H «σιωπή»…

Ενημερώνει το Εθνικό Θέατρο όταν λήγουν οι παραστάσεις του; Κατά κανόνα όχι.
Ενημερώνει το «Θέατρο Τέχνης» όταν λήγουν οι δικές του; Όχι. Ενημερώνει το
«Θέατρο του Νότου» – βλέπε «Αμόρε»; Και πάλι όχι. Αν έχουν ανακοινώσει τη
διάρκειά τους από την αρχή θεωρούν ίσως αυτονόητο ότι όλοι αυτό έχουν στο
μυαλό τους και πρέπει να το θυμούνται. Με τριακόσιες πενήντα παραστάσεις τη
σεζόν που ανεβαίνουν και κατεβαίνουν και ανεβοκατεβαίνουν… Αν, επομένως, δεν
ενημερώνουν αυτοί, οι «επίσημοι» θεατρικοί οργανισμοί, γιατί να ενημερώνει το
«Altera Pars» ότι δεν παίζεται πια το «Valparaiso»; Γιατί να ενημερώνει το
«Αρμένη – Νέο Ελληνικό» ότι κατέβηκε η «Πρόβα»; Ή το «Έναστρον» ότι δεν
παίζεται το «Βοήθεια Αίσωπε!..»; Γιατί να μας ειδοποιήσει το «Κάτω απ’ τη
Γέφυρα» ότι δεν παίζονται πια τα μονόπρακτα στον «Πίσω Χώρο» του; Ή το «Booze»
ότι σταμάτησε το «Tu Es Justine»;

…και η «ντροπή»

Λέμε, λέμε, λέμε…, γράφουμε, γράφουμε, γράφουμε… Τίποτα. Όταν είναι να
ανοίξουν τα θέατρα και να αρχίσουν οι παραστάσεις, «βομβαρδισμός»! Και
υπομνήσεις και κόντρα υπομνήσεις στο τηλέφωνο «μη μας ξεχάσετε στη στήλη των
θεαμάτων». Όταν τελειώνουν, συνήθως «τα άλλα σιωπή…». Ειδικά όταν οι
παραστάσεις κατεβούν πριν από την ώρα τους. Τότε σαν να ντρέπονται και το
κρύβουν… Αλλά τους θεατές – τους όσους θεατές – που θα ξεκινήσουν να πάνε
και θα βρουν το θέατρο κλειστό δεν τους ντρέπονται; Αφήστε που μπορούν να τους
πουν «α, μα εμείς ειδοποιήσαμε αλλά οι εφημερίδες δεν το έγραψαν»… Οι
εξαιρέσεις υπάρχουν – μερικοί θεατράνθρωποι που τιμούν τη δουλειά, την
ενημέρωση και το κοινό. Μετρημένοι στα δάχτυλα είναι, αλλά δεν θέλω να τους
αναφέρω από φόβο μήπως και ξεχάσω κάποιον. Επιμύθιον: πριν ξεκινήσετε να πάτε
σε οποιαδήποτε παράσταση τηλεφωνήστε στο θέατρο.