H ψυχολογία του μποξέρ

Ο Παπανδρέου παρομοιάζεται με πυγμάχο που δεν κινείται επιθετικά για να πετύχει γρήγορο νοκ άουτ, αλλά διακρίνεται για την αντοχή του. Με έναν μποξέρ που στέκεται όρθιος πάνω από δέκα γύρους «και κάποια στιγμή στον ενδέκατο εξαπολύει την κρίσιμη γροθιά»

ΠΟΛΙΤΙΚΗ χωρίς αντιπαλότητα δεν γίνεται. Είναι κάτι που επηρεάζει βαθιά
την προσωπικότητα των πολιτευομένων, όπως φαίνεται ακόμη και στις ψυχαγωγικές
τους επιλογές. Παραδείγματος χάριν, το αγαπημένο σπορ του Γάλλου προέδρου Ζακ
Σιράκ είναι το σούμο. Στο ιαπωνικό αυτό είδος πάλης, δύο εύσωμοι αντίπαλοι –
σχεδόν βουνά – προσπαθούν να εκτοπίσουν ο ένας τον άλλο με μικρές κινήσεις που
αξιοποιούν τον τεράστιο όγκο τους.

Αντιθέτως, την περασμένη εβδομάδα, στη συζήτηση για τον βασικό μέτοχο, είδαμε
ένα είδος κοινοβουλευτικού κατς. Την αρχή έκαναν οι κυβερνητικοί, με
πρωταγωνιστή τον Θόδωρο Ρουσόπουλο. Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ με μεγάλη εμπειρία
έλεγε μετά πως ο υπουργός Επικρατείας «ήθελε μάλλον να περάσει τις εξετάσεις
του στη γαλάζια βάση» και να αποδείξει τον κομματικό πατριωτισμό του, «εν όψει
του γεγονότος ότι θα πολιτευθεί στις επόμενες εκλογές».

ME ΑΝΑΦΟΡΑ σε ένα επίσης σκληρό σπορ – το μποξ – αρέσκεται να
παρουσιάζει την πολιτική ψυχολογία του Γιώργου Παπανδρέου ένα πρόσωπο που
γνωρίζει καλά τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ. Ο Παπανδρέου παρομοιάζεται με πυγμάχο που
δεν κινείται επιθετικά για να πετύχει γρήγορο νοκ άουτ, αλλά διακρίνεται για
την αντοχή του. Με έναν μποξέρ που στέκεται όρθιος για πάνω από δέκα γύρους
«και κάποια στιγμή στον ενδέκατο εξαπολύει την κρίσιμη γροθιά».

H προσέγγιση αυτή αντλεί κυρίως από το παρελθόν. Επικαλείται την αυταπάρνηση
που έδειξε ο Παπανδρέου, όταν ήταν στη σκιά του πατέρα του και τον
αντιμετώπιζαν υποτιμητικά διάφοροι μεγαλο-πασόκοι τα χρόνια της δεκαετίας του
’80. Αλλά και την υπομονή που επέδειξε στο υπουργείο Εξωτερικών επί Παγκάλου
ώς την υπόθεση Οτζαλάν το ’99.

TΟ ΣΤΟΡΙ του «πυγμάχου αντοχής» προβάλλεται και στο μέλλον. Σύμφωνα με
την ανάλυση αυτή, το ΠΑΣΟΚ είναι ένα φθαρμένο κόμμα που κουβαλάει τα βαρίδια
μιας μακράς διακυβέρνησης. H αποκατάσταση της επαφής του με την κοινωνία δεν
είναι εύκολη ή ταχεία υπόθεση. Ο Παπανδρέου είναι φτιαγμένος για να αντέξει
όσο χρόνο χρειαστεί, ανεξαρτήτως χτυπημάτων.

Ο νέος αρχηγός προωθεί μια διαδικασία μεταβολής της δομής του ΠΑΣΟΚ που θα
ολοκληρωθεί στο συνέδριο. Ένα έμπειρο στα οργανωτικά και όχι εχθρικό στον
παπανδρεϊσμό στέλεχος του Κινήματος βλέπει στη νέα δομή «να αντικαθίσταται η
κλασική κομματική πυραμίδα με ένα ανάποδο T». Το σχήμα αυτό βλέπει εξύψωση και
απομόνωση του προέδρου στην κορυφή του «T», μια προσπάθεια για καλύτερη επαφή
του κόμματος με την κοινωνία στη βάση «και τίποτε στη μέση». Το υπονοούμενο
αφορά το ξήλωμα «της κομματικής νομενκλατούρας» που χάνει τον όγκο και τη
διαστρωμάτωση της πολιτικής πυραμίδας και αδυνατίζει στην κάθετη γραμμή του
«ανάποδου T».

ΣΕ Ο,TI ΑΦΟΡΑ την αντιπαράθεση με τη N.Δ., ο Παπανδρέου δείχνει
ικανοποιημένος από το είδος αντιπολίτευσης που ασκεί. Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ δεν
βιάζεται να γρονθοκοπήσει τον Καραμανλή, ούτε φαίνεται να έχουν αναλάβει τη
φθορά του νυν Πρωθυπουργού κάποια στελέχη του Κινήματος. Εκσυγχρονιστής πρώην
υπουργός θρηνεί – όχι άδικα – «γιατί αφήσαμε να ατονήσει η ώρα του
Πρωθυπουργού στη Βουλή».

H αντιπολιτευτική αυτοσυγκράτηση του Παπανδρέου φαίνεται να συμβαδίζει με μια
αντίληψη κισμέτ, ότι «τα γεγονότα δουλεύουν γι’ αυτόν». Είναι μια ανάγνωση που
βλέπει στη N.Δ. μια βαθιά αναποτελεσματική κυβέρνηση, η οποία θα έχει χάσει
την εμπιστοσύνη του κόσμου στις επόμενες εκλογές. Για εκείνη τη στιγμή
φαίνεται να ετοιμάζεται ο Γιώργος, χορεύοντας προς το παρόν στο ρινγκ κι
αφήνοντας για αργότερα τις γροθιές.

Κι αν οι πιρουέτες αυτές αποδειχθούν λάθος στρατηγική, οδηγώντας σε
αποδιάρθρωση του Κινήματος και αποσυσπείρωση των οπαδών του; Όσο κι αν
φαίνεται παράξενο, ακόμη και εκείνοι στο ΠΑΣΟΚ που βλέπουν με τον μεγαλύτερο
σκεπτικισμό τις επιλογές του Παπανδρέου, πιστεύουν, με όρους πολιτικού κάρμα,
ότι θα γίνει μια μέρα πρωθυπουργός εξ ου και αντιμετωπίζουν την κατάσταση
μοιρολατρικά.