Δεοντολογικές αρχοντιές…

H ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ δεοντολογία είναι μισή αρχοντιά. H άλλη μισή, είναι
υπουργός Επικρατείας – ή υπουργός Τύπου, που θα έλεγαν και οι απελθόντες του
ΠΑΣΟΚ. Έτσι έχουν τα πράγματα, αν πάρουμε στα σοβαρά όσα συνέβησαν τις
τελευταίες ημέρες στη μικρή πολιτικοδημοσιογραφική μας σκηνή…

H δεοντολογία είναι – ενδεχομένως – πολύ σοβαρή υπόθεση, για να την αφήσει μία
ολόκληρη κοινωνία στους δεοντολογούντες. Αλλά αν είναι σοβαρή υπόθεση η
δεοντολογία, τότε μάλλον δεν είμαστε σοβαροί όλοι εμείς οι υπόλοιποι –
δημοσιογράφοι, αναγνώστες και λοιποί συγγενείς – που δεχτήκαμε να μετατραπεί
σε κλωτσοσκούφι στα χέρια των κρατούντων.

Ποια η σχέση τού – οποιουδήποτε – υπουργού με τη δεοντολογία; Ενδεχομένως,
τυπική – Τι κάνετε; Πώς είστε; Πολύ καλά, ευχαριστώ. Ενδεχομένως, υπηρεσιακή.
Ο υπουργός βάζει μπροστά τις επικοινωνιακές ανάγκες και αφήνει τη δεοντολογία
να πάει να κουρεύεται. Ενδεχομένως, η σχέση να είναι πολιτική – άλλη η
γαλάζια, άλλη η πράσινη κι άλλη η κόκκινη δεοντολογία…

Υπουργοί στο κουρείο

EN ΟΛΙΓΟΙΣ, τρίχες. H σχέση τού – οποιουδήποτε – υπουργού με τη
δεοντολογία, είναι κάτι σαν τη σχέση του μπουζουκόβιου με τη Μαρία Κάλλας:
Κάτι έχει ακουστά, αλλά τώρα είναι πολύ νωρίς ή πολύ αργά για να το συζητήσει.
Ξαναπεράστε, όταν κλείσει το μαγαζί.

Όλα πολύ ωραία – και πολύ καλά καμωμένα. Μόνον που σε ό,τι αφορά τη
δημοσιογραφία, το ζήτημα δεν είναι τι λέει και τι κάνει ο – οποιοσδήποτε –
υπουργός, αλλά οι αναγνώστες. Ή οι ακροατές. Ή οι τηλεθεατές. Όπως το έχει
θέσει ρεαλιστικά ο αξιότιμος κ. Τζ. Πανούσης, «με το τηλεκοντρόλ, μπορείτε και
να την κλείσετε». Όπερ έδει δείξαι…

Μεγάλο πράγμα το τηλεκοντρόλ. Σπουδαίο. Όπως και το ευρώ που δίνει κανείς για
μία εφημερίδα – πιο σπουδαίο ακόμα. Αυτά είναι τα πραγματικά εργαλεία της
δεοντολογίας. Όποιος δίνει το ευρώ, όποιος χρησιμοποιεί το τηλεκοντρόλ, κάνει
τις δικές του επιλογές δημοσιογραφίας, δεοντολογίας και δεν συμμαζεύεται. Κι
αφήστε τον – οποιονδήποτε – υπουργό να κουρεύεται…