Eίναι η γλώσσα λανθάνουσα;

Είναι κι αυτές οι λέξεις οι προδότρες που, όσο κι αν φτιάχνεις το πρόσωπο όσο
κι αν το σιδερώνεις (το πρόσωπο που έχεις λέω να βγεις στην κοινωνία, γιατί το
άλλο ποιος αδειάζει…), έτσι και σου ξεφύγει καμία, πώς τσαλακώνει, πώς
αποδεικνύεται αμέσως προσωπείο και πώς ξεμυτάει από κάτω το πραγματικό, αυτό
που χρόνια τώρα, με νύχια και με δόντια, έκρυβες επιμελώς. Δεν πα να βγήκες
στάζοντας μέλι για την ποίηση στην πρώτη σου πρωθυπουργική εμφάνιση και «πόσο
με συγκίνησε η κυρία Δημουλά» και «μη καλέ, θα κλάψω που είμαι ποιητικό παιδί
κι ευαίσθητο», δεν πα να ξεροστάλιασες με την κυρά σου στην ουρά να υπογράψεις
για την αναγραφή του θρησκεύματος επί των ταυτοτήτων, μπας και δεν καταλάβουμε
ότι είσαι του «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια», δεν πα… δεν πα…, μόλις
αφεθείς λίγο χαλαρός να ‘σου και εκτοξεύεται εκείνο το αλήστου μνήμης
«νταβατζήδες» εν μέσω σις-κεμπάπ και σου χαλάει τη μανέστρα.

E, το σχολιάσαμε, το γελάσαμε, το ξεχάσαμε. Για να ‘ρθει τώρα από τον
γραμματέα η άλλη λέξη, αυτή του «τσαμπουκά» να προσθέσει το κομματάκι της να
ολοκληρωθεί σιγά σιγά το παζλ, να το δούμε κατάφατσα το πραγματικό το πρόσωπο
να ησυχάσουμε.

Πάντως και τις δύο λέξεις και την του γραμματέως και την του Πρωθυπουργού
Πολιτισμού αν τις βάλεις δίπλα δίπλα, «Νταβατζής και Τσαμπουκάς», έναν αέρα,
ένα άρωμα μπορντέλου το αναδίδουν. Σε γυρνάνε πίσω σ’ αυτήν την ειδυλλιακή
εποχή, στα χρόνια με τα «Κόκκινα φανάρια», με την «τσατσά» (όχι τον χορό, αλλά
τη διευθύνουσα το πορνείο), τη «μαντάμ» (όχι την κυρία, αλλά την έχουσα την
ιδιοκτησία και τη μέριμνα του οίκου), τις «κοπέλες» να παρελαύνουν στο σαλόνι
με τα «πενιουάρ» (αυτό δεν κατάλαβα ποτέ τι ακριβώς ήταν, πάντως κάτι σε
«νεγκλιζέ») και όλοι μαζί παιδιά να σύρει ο Φούντας τον χορό…

«Άπονη ζωή μάς πέταξες στου δρόμου την άκρη

μάας αδίκηηηησεεεεεες!

Ούτε μια στιγμή δεν είπες να μας διώξεις το δάκρυ

Μαας συνήθιιισεεεεεεεες»!

Εν τω μεταξύ να πέφτει η Χέλμη στα μωσαϊκά και να ουρλιάζει η ξελαρυγγιασμένη
στον Μεϊμαράκη ή στον Σουφλιά δεν έχει σημασία:

– «Μη φεύγεις Ντόρη. Μη φεύγεις. Ντόρη, θα φαρμακωθώ».

Ωραία χρόνια.

Ερχόταν και ο Στόλος…