[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΠΟΛΥ ΛΙΓΟ οι προβολείς της δημοσιότητας «πέφτουν» στην ουσία των
προσυνεδριακών διαλόγων του ΠΑΣΟΚ και του KKE. Ελάχιστα φωτίζονται απόψεις που
καταγράφονται «εντός και εκτός» του κόμματος που γέννησε – μέσα από το καμίνι
του αντιδικτατορικού αγώνα – ο Ανδρέας Παπανδρέου. Και σχεδόν καθόλου δεν
δίδεται η δυνατότητα στα ευρύτερα κοινωνικά στρώματα να μάθουν από τα MME τον
προβληματισμό της Γενικής Γραμματέως του Κομμουνιστικού Κόμματος, Αλέκας
Παπαρήγα, για τη φτώχεια, τα εθνικά ζητήματα, την ειρήνη και τα θέματα
δημοκρατίας, για τα οποία με πείσμα αγωνίζεται.

Παράλληλα, ενώ ξέρουν οι πάντες στη Βουλή τι συμβαίνει, ο κόσμος δεν μαθαίνει
για την πολυποίκιλη υπονόμευση που αντιμετωπίζει ο σημερινός πρόεδρος του
ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου. Και πολύ περισσότερο η όλη δημόσια συζήτηση δεν
στρέφεται στο «αν πρέπει να ακολουθήσει μία προοδευτικότερη πορεία στα
εξωτερικά και εσωτερικά θέματα», κάτι που άλλωστε ζητάει ο κόσμος του, αλλά
στο «αν θα παραχωρήσει μερίδα της κομματικής εξουσίας» σε διάφορους
«δελφίνους», γιατί δήθεν «δεν τραβάει» και γιατί δήθεν αυτοί «θα σώσουν την
παράταξη». Ακόμη και οι οκτώ θέσεις του κ. Παπανδρέου για τη διαφάνεια –
πιθανώς για αρκετούς πολύ άτονες – ελάχιστα προβλήθηκαν, στην περίπτωση αυτή
όχι γιατί έφταιγαν τα MME, αλλά γιατί ορισμένοι βουλευτές του αντί να ανοίξουν
διάλογο – και να προσθέσουν και τις δικές τους – προτίμησαν να ακολουθήσουν
άλλους… δρόμους.

Ασφαλώς υπάρχουν κι άλλα ζητήματα που δεν αναδεικνύονται. Π.χ. μπορεί και κάτω
από ποίες προϋποθέσεις να υπάρξει κάποια μορφής σχέση ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και
στην Αριστερά; Τι βήματα «αριστερότερης πολιτικής» πρέπει να κάνει ο Γιώργος
A. Παπανδρέου ώστε να πεισθούν στο KKE (αλλά και στον ΣΥΝ) ότι σε ορισμένα
ζητήματα υπάρχει η δυνατότητα διαλόγου; Αλλά και σε τι κινήσεις χρειάζεται να
προχωρήσει η Αριστερά ώστε «να μην σπρώξει το ΠΑΣΟΚ σε «δεξιότερες» θέσεις»,
κάτι που στην πράξη δεν θα ωφελούσε κανέναν;

Φυσικά και τα δύο συνέδρια είναι μπροστά. H ανοιχτή συζήτηση δεν θα βλάψει
κανέναν, πολύ περισσότερο σε μία εποχή που η χώρα μας εγκλωβίζεται όλο και
περισσότερο σε αμερικανοβρετανικούς σχεδιασμούς, χωρίς έστω να αποκομίζει
κάποιο εθνικό όφελος για τη μαρτυρική Κύπρο.