ΣE ΠPΩTO ENIKO Όλοι είμαστε λίγο ένοχοι και λίγο αθώοι

Τελικά, το μέγεθος μετράει. Μονάχα σε αυτήν τη διαπίστωση μπορώ να καταλήξω,
παρατηρώντας την όλη κατάσταση που εκτυλίσσεται στην εσωτερική επικαιρότητα.
Το μέγεθος μετράει: το μέγεθος της βλακείας, της ασυναρτησίας, της ασυνέπειας,
του θράσους, της αλαζονείας, της συνωμοσιολογίας, της υποκρισίας, της βρωμιάς.
Μονάχα όταν τα πράγματα φουσκώσουν πια τόσο πολύ, σε βαθμό που δεν παίρνει
άλλο, σε βαθμό που δεν το χωράει ο κοινός ανθρώπινος νους, μόνον τότε υπάρχει
αντίδραση.

Ακούω σε όλα τα δελτία ειδήσεων τους πάντες να ασχολούνται με το πώς και γιατί
οι ηχογραφημένες κασέτες με τις συνομιλίες διαφόρων – κάθε άλλο παρά…
«αγίων» – μητροπολιτών βγήκαν στη φόρα τώρα και όχι πριν από δύο-τρία χρόνια,
όταν πρωτοάρχισαν να κυκλοφορούν στην πιάτσα… Και τρελαίνομαι. Το θέμα είναι
μονάχα οι κασέτες ή η όλη διαφθορά και σήψη, μέρος της οποίας αποκαλύπτουν οι
κασέτες; Βγάζουμε στη φόρα, σε αυτήν τη χρονική στιγμή, την τρομερή σήψη και
διαφθορά που επικρατεί στους κόλπους της Εκκλησίας και της Δικαιοσύνης επειδή
τώρα μας συμφέρει, ενώ παλιότερα δεν μας… βόλευε; Ή μήπως τα βγάλαμε τώρα
στη φόρα επειδή το μέγεθος της διαφθοράς αυξήθηκε εκρηκτικά πια;

Γεγονός είναι πως σε αρκετούς επαγγελματικούς χώρους – δημοσιογραφικούς,
δικηγορικούς, οικονομικούς, πολιτικούς, δικαστικούς, καλλιτεχνικούς… –
υπάρχει μία περιρρέουσα ατμόσφαιρα ανοχής, συνενοχής και φημολογίας. H διαφορά
μεταξύ «καθαρότητας» και «διαφθοράς» έχει χαθεί, μπουρδουκλωθεί, κουκουλωθεί,
μέσα σε μισόλογα, πλάκες, υπονοούμενα, κραυγές και ψιθύρους, αφορισμούς και
υπεροπτικά, ειρωνικά χαμόγελα. Δεν «κράζουμε» κάποιον όταν συγκεντρώσουμε τα
απαραίτητα στοιχεία για να αποδείξουμε την ενοχή του, αλλά μονάχα όταν το
μέγεθος της διαφθοράς του ξεπεράσει κάθε όριο. Και τότε, δεν κράζουμε μονάχα
εκείνον, αλλά τους πάντες. H λάσπη πετάγεται παντού. Κάπως έτσι, όλοι
γινόμαστε λίγο ένοχοι, και όλοι λίγο αθώοι. Βολικό.