H άγνωστη μάχη της βουλευτού

Τη στιγμή που αναγγέλθηκε το όνομά του και η βράβευσή του με τον Έπαινο
Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών, η αίθουσα τελετών της Ακαδημίας Αθηνών
σείστηκε από χειροκροτήματα. Ο πατέρας του, ο κ. Θεόδωρος Σιδηρόπουλος,
οδήγησε τον 22χρονο Κωνσταντίνο, σπρώχνοντας το αναπηρικό του καροτσάκι, να
παραλάβει το βραβείο του αλλά και πολλά «εύγε» από τον συγκινημένο Πρόεδρο της
Ελληνικής Δημοκρατίας, κ. Κωστή Στεφανόπουλο. Λίγα καθίσματα πίσω, η μητέρα
του, η κ. Κατερίνα Παπακώστα – βουλευτής της N.Δ., παρακολουθούσε δακρυσμένη
τη σκηνή. Δίπλα της, με πρόσωπο φωτισμένο από χαρά, η 14χρονη Αγγέλα, η αδερφή
του Κωνσταντίνου…

H Κατερίνα Παπακώστα με την οικογένειά της την ημέρα της ορκωμοσίας του Κωνσταντίνου στο τμήμα Μοριακής Βιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών

H πανηγυρική συνεδρία της Ακαδημίας Αθηνών τελείωσε, τα φώτα έσβησαν και
κανένας από τους παρευρισκομένους, ούτε καν οι φωτορεπόρτερ, δεν συσχέτισε την
Κατερίνα Παπακώστα με τον πτυχιούχο Μοριακής Βιολογίας του Πανεπιστημίου
Αθηνών, ο οποίος προτάθηκε από το Πανεπιστήμιο και βραβεύθηκε από την Ακαδημία
Αθηνών γιατί περάτωσε τις σπουδές του αριστεύοντας και χωρίς καθυστέρηση, παρά
τα σοβαρά προβλήματα κίνησης – και μετακίνησης – που αντιμετωπίζει.

Τιτάνιος αγώνας. H κ. Παπακώστα επέλεξε να βρίσκεται κατά τη διάρκεια
της βράβευσης σε δεύτερο πλάνο, για να πέσουν τα φώτα της δημοσιότητας στο
παιδί της και όχι πάνω της – λόγω της ιδιότητάς της. Και με πολλή σκέψη, αφού
παρέκαμψε τις αρχικές δυσκολίες, αποφάσισε τελικά να μιλήσει στα «NEA» για τον
γιο της, τον Κωνσταντίνο: «Αξίζει να μιλήσει κανείς γι’ αυτό το παιδί, όχι
γιατί είναι παιδί μου, αλλά γιατί σε ανάλογη θέση με αυτήν του Κωνσταντίνου
βρίσκονται δυστυχώς, ή θα βρεθούν, και πολλά άλλα παιδιά που δίνουν τιτάνιο
αγώνα να ξεπεράσουν τις μεγάλες δυσκολίες τους, να ενταχθούν κοινωνικά και
επαγγελματικά…».

Ο Κωνσταντίνος είναι το πρωτότοκο παιδί της κ. Παπακώστα, που έγινε μητέρα την
περίοδο που φοιτούσε στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης: «Από την πρώτη στιγμή της
ύπαρξής του μας έδεσε απίστευτη αγάπη! Περίμενα με ανείπωτη λαχτάρα να έρθει
το Σαββατοκύριακο, να πάρω το αεροπλάνο για Αθήνα και να βρεθώ με το μωρό
μου…».

Κακό μαντάτο. Εκείνη πρώτη παρατήρησε κάποια αστάθεια στην ισορροπία
του παιδιού όταν άρχισε να περπατάει και το κακό μαντάτο δεν άργησε να έρθει
στη ζωή του ζευγαριού, που πληροφορήθηκε από τους ειδικούς ότι ο Κωνσταντίνος
έπασχε από μια σπάνια εξελισσόμενη μυοπάθεια: «Δεν είναι εύκολο για τον γονιό
να αποδεχθεί κάτι τέτοιο. Το σοκ, ομολογώ, ήταν πολύ μεγάλο. Δεν πείθεσαι στην
αρχή, πιστεύεις ότι έχει γίνει κάποιο λάθος…».

H ασθένεια εξελίχθηκε και η πρώτη μεγάλη απόφαση ζωής που πήρε το ζευγάρι ήταν
«να κάνουμε κάθε ημέρα τα αδύνατα δυνατά, ώστε να μην αισθανθεί ποτέ ο
Κωνσταντίνος ότι διέφερε σε κάτι από τα υπόλοιπα παιδιά. Να μη νιώθει
διαφορετικός, να έχει όλες τις ευκαιρίες – και με το παραπάνω – στην
καθημερινότητά του, στη διασκέδαση, στην παιδεία, στην προσβασιμότητα. Και
παρά τις απίστευτες δυσκολίες πιστεύω ότι τα καταφέραμε, γιατί μας έδειχνε
εκείνος με την ηρεμία, την ψυχραιμία και τη σοφία του τα μονοπάτια που έπρεπε
όλοι, μαζί του, να περπατήσουμε…».

Μόνο όταν το ζεις. Την εποχή που εμφανίστηκε το πρόβλημα στον
Κωνσταντίνο, οι κοινωνικές προκαταλήψεις ήταν πολύ πιο έντονες από σήμερα,
όπως και τα προβλήματα στην προσβασιμότητα ατόμων με ειδικές ανάγκες: «Τα
πράγματα έχουν καλυτερέψει, αλλά ακόμη και τώρα οι αναγκαίες υποδομές και
προβλέψεις είναι ελάχιστες και τα παιδιά ή οι ενήλικοι που τις χρειάζονται
αρκετά συχνά βρίσκονται ανήμποροι να κοιτάζουν μια σκάλα ή ένα ασανσέρ που δεν
χωράει το αμαξίδιό τους. Δυστυχώς, μόνο όταν βιώνεις ένα ανάλογο πρόβλημα
διαπιστώνεις καλά πόσο φιλικό ή εχθρικό μπορεί να είναι το περιβάλλον, αλλά
και ο κοινωνικός περίγυρος, για τα άτομα που δεν κινούνται με τα δικά τους
πόδια! Και είναι, τελικά, δείγμα πολιτισμού για μια χώρα η έγκαιρη δημιουργία
τέτοιων υποδομών, που καταργούν τις τεχνητές ανισότητες ώστε μικρές απολαύσεις
να μην καταλήγουν άκρως απαγορευτικές γι’ αυτούς τους ανθρώπους…».

Δεν αισθάνθηκε ποτέ «διαφορετικός»

O 22χρονος Κωνσταντίνος, συνοδευόμενος από τον πατέρα του Θεόδωρο Σιδηρόπουλο, ακούει με προσοχή τα «εύγε» του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κωστή Στεφανόπουλου

Ο Κωνσταντίνος δεν αισθάνθηκε ποτέ «διαφορετικός», αφού είχε την αμέριστη
βοήθεια, τη στήριξη και τη συμπαράσταση σε 24ωρη βάση των γονιών και των
παππούδων του: «Δεν υπάρχει μουσείο, θεατρική παράσταση ή ταινία που εκδήλωσε
την επιθυμία να δει και να μην έγινε. Κάθε φορά, όμως, καταστρώνοντας όλοι
μαζί σχέδια και στρατηγικές: πώς θα πάμε, πού θα σταματήσουμε, πώς θα μπούμε,
πού θα καθήσει για να μπορεί να απολαύσει αυτό που ήθελε, αλλά να βρίσκεται
και κοντά στην έξοδο…».

Στο Δημοτικό, η αρχική επιλογή ιδιωτικού σχολείου αποδείχθηκε τελικά
«αντένδειξη»: «Ήταν πιο δύσκολο να τον παίρνει το σχολικό από το να τον
μεταφέρουμε εμείς στο Δημόσιο Σχολείο της γειτονιάς με το αυτοκίνητο. Και αυτό
κάναμε…».

H επιτυχία του στις Πανελλήνιες ήταν το επόμενο «θαύμα» του Κωνσταντίνου και
μάλιστα στη Σχολή της επιλογής του. Ούτε μία ημέρα δεν έλειψε – όλα τα χρόνια
των σπουδών του. Το ίδιο και ο πατέρας του, που θα ‘πρεπε κι εκείνος να
διεκδικήσει το αντίστοιχο πτυχίο: «Στην ουσία φοίτησε και ο Θόδωρος, που
ανέλαβε όλες τις μετακινήσεις από και προς τη Σχολή, αλλά και τις εσωτερικές –
από τα μαθήματα στα εργαστήρια. Το ίδιο γίνεται και τώρα που ο Κωνσταντίνος
κάνει το μεταπτυχιακό του. Εφευρίσκουν επιτόπου λύσεις, όταν βρίσκονται σε
χώρους χωρίς προσβασιμότητα! Αυτές οι τραγικές δυσκολίες είναι που
εξαναγκάζουν πολλούς ανθρώπους με ανάλογα προβλήματα να περιθωριοποιούνται, να
κλείνονται στον εαυτό τους και τελικά να καταρρέουν…».

Ο Κωνσταντίνος, ακόμα και τα πρώτα του χρόνια, όταν μπορούσε να κινηθεί,
χρειαζόταν υπεράνθρωπη προσπάθεια για να ανέβει ή να κατέβει ένα σκαλί. Ποτέ,
όμως, δεν έδωσε την εντύπωση ότι υποφέρει: «Είναι ένα παιδί που δεν ζήτησε
ποτέ χάρες, ήθελε και απαιτούσε με τον τρόπο του να είναι ίσος προς ίσους,
πάντοτε φειδωλός στις κουβέντες του, με λίγα και μετρημένα λόγια.

«Ύψιστη τιμή και ανέλπιστο δώρο»

Δεν διεκδικεί, λέει ο Κωνσταντίνος, τίποτα σπουδαίο και θεωρεί ότι η βράβευσή
του από την Ακαδημία Αθηνών ήταν για εκείνον ύψιστη τιμή και ανέλπιστο δώρο:
«Συνεχίζω τις προσπάθειές μου όπως πάντα, σκοπός μου είναι να τελειώσω και το
μεταπτυχιακό μου. Πιστεύω ότι καθένας στη θέση μου, με τη στήριξη της
οικογένειας και της Πολιτείας, μπορεί να δώσει το παράδειγμα για όσους
ακολουθούν, να επιμείνουν και να συγκεντρωθούν στον στόχο τους. Μπορεί άτομα
σαν εμένα να χρειάζονται 24ωρη υποστήριξη, αλλά με τη δύναμη που κρύβει μέσα
του κάθε άνθρωπος όλα γίνονται και αν, μέσα από τις δυσκολίες, ανοίξουμε
διάπλατα τα μάτια της ψυχής, μπορούμε να δούμε και πράγματα που πριν δεν
βλέπαμε… Και τότε, τίποτα δεν μπορεί να μας καθηλώσει…».