που δολοφόνησαν τον πατέρα τού Τζουμπλάτ, τον αδελφό τού Τζεμαγιέλ και
προχθές, πιθανότατα, τον Χαρίρι).

H απάντηση της Συρίας ήταν άμεση. Μετακίνησε μερικούς στρατιώτες της και
κινητοποίησε τους μυστικούς της πράκτορες στο Ανζάρ, την έδρα των μυστικών της
υπηρεσιών στον Λίβανο. Επικεφαλής εδώ είναι ο στρατηγός Γκουστόμ Γκαζάλεχ, που
μαζί με τον προκάτοχό του και νυν υπουργό Εσωτερικών της Συρίας Γκάζι Καναάν,
θεωρούνται οι «άρχοντες των συνωμοσιών». Ο πρώτος, επειδή ελέγχει εκατοντάδες
κατασκόπους στο λιβανικό έδαφος. Ο δεύτερος, επειδή για μια ολόκληρη
εικοσαετία (1982-2002) μηχανευόταν όλων των ειδών τις συνωμοσίες
χρησιμοποιώντας πράκτορες και τρομοκρατικές οργανώσεις. Οι άνθρωποι αυτοί
πιστεύεται ότι βρίσκονται πίσω από την απόπειρα δολοφονίας, τον περασμένο
Νοέμβριο, του δρούζου βουλευτή Μαρουάν Χαμαντέ, που έχει επίσης ζητήσει την
αποχώρηση των συριακών στρατευμάτων. Να σχεδίασαν άραγε και τη δολοφονία του
Χαρίρι, για να δείξουν ότι δεν νοείται το μέλλον του Λιβάνου χωρίς τη Συρία;

Προς το παρόν, μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε για τη «σφαγή του Αγίου
Βαλεντίνου». Το βέβαιο είναι ότι ξαναθυμηθήκαμε τον Λίβανο και, με την
ευκαιρία, μάθαμε ότι το «οικονομικό θαύμα» που αποδίδεται στον Χαρίρι
συνοδεύεται από ένα χρέος ύψους 35 δισεκατομμυρίων δολαρίων, δυο φορές το
Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν της χώρας. Αλλά δεν τον σκότωσαν γι’ αυτό.