ΓHΠEΔΟΓPAΦIEΣ

Πριν από αρκετά χρόνια, ψώνιζα ένα μεσημέρι ρούχα στο κέντρο της Αθήνας. Σε
κάποια στιγμή μπήκε μέσα ένας κοντόσωμος, μαυριδερός και χαμογελαστός νέος,
που φορούσε τζιν παντελόνι και μπλε ποδοσφαιρική μπλούζα. H μπλούζα – της
Εθνικής Ελπίδων, όπως κατάλαβα αργότερα – έγραφε στην πλάτη, με λατινικούς
χαρακτήρες, «Karagounis». Ήταν αυθεντική – ο Karagounis ήταν ο Καραγκούνης,
μόνο που τότε, στα χρόνια που η ομάδα του τον είχε δανείσει στον Απόλλωνα για
να «ψηθεί», το όνομα αυτό δεν έλεγε και πολλά πράγματα στο ευρύ κοινό. Δεν
είπε πάντως τίποτα στην πωλήτρια, η οποία, παρά τις έντονες στροφές του νέου
πελάτη ώστε να φανούν τα γράμματα της μπλούζας του, επέμεινε να εξυπηρετήσει
πρώτα εμένα.

Τα πράγματα έχουν πια ριζικά αλλάξει. Δεν ξέρω αν στις μπουτίκ του Μιλάνου
γίνεται χαμός για να εξυπηρετηθεί ο μέσος της Ίντερ, όμως, αν η σκηνή
επαναλαμβανόταν σήμερα στη χώρα μας, δεν θα είχα καμία τύχη να ψωνίσω. Ο
Γιώργος Καραγκούνης είναι ο χαρακτηριστικότερος εκπρόσωπος της πρωταθλήτριας
Ευρώπης Εθνικής μας, χαρακτηριστικότερος ακόμα, κατά τη γνώμη μου, και από τον
εμβληματικό αρχηγό και ρέκορντμαν συμμετοχών. Το γιατί, φάνηκε για μια ακόμα
φορά στο παιχνίδι της Τετάρτης με τη Δανία. Ακόμα και με πυρετό, ο Καραγκούνης
ήταν ο αιμοδότης, ο ρυθμομέτρης και ο εμψυχωτής στο μαγικό πρώτο ημίχρονο που
μας χάρισε τη νίκη, υπερισχύοντας στα σημεία του αγχωτικού και
«παλαιο-ελληνικού» δεύτερου. Έτρεξε, φώναξε, σούταρε, έκοψε, έκανε, και
φυσικά, κέρδισε φάουλ, οδηγώντας με τα πόδια και την ψυχή του την ομάδα
συνεχώς ένα βήμα μπροστά. Όταν βγήκε – κουτσαίνοντας αλλά όχι χτυπημένος,
γιατί ένας Καραγκούνης δεν μπορεί να δώσει την εντύπωση ότι έγινε αλλαγή για
κάποιον άλλον λόγο εκτός από τραυματισμό – η ομάδα ανεπαίσθητα άλλαξε. Το
ένιωσαν οι παίκτες αλλά και οι φίλαθλοι, ακόμα κι αν, όπως εγώ, έβλεπαν το
ματς από την τηλεόραση.

Κι όμως, ο Καραγκούνης χρειάστηκε να διανύσει αρκετό δρόμο για να κερδίσει τον
σημερινό αμέριστο σεβασμό. H αγωνιστικότητα ήταν βέβαια πάντα το σήμα
κατατεθέν του, όμως, στα πρώτα χρόνια της καριέρας του και ιδίως από τότε που
επανήλθε και καθιερώθηκε στον Παναθηναϊκό, δεν έλειπαν διόλου από το παιχνίδι
του τα εκνευριστικά χαρακτηριστικά: το συνεχές μπέρδεμα στα πόδια συμπαικτών
και αντιπάλων, οι γκριμάτσες και οι εκφράσεις ανείπωτου πόνου που διαλύονταν
μόλις εκτελούνταν το κερδισμένο φάουλ, οι εκκλήσεις στον διαιτητή, το ύφος
εξάντλησης από το πρώτο λεπτό – κι ας ξέραμε όλοι ότι τα πνευμόνια του θα του
επέτρεπαν να τρέχει ασταμάτητα επί πέντε ώρες. Στην παρέα μου – και δεν
φαντάζομαι ότι είμαστε οι μόνοι – τον λέγαμε, μισο-ειρωνικά, μισο-χαϊδευτικά,
«ο Κωλοτούμπας».

Πώς ο παγκόσμιος πρωταθλητής των απρόκλητων πτώσεων, αντί να γίνει ένας
δεύτερος – καλή του ώρα – Φυλακούρης, πλησιάζει να εξελιχθεί σ’ έναν Έλληνα
Τζόλα ή Νέντβεντ (μένοντας μάλιστα, όπως ο τελευταίος, έξω από τους μεγάλους
τελικούς, στους οποίους τόσο είχε συμβάλει), αποτελεί ένα ωραίο ποδοσφαιρικό
αίνιγμα, του οποίου η λύση δυσκολότερα έχει τις ρίζες της στην Παιανία απ’
ό,τι στην Ιταλία ή την Πορτογαλία. Ο Κάρας κάνει ακόμα τούμπες και θα τις
κάνει μέχρι να σταματήσει, μόνο που κανείς δεν διανοείται πια – για σας το
λέω, κύριε Μαντσίνι – να ζήσει χωρίς αυτές.