Aπό τον νεοσυντηρητισμό στη νεοδεξιά

Υπαρκτό το κύμα του νεοσυντηρητισμού στον κόσμο, εκφράσθηκε εντυπωσιακά
μετά την κατάρρευση των καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης στις αρχές της
δεκαετίας του 1990. Έλαβε μορφή συγκεκριμένη στις ΗΠΑ, πέρασε από τα κηρύγματα
των ευαγγελιστών, αγκαλιάστηκε από τον Μπους και την παρέα του, προσέφερε τη
βάση συσπείρωσης των συντηρητικών και ανάδειξής τους στην εξουσία.

Μια υποκριτική και απολύτως διεφθαρμένη πολιτική ομάδα, αποτελούμενη από τους
Τσέινι, Ράμσφελντ και Βούλφοβιτς, αξιοποίησε τους φόβους και τις ανασφάλειες
των μεσοπολιτειών, έγινε οδηγός της καθυστερημένης Αμερικής εναντίον των
προοδευτικών ρευμάτων που συναντώνται στις δύο ακτές του Ατλαντικού και του
Ειρηνικού. Πήρε μορφή συγκεκριμένη, τοποθετήθηκε κατά τρόπο ακραίο στο θέμα
του πολέμου, αμφισβήτησε τα ανθρώπινα δικαιώματα, προκάλεσε εν τέλει τη
διαίρεση της αμερικανικής κοινωνίας. Το πρωί ευαγγελιστές και το βράδυ
δολοφόνοι, οι Αμερικανοί νεοσυντηρητικοί είναι πρώτα απ’ όλα υποκριτές. Κάνουν
μακρύ σταυρό και μετά δεν έχουν κανένα ενδοιασμό να εγκληματήσουν.

Στην Ευρώπη ο νεοσυντηρητισμός πήγε να εκφρασθεί με τα κηρύγματα μίσους κατά
των μεταναστών και των μειονοτήτων. Σε ορισμένες χώρες βρήκε έδαφος στη
διάβρωση των θεσμών. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην Ιταλία ο Μπερλουσκόνι
επικράτησε στη βάση χρεοκοπίας των κομμάτων και της Δικαιοσύνης.

Τα κάστρα της Αριστεράς. Στην Ελλάδα το αίσθημα ανασφάλειας, οικονομικό
και δημόσιας τάξης, που σταδιακά εισέβαλε στην κοινωνία από το ’90 και μετά,
επηρέασε βαθύτατα τα ασθενέστερα στρώματα. Φάνηκε από την αύξηση της
προσέλευσης των πιστών στις Εκκλησιές, από την καταγραφόμενη και στις
δημοσκοπήσεις μετατόπιση της εμπιστοσύνης των πολιτών σε θεσμούς όπως η
οικογένεια, ο στρατός και η δικαιοσύνη. Διαπιστώθηκε με τον καιρό από τις
σοβαρές εκλογικές μετατοπίσεις που σημειώθηκαν στις φτωχότερες γειτονιές της
Δυτικής Αττικής και του Πειραιά. Παραδοσιακά κάστρα της Αριστεράς βρέθηκαν να
εκλέγουν δεξιούς δημάρχους και να αναδεικνύουν πρώτο κόμμα τη Νέα Δημοκρατία.

Βαθύτατα υποκριτική. H ίδια η Νέα Δημοκρατία, που «έπαιξε» τόσο με την
Εκκλησία όσο και με τη Δικαιοσύνη, παρ’ ότι σήμερα κλονίζονται τα στηρίγματά
της, διολισθαίνει σταθερά προς τον νεοσυντηρητισμό. Ηθικολογικός ο λόγος της,
αλλά βαθύτατα υποκριτικός. Επικαλείται διαρκώς τη διαφάνεια, το δίκαιο των
πολλών, ομιλεί συνεχώς για κανόνες, αλλά πρώτη εκείνη τους αναιρεί ή τους
εφαρμόζει κατά το συμφέρον της. Ομιλεί για λογαριασμό όλων, αλλά σκέπτεται τα
δικά της παιδιά. Υπερασπίζεται το ΑΣΕΠ, ταυτοχρόνως όμως αλλοιώνει το
αδιάβλητο των διαγωνισμών με τη συνέντευξη που εισάγει. Αναδεικνύει σε μείζον
θέμα τις λίστες των απασχολουμένων στο Δημόσιο δημοσιογράφων, αλλά δίδει
στοιχεία μόνο για τους προηγουμένους, καλύπτει τις δικές της τοποθετήσεις.
«Καθαρίζει», υποτίθεται,, τους επίορκους δικαστές, αλλά έχει κατά νου την άρση
του αυτοδιοίκητου της Δικαιοσύνης, επιζητεί τον πλήρη έλεγχό της. Καταδιώκει
τη διαπλοκή, αλλά φέρνει τη δική της, επιτίθεται στα Μέσα, όμως επί της ουσίας
αγωνιά για τον έλεγχό τους. Με άλλους λόγους, ούτε «κέντρο» ούτε «μεσαίος
χώρος», παρά τους όρκους της ηγεσίας και τις οδηγίες των επικοινωνιολόγων. H
Νέα Δημοκρατία εξελίσσεται σταδιακά σε έκφραση του νεοσυντηρητισμού, σ’ αυτό
που διεθνώς φέρει τον τίτλο «νεοδεξιά».

Ανασφάλεια. Μπορεί όμως ένα τέτοιο σχήμα νεοσυντηρητισμού και
υποκρισίας να έχει τύχη στον χρόνο; H λογική απαντά κατηγορηματικά «όχι». Στην
πολιτική όμως κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος. Βρίσκει έδαφος στην κοινωνία
το φαινόμενο, ο νεοσυντηρητισμός παίζει με την ανασφάλεια των απλών ανθρώπων,
η ίδια η κοινωνία δείχνει πως κινείται αναλόγως, επηρεαζόμενη από πλήθος
συνθηκών, οικονομικών, κοινωνικών και άλλων. H απόκρουσή του θα απαιτήσει
αξιόπιστες απελευθερωτικές πολιτικές, τόλμη και όραμα, δεν γίνεται με μισές
κουβέντες. Ποιος θα έχει την έμπνευση και ποιος το θάρρος;