Πρόσωπα Ο επίσκοπος των φτωχών

Υποδείγματα ήθους και συμπεριφοράς δίνει κανείς και με την ανυπακοή του.
Εκθέτοντας αυταρχικές (ή και διεφθαρμένες) πρακτικές.

Πέδρο Καζαλντάλιγκα. Αρνείται να εγκαταλείψει την επισκοπή του, όπως του ζητεί το Βατικανό

Ο 76χρονος Καταλανός ρωμαιοκαθολικός κληρικός Πέδρο Καζαλντάλιγκα είναι από το
1971 επίσκοπος του Σάου Φελίξ ντε Αραγκουάια, μιας από τις φτωχότερες
επισκοπές της Βραζιλίας στο κρατίδιο Μάτο Γκρόσο. Τα 33 χρόνια της επισκοπικής
θητείας του τα αφιέρωσε στην υπεράσπιση των πιο φτωχών από τους φτωχούς – των
Ινδιάνων, των αγροτών και των μαύρων. Έζησε ο ίδιος στη φτώχεια και ερχόταν
διαρκώς αντιμέτωπος με τους ισχυρούς – τους στρατιωτικούς, τους γαιοκτήμονες,
την εκκλησιαστική ιεραρχία. Τον απείλησαν με θάνατο, μερικοί από τους
συνεργάτες του δολοφονήθηκαν και πέντε φορές κινήθηκε διαδικασία απέλασής του.
Πολέμησε τις μεθόδους του Βατικανού, τις οποίες θεωρεί αντιδημοκρατικές,
ιδιαίτερα όσον αφορά τον διορισμό των επισκόπων. Το 1986 κλήθηκε στη Ρώμη να
δικαστεί για δογματικούς λόγους και, μολονότι είναι μία από τις πιο ακέραιες
προσωπικότητες της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, δεν έγινε ποτέ καρδινάλιος. Όταν
πάτησε τα 75 χρόνια του και έθεσε την επισκοπή του στη διάθεση του Πάπα,
σύμφωνα με τους κανόνες της Εκκλησίας του, το Βατικανό τού ζήτησε να
παραμείνει στη θέση έως τον διορισμό διαδόχου. Σήμερα, όμως, τον υποχρεώνει να
φύγει από το Σάου Φελίξ πριν φτάσει ο νέος επίσκοπος, το όνομα του οποίου
ακόμη δεν είναι γνωστό.

«Βρίσκομαι μεταξύ δύο πυρών», εξήγησε ο επίσκοπος στην «Ελ Παΐς», «επειδή
είμαι υπάκουο τέκνο της Εκκλησίας και ταυτόχρονα εξεγείρομαι για τις
αντιδημοκρατικές μεθόδους που χρησιμοποιεί το Βατικανό στις σχέσεις του με
τους επισκόπους, διορίζοντάς τους χωρίς να συμβουλεύεται την τοπική κοινότητα
που θα τους υποδεχθεί». Μολονότι πάσχει από Πάρκινσον, ο Καζαλντάλιγκα
λογάριαζε να περάσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του βοηθώντας τον διάδοχό
του «ως απλός ιερέας», εφόσον βέβαια ο νέος επίσκοπος συνέχιζε το κοινωνικό
έργο του προκατόχου του. «Αλλά έτσι όπως πάει, δεν πιστεύω πως ο διάδοχός μου
θα έχει τις ίδιες ιδέες με μένα»…

Τι θα κάνει τώρα, ακόμη δεν το έχει αποφασίσει. Θα ήθελε πολύ να αποσυρθεί σε
κάποια φτωχή επισκοπή της Αφρικής. «Είμαι όμως άρρωστος και θα τους
δημιουργούσα προβλήματα μάλλον, παρά θα έκανα καλό», παραδέχεται. Δεν θεωρεί
πως είναι επαναστάτης, απλώς «ένας χριστιανός αντάρτης». Εξακολουθεί να
πιστεύει πως «η ζωή ενός επισκόπου δεν αξίζει περισσότερο από εκείνη ενός
φτωχού χωρικού». Και όταν οι επίσκοποι της Βραζιλίας είχαν τη σύνοδό τους στην
Μπραζίλια και τον επέκριναν επειδή, αντί να πάρει το αεροπλάνο, έκανε δύο
ημέρες να φτάσει εκεί με το λεωφορείο, τους απάντησε πως αυτός είναι ο χρόνος
που χρειάζονται οι χωρικοί της επισκοπής του για να πάνε να πουλήσουν ένα σακί
φασόλια στην πρωτεύουσα.