ΓHΠEΔΟΓPAΦIEΣ

Φανταστείτε τον δύστυχο φίλαθλο που είχε την έμπνευση να πάει στο γήπεδο ή να
στηθεί μπροστά στην τηλεόρασή του, σε ένα από τα δύο «μεγάλα» παιχνίδια της
πρώτης αγωνιστικής τής νέας χρονιάς. Ξύλο στο ένα, ξύλο και στο άλλο.
Οδομαχίες στο Ολυμπιακό Στάδιο, γηπεδομαχίες στη Νέα Σμύρνη. Καθυστέρηση,
εκνευρισμός, βαρβαρότητα εδώ κι εκεί. Παράγοντες ανήμποροι ή ανίκανοι,
ποδοσφαιριστές να κρυώνουν – αποσβολωμένοι οι ξένοι, στωικότεροι λόγω πείρας
οι Έλληνες – στ’ αποδυτήρια, «σχολιαστές» να σχολιάζουν τα ασχολίαστα, οι
αστυνομικοί απόντες και οι φίλαθλοι… Πόσοι αλήθεια απόμειναν στο ελληνικό
πρωτάθλημα; Και πόσοι ακόμα θ’ απομείνουν;

Γιατί, από την άλλη μεριά της ζυγαριάς, την αθλητική, τι υπάρχει που να τους
κρατάει απέναντι στη βία και την υποτίμηση της νοημοσύνης τους; Ένας
ανταγωνισμός μονόφθαλμων μεταξύ των τριών «μεγάλων» του κέντρου. Ένας
διαγκωνισμός λόγων για το τι «σημαίνει» Ριβάλντο, τι θα μπορούσε να κάνει ο
Γκονζάλεζ, πόσο «σοφό» είναι το χτίσιμο του Σάντος, πόσο κοντά στην ανάκαμψη
είναι ολόκληρη η Θεσσαλονίκη. Μια λιτανεία επαναλήψεων για τον «συμβολισμό»
του θριάμβου της Πορτογαλίας και την επιρροή του στο πρωτάθλημα, που τώρα πια
όμως, όποιοι δεν είμαστε εντελώς τυφλοί, ξέρουμε ότι ήταν μια αρνητική
επιρροή, αφού έκρυψε τις κακοφορμισμένες πληγές αντί να τις αντιμετωπίσει.

H αθλητική πραγματικότητα είναι άλλη: παιχνίδια τριών και ούτε φάσεων (όπως το
χθεσινό Ηρακλή – Άρη στην ανακάμπτουσα συμπρωτεύουσα), πλήθος ομάδων με
αβυσσαλέες αδυναμίες και πλήθος παικτών εντελώς αμφίβολης ποιότητας,
ανεπαρκείς διαιτησίες και υπερβολικά πολλές τηλεοπτικές καλύψεις. Το μόνο που
δεν έλειψε, στην αρχή τουλάχιστον της περιόδου, ήταν η σχεδόν υπερβατική πίστη
των φιλάθλων ότι κάτι θα μπορούσε ν’ αλλάξει. Μεγαλύτερη προσέλευση στα γήπεδα
και πίστη ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων σε ομάδες σαν την AEK ή τον Εργοτέλη ήταν
κάποια ελπιδοφόρα σημάδια. Τα υπονόμευσαν σχεδόν αμέσως το φτωχό θέαμα, οι
ευρωπαϊκές αποτυχίες, η γρήγορη επιστροφή στις παλιές συνήθειες. Και μοιάζουν
να τους δίνουν το τελειωτικό χτύπημα τα χθεσινά επεισόδια σε δύο μέτωπα, που
λες και συνεννοήθηκαν για να διαλύσουν κάθε ψευδαίσθηση. Πάλι το Τσάμπιονς
Λιγκ θα περιμένουμε για να δούμε μπάλα. Γιατί ήδη δεν πιστεύω να περιμέναμε
πολλοί χθες να τελειώσει η «δυσάρεστη παρένθεση» για να απολαύσουμε αυτό που
στον τόπο μας προσφέρεται (ή αναβάλλεται) ως «θέαμα».