Διαστάσεις Οι «καμικάζι της δημοκρατίας»

On ne badine pas avec la démocratie, λένε οι Γάλλοι. Δεν
αστειευόμαστε με τη δημοκρατία. Όπως δεν αστειευόμαστε και με τον έρωτα – αλλά
αυτό είναι άλλο θέμα.

Πρωτόγνωρη εμπειρία: ένας Ιρακινός σχηματίζει το σήμα της νίκης με τα σημαδεμένα δάκτυλά του

Όλοι ψέματα λένε. Ο Μπους, που ισχυρίζεται ότι η επιτυχία των ιρακινών εκλογών
οφείλεται στην αμερικανική στρατηγική, όταν είναι γνωστό ότι οι Αμερικανοί δεν
ήθελαν αυτές τις εκλογές γιατί φοβόντουσαν το Σιιτικό κύμα. Οι τρομοκράτες του
Ζαρκάουι, που διακηρύσσουν ότι θέλουν την αποχώρηση των δυνάμεων κατοχής, ενώ
στην πραγματικότητα θέλουν ακριβώς το αντίθετο: την παραμονή των Αμερικανών
στρατιωτών στη χώρα, ώστε αφενός να αυτοαναιρείται κάθε δημοκρατική διαδικασία
και αφετέρου να ενισχύονται τα πιο εξτρεμιστικά στοιχεία μεταξύ τόσο των
Σιιτών όσο και των Σουνιτών. Οι τίτλοι εκείνοι, ελάχιστοι ευτυχώς, που δίνουν
έμφαση στην αποχή και όχι στην ενθουσιώδη συμμετοχή, στους καμικάζι του τρόμου
και όχι στους «καμικάζι της δημοκρατίας», στη μαυρίλα και όχι στην ελπίδα.

Ο μόνος που δεν λέει ψέματα είναι ο Ιρακινός ψηφοφόρος, ο ανώνυμος, μοναχικός
Ιρακινός ψηφοφόρος, ο άνθρωπος για τον οποίο είπαν ότι δεν είναι ώριμος για τη
δημοκρατία, δεν «κάνει» για τέτοια πράγματα, αυτός πρέπει μόνο να υπακούει και
όχι να αποφασίζει, να προσκυνά και όχι να παίρνει πρωτοβουλίες, να ακολουθεί
και όχι να ηγείται. Αυτός ο άνθρωπος έκανε προχθές κάτι που δεν είχε ξανακάνει
ποτέ ούτε ο ίδιος ούτε ο πατέρας του, ίσως ούτε κι ο παππούς του: βγήκε από το
σπίτι του παρ’ όλο που τον είχαν απειλήσει ότι θα τον σκοτώσουν, πήγε στο
εκλογικό τμήμα, βούτηξε το δάκτυλό του στο ανεξίτηλο μελάνι, κλείστηκε πίσω
από ένα παραβάν και επέλεξε αυτούς που θέλει να τον κυβερνήσουν. Χρησιμοποίησε
δηλαδή ένα όπλο που δεν πυροβολεί, δεν ανατινάζει, δεν σκοτώνει, αλλά
επιτρέπει την εκλογή μιας κυβέρνησης, την επεξεργασία ενός Συντάγματος και τη
χάραξη μιας πορείας.

Με αυτό το όπλο δεν αστειευόμαστε. Ούτε το χρησιμοποιούμε για να κάνουμε
ευτελή προπαγάνδα. Γιατί όπως γράφει η Μπάρμπαρα Σπινέλλι στη Στάμπα,
είναι το μόνο όπλο που μπορεί να εξασφαλίσει αυτό που το Ιράκ έχει περισσότερο
ανάγκη για να σταθεί στα πόδια του: την αποχώρηση μιας Αμερικής που
δημιούργησε περισσότερα προβλήματα απ’ όσα έλυσε, μιας Αμερικής που υποκρίθηκε
ότι ψάχνει για όπλα μαζικής καταστροφής και δεν τα βρήκε ποτέ, μιας Αμερικής
που ισχυρίστηκε ότι με την εισβολή στο Ιράκ πολεμά την τρομοκρατία και
κατέληξε να μετατρέψει το Ιράκ σε μια τεράστια βάση της τρομοκρατίας.

Ιδού λοιπόν το ιρακινό παράδοξο: ο καλύτερος τρόπος να δώσουν οι πραγματικοί
φίλοι του Ιράκ ένα μάθημα στην αμερικανική κυβέρνηση είναι να εκμεταλλευτούν
τη δημοκρατική της ρητορεία όπως εκμεταλλεύεται κανείς την ειρωνεία της τύχης.
Να δείξουν εμπιστοσύνη στον μοναχικό Ιρακινό ψηφοφόρο. Να προσπαθήσουν να
καταλάβουν τους φόβους του, τις επιφυλάξεις του, αλλά και τις ελπίδες του για
ένα μέλλον με λιγότερο πόνο.