Eγκαταλείπει το Γυμνάσιο ένας στους τρεις μαθητές

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 30 χρόνων αλλάζει αρκετά ο εκπαιδευτικός
χάρτης της χώρας μας, αφού η βαθμιαία περιστολή του αναλφαβητισμού, η
μεγαλύτερη πρόσβαση στη Μέση Εκπαίδευση και η αύξηση των πτυχιούχων Ανωτέρων
και Ανωτάτων Σχολών ανεβάζουν το γενικό εκπαιδευτικό επίπεδο του πληθυσμού.

Όσο κι αν ηχεί παράταιρα μέσα στην κυρίαρχη ρητορική «της ταχύτητας της
γνώσης, της κοινωνίας της πληροφορίας και των λεωφόρων του κυβερνοχώρου»,
σήμερα, 30 ολόκληρα χρόνια μετά τη συνταγματική θεσμοθέτηση της «9χρονης
Υποχρεωτικής Εκπαίδευσης», ένας στους τρεις Έλληνες/ίδες δεν έχουν ολοκληρώσει
το υποχρεωτικό σχολείο (Γυμνάσιο), η φοίτηση στο οποίο θεωρείται η βάση για
την απόσπασή τους από τον κόσμο του αναλφαβητισμού, για τη διεκδίκηση βασικών
και θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Υπολογίζεται ότι περίπου 10.000 παιδιά κάθε χρόνο εγκαταλείπουν το υποχρεωτικό
σχολείο, κοντολογίς «εξοστρακίζονται» από την Υποχρεωτική Εκπαίδευση χωρίς
ελπίδα κατά κανόνα αναπλήρωσης του εκπαιδευτικού τους κενού και, βέβαια, με
ναρκοθετημένο το μέλλον τους πριν ακόμη κοπεί η «κορδέλα των εγκαινίων» της
εφηβικής τους ηλικίας. Έτσι η πρόταση για εκπαίδευση-μόρφωση μοιάζει με την
ψευτοευγένεια μιας πρόσκλησης για γεύμα σε ανεπιθύμητους καλεσμένους όταν
υπάρχει η βεβαιότητα πως οι συνθήκες θα τους αποτρέψουν από το να τη δεχτούν.

Δεν καταγράφονται όλοι

Ο παράγοντας φτώχεια συντελεί σημαντικά στην πρόωρη εγκατάλειψη του σχολείου
και στην εκπαιδευτική αποστέρηση. Με λίγα λόγια, τα παιδιά των απομακρυσμένων
χωριών, των αγροτικών περιοχών, των υποβαθμισμένων αστικών περιοχών, τα παιδιά
οικογενειών με χαμηλό, με μη τακτικό εισόδημα, τα παιδιά με αγράμματους γονείς
έχουν περισσότερες πιθανότητες να μην τελειώσουν ποτέ ούτε καν την Υποχρεωτική
Εκπαίδευση. Μαζί μ’ αυτά τα παιδιά, όμως, υπάρχουν την τελευταία 15ετία και
ορισμένες «ειδικές κατηγορίες» παιδιών που είτε δεν «καταγράφονται» σε καμιά
επίσημη στατιστική είτε εμφανίστηκαν μαζικά την τελευταία δεκαετία.

Δεν πηγαίνουν καθόλου

Είναι τα χιλιάδες παιδιά των παλιννοστούντων από την πρώην ΕΣΣΔ που
δυσκολεύονται να παρακολουθήσουν ένα σχολικό πρόγραμμα το οποίο δεν έχει
δημιουργηθεί γι’ αυτά και εγκαταλείπουν μαζικά το σχολείο, είναι τα χιλιάδες
Τσιγγανόπουλα που δεν πηγαίνουν σχολείο, είναι τα χιλιάδες Αλβανόπουλα και τα
παιδιά των άλλων κατατρεγμένων αλλοδαπών…

H ανάλυση των στοιχείων δίνει μια συνολική εικόνα της γεωγραφικής κατανομής
των εκπαιδευτικών ευκαιριών και των περιφερειακών ανισοτήτων και φανερώνει ότι
ο ελληνικός πληθυσμός είναι βαθιά διχασμένος. Οι Νομοί Αττικής, Θεσσαλονίκης,
Χανίων, Αχαΐας, Χίου, Δωδεκανήσου έχουν το μικρότερο ποσοστό ατόμων που δεν
ολοκλήρωσαν την Υποχρεωτική Εκπαίδευση (35-49%) ενώ οι Νομοί Ροδόπης,
Ευρυτανίας, Ξάνθης, Καρδίτσας και Γρεβενών έχουν το 63-67% των κατοίκων τους
με σχολικές γνώσεις χαμηλότερες από τις υποχρεωτικές.