H βοήθεια χάνεται στον δρόμο

Αυτή τη φορά άραγε θα τα καταφέρει ο κόσμος να τηρήσει τις υποσχέσεις του;
Μετά την καταστροφή, θα λάβουν άραγε ποτέ οι περιοχές της Ασίας που επλήγησαν
από το τσουνάμι την πλουσιοπάροχη βοήθεια που τους υποσχέθηκαν ανέξοδα οι
ξένες κυβερνήσεις;

Σκυμμένες πάνω από γκαζάκια γυναίκες ζεσταίνουν φαγητό μέσα σε τενεκεδάκια από
κονσέρβες, έξω από τα ερειπωμένα τους σπίτια. «Μας υποσχέθηκαν τα πάντα, αλλά
εξακολουθούμε να ζούμε σε σκηνές», λέει μία από αυτές. Με την πρώτη ματιά
μένει κανείς με την εντύπωση πως ο σεισμός που ερείπωσε την πόλη Μπαμ έγινε
μόλις χθες. Και όμως, πάει ένας χρόνος από τότε που ισοπεδώθηκε αυτή η ιρανική
πόλη. Το μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής βοήθειας που είχε υποσχεθεί η
διεθνής κοινότητα γι’ αυτή την πόλη, η οποία βρίσκεται στον αρχαίο «δρόμο του
μεταξιού», όπου 31.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στον σεισμό, δεν έφτασε
ποτέ εκεί, ομολογεί ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Κόφι Άναν. H κατάθλιψη, τα
ναρκωτικά και οι σκορπιοί θερίζουν τους σεισμοπαθείς, που ζουν ακόμη στο
ύπαιθρο.

Από το Ιράν μέχρι την Ονδούρα, η ξένη βοήθεια εξανεμίζεται στον δρόμο. Άραγε
αυτή τη φορά θα τα καταφέρει ο κόσμος να βοηθήσει αποτελεσματικά τη Νότια
Ασία; Όλοι υπόσχονται τεράστια ποσά. Όμως, οι ανθρωπιστικές οργανώσεις
θυμούνται πολλές τέτοιες υποσχέσεις στο παρελθόν που έμειναν μόνο στα χαρτιά:
σε προηγούμενες φυσικές καταστροφές, μόλις το ένα τρίτο των χρημάτων που είχαν
υποσχεθεί ξένες κυβερνήσεις έφτασε στον προορισμό του.

Πάνω από 4 δισ.

Μέχρι τώρα, η βοήθεια που έχουν υποσχεθεί οι κυβερνήσεις ξένων χωρών για τα
θύματα του τσουνάμι στη Σρι Λάνκα, την Ινδονησία και άλλες ασιατικές χώρες
ξεπερνάει τα 4 δισ. δολάρια. Άραγε θα συμβεί κάτι παρόμοιο με εκείνο που
συνέβη στο Μπαμ; Εκεί, μετά τον μεγάλο σεισμό του 2003, η διεθνής κοινότητα
είχε υποσχεθεί βοήθεια 32 εκατομμυρίων δολαρίων. Έναν χρόνο αργότερα, μόνο
17,7 εκατομμύρια από αυτό το ποσό έχουν φτάσει στον προορισμό τους.

Οι ξένες κυβερνήσεις είχαν υποσχεθεί βοήθεια 9 δισ. δολαρίων για τα θύματα του
κυκλώνα Μιτς που είχε πλήξει την Κεντρική Αμερική το 1998. Έναν χρόνο
αργότερα, μόνο το ένα τρίτο αυτού του ποσού είχε φτάσει στον προορισμό του,
μολονότι χιλιάδες άστεγοι σε πολλές χώρες της περιοχής εξακολουθούσαν να ζουν
στους δρόμους. Περισσότερα από 400 εκατομμύρια δολάρια είχαν υποσχεθεί ξένες
κυβερνήσεις στη Μοζαμβίκη, όταν πριν από τέσσερα χρόνια είχε πληγεί από
πλημμύρες. Από αυτή την υπόσχεση υλοποιήθηκε μόνο η μισή.

Την ώρα που η καταμέτρηση των νεκρών στη Νότια Ασία συνεχίζεται πέρα από τους
150.000 και που ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προειδοποιεί ότι αν δεν
αξιοποιηθεί έγκαιρα η ξένη βοήθεια, οι επιζήσαντες θα αρχίσουν να πεθαίνουν
από χολέρα και δυσεντερία, οι ανθρωπιστικές οργανώσεις ανησυχούν. «H ιστορία
μάς έχει δείξει ότι οι υποσχέσεις υποτιμούνται πάντα από τις κυβερνήσεις»,
λέει ο Μαξ Λόσον, στέλεχος της οργάνωσης Όξφαμ, «οι οποίες τελικά δίνουν τα
μισά από αυτά που έχουν υποσχεθεί».

Έζησε δύο εβδομάδες παλεύοντας με τα κύματα

Άρι Αφρίζαλ. Έζησε 15 μέρες πάνω σε μια σχεδία

ΞΑΠΛΩΜΕΝΟΣ μπρούμυτα πάνω σε μια σανιδένια σχεδία, ο Άρι Αφρίζαλ ένιωθε
έτοιμος να παραδώσει το πνεύμα του, καθώς κοίταζε τον πύρινο κόκκινο ήλιο να
βουλιάζει στη θάλασσα στην άκρη του ορίζοντα. Αδύναμα, γύρισε το κεφάλι του
από την άλλη μεριά και είδε το γεμάτο φεγγάρι να ασπρίζει ανεβαίνοντας στην
Ανατολή. Ολόγυρά του η θάλασσα έμοιαζε σπαρμένη με κομματάκια από χρυσάφι κάτω
από τη λάμψη του ήλιου. Ποτέ στη ζωή του ο Άρι δεν είχε ξαναδεί τέτοιο θέαμα.
«Ήταν όμορφο, αλλά θλιμμένο», λέει τώρα. Στο μισόφωτο της 26ης Δεκεμβρίου, ο
Άρι παρασύρθηκε στον Ινδικό Ωκεανό πάνω σε μια σανίδα από ένα γιαπί στις ακτές
του Άτσεχ, που είχαν σκεπαστεί από τα κύματα του σεισμού. Ύστερα από οκτώ ώρες
στη σκοτεινή θάλασσα, έζησε για να δει το φως της επόμενης ημέρας. Και για τις
επόμενες 14 ημέρες, ζούσε με καρύδες και προσευχές, ώσπου ένα πλοίο τον βρήκε
την Κυριακή. Διηγήθηκε την περιπέτειά του στο πρακτορείο Ασοσιέιτεντ Πρες.
Είναι ο μοναδικός άνθρωπος στην ιστορία που επέζησε τόσες ημέρες μέσα στη
θάλασσα από τσουνάμι.