Άνοιξε πανιά για ρεκόρ

Από τη νήσο Ουεσάν, στη Βορειοδυτική Γαλλία, έως το ακρωτήριο Χορν, στη
Νότια Χιλή, χρειάστηκε συνολικά 45 ημέρες. Όπως διαβεβαιώνει η ίδια, το πιο
δύσκολο κομμάτι του ταξιδιού πέρασε. Μέχρι να φτάσει στον προορισμό της,
ωστόσο, πίσω στη νήσο Ουεσάν, έχει ακόμα μπροστά της χιλιάδες μοναχικά μίλια.

Ο λόγος για την 28χρονη Βρετανίδα Έλεν Μακάρθουρ, την προπορευόμενη μέχρι
στιγμής συμμετέχουσα στον (μοναχικό) γύρο του κόσμου με καταμαράν που ξεκίνησε
πριν από σαράντα επτά ημέρες. Φτάνοντας την Τετάρτη στο ακρωτήριο Χορν, η
σκίπερ του καταμαράν Castorama είχε ήδη βελτιώσει κατά τέσσερις ημέρες τον
χρόνο-ρεκόρ του Φρανσίς Ζουαγιόν: ο Ζουαγιόν είχε χρειαστεί για τον ίδιο
διάπλου του κόσμου 72 ημέρες, 22 ώρες, 54 λεπτά και 22 δευτερόλεπτα.

Σε κάθε σημείο της διαδρομής, Μακάρθουρ και Castorama μεγάλωναν και λίγο
παραπάνω το «αβαντάζ» τους έναντι των Ζουαγιόν και IDEC – του καταμαράν που
είχε χρησιμοποιήσει ο ρέκορντμαν. Στον ισημερινό, το προβάδισμα έφτανε τις 7
ώρες και 57 λεπτά. Στο ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, στη Νότια Αφρική, τις 10
ώρες και 45 λεπτά. Στο ακρωτήριο Λιγιούιν, νοτιοδυτικά της Αυστραλίας, τις 39
ώρες. Και ούτω καθεξής. Ενώ ο Ζουαγιόν έπλεε κατά μέσο όρο με 15,38 κόμβους, η
Μακάρθουρ διατήρησε μέχρι το Χορν μέση ταχύτητα 17,70 κόμβων. Όχι ότι ο καιρός
στάθηκε καλύτερος μαζί της. Επιπλέον, το καταμαράν της είναι πιο μικρό από
εκείνο του Ζουαγιόν: 22,80 μέτρα το πρώτο, 27,20 μέτρα το δεύτερο. Και το
μέγεθος στα συγκεκριμένα σκάφη βοηθά τόσο στην ταχύτητα όσο και στη
σταθερότητα. Άρα;

Απομένουν ακόμη 8.000 μίλια

ΘΕΛΗΣΗ, τελειομανία, καλή βοήθεια από ανθρώπους που πατούν
(κυριολεκτικά) σε στερεο έδαφος, αντοχή στην κούραση: αυτά είναι σύμφωνα με
την ίδια την Μακάρθουρ τα μυστικά της μέχρι τώρα επιτυχίας της. Και πραγματικά
έχει συναντήσει τόσες πολλές δυσκολίες που, στη διάρκεια της εβδομάδας η οποία
προηγήθηκε της άφιξής της στο ακρωτήριο Χορν, κατάφερε να κοιμηθεί μόλις
μερικά λεπτά. «Δυσκολεύομαι μέχρι και να καταπιώ μερικές μπουκιές, τόσο
νευρικότητα νιώθω», λέει. Το ακρωτήριο Χορν, πάντως, την κάνει να νιώθει
καλύτερα. «Χαίρομαι που αφήνουμε πια πίσω μας τον Νότο διότι κάνει πολύ κρύο,
είναι επικίνδυνα και κουραστικά. Απομένουν ωστόσο 8.000 μίλια στον Ατλαντικό
Ωκεανό με πολλές μετεωρολογικές παγίδες και μεγάλο κίνδυνο στις περιοχές απ’
όπου διέρχονται πολλά φορτηγά πλοία. Τίποτε δεν έχει κριθεί μέχρι να φτάσει
κανείς στο τέρμα» – ήτοι, πίσω στην αρχή, το νησί Ουεσάν.

LINK:

* www.teamellen.com/

Επιμέλεια: K. Ξενάκη