Tα ασυμβίβαστα με το Σύνταγμα και το Kοινοτικό Δίκαιο

Καρπός πολύμηνης προσπάθειας από νομικούς όχι μόνον του Δημόσιου αλλά και του
Εμπορικού Δικαίου (πράγμα ασφαλώς θετικό), το επίμαχο νομοσχέδιο είναι δίχως
άλλο μια φιλότιμη προσπάθεια, που όμως πάσχει στην κεντρική της ιδέα:
ανατρέπει τις ρυθμίσεις εκείνες του νόμου του ΠΑΣΟΚ για τον βασικό μέτοχο
(δηλ. του ν. 3021/2002) που ήταν οι μόνες οι οποίες θα μπορούσαν να «σώσουν»
τα ασυμβίβαστα της παρ. 9 του άρθρου 14 του Συντάγματος. Αναφέρομαι, προφανώς,
στη δυνατότητα που αναγνωριζόταν στους «συγγενείς» των ενδιαφερόμενων
εργολάβων και προμηθευτών του Δημοσίου να αποδείξουν ότι έχουν οικονομική
αυτοτέλεια έναντι των τελευταίων. Διότι έχοντας ανυψώσει τον άνθρωπο, την
προσωπικότητα και την αξιοπρέπειά του σε υπέρτατη αξία της έννομης τάξης, το
Συνταγματικό μας Δίκαιο δεν ανέχεται να πληρώνει κάποιος τις συνέπειες της
συγγένειάς του με κάποιον άλλον, αν αυτός είναι όντως ανεξάρτητος και
αυτοδημιούργητος και το αποδεικνύει με αδιάσειστα στοιχεία.

(Στο σημείο ακριβώς αυτό εντοπίζεται κατά τη γνώμη μου η βασική παράλειψη του
ΕΣΡ κατά το προηγούμενο διάστημα: μπορεί μεν το ίδιο να πείστηκε για την
οικονομική αυτοτέλεια του γιου τού μεγαλύτερου κατασκευαστή της χώρας έναντι
του πατέρα του, δεν φρόντισε όμως εξηγήσει πώς έφθασε σε αυτό συμπέρασμα. Κατά
τα συμβαίνοντα, για παράδειγμα, σε άλλες χώρες, θα μπορούσε να διεξαγάγει προς
τούτο δημόσιες ακροάσεις, καλώντας ενώπιόν του όλους τους ενδιαφερομένους να
καταθέσουν στοιχεία και να εκθέσουν τις απόψεις τους. – Σημειωτέον ότι εγώ
προσωπικά έχω υποστηρίξει σε ανύποπτο χρόνο ότι, εν όψει της αρχής τής
αναλογικότητας – άλλης μιας θεμελιώδους αρχής του Συντάγματός μας, του
Διεθνούς αλλά και του Κοινοτικού Δικαίου – θα έπρεπε να είχε δοθεί η ίδια
δυνατότητα και στους ίδιους τους ενδιαφερόμενους: με ποια λογική, για
παράδειγμα, ένας εργολάβος από την Ανδραβίδα θα έπρεπε να αποκλειστεί από κάθε
δημόσιο διαγωνισμό σε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα, επειδή εκδίδει στη γενέτειρά
του μια μικρή επαρχιακή εφημερίδα;)

Εξάλλου, καθιερώνοντας αμάχητο τεκμήριο «διαπλοκής» για τους «συγγενείς», αλλά
και για τους ίδιους τους ενδιαφερόμενους επιχειρηματίες, το κυβερνητικό
νομοσχέδιο προσκρούει και στο Κοινοτικό Δίκαιο. Ας πάρουμε το παράδειγμα της
γαλλικής τεχνικής εταιρείας που, σε συνεργασία με ελληνικές, κατασκεύασε τη
γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου. Αν, όπως δικαιούται, θελήσει να συμμετάσχει στην
κατασκευή ενός άλλου μεγάλου έργου στην Ελλάδα με τους ίδιους (όπως είναι
φυσικό) Έλληνες συνεταίρους, θα αποκλειστεί ευθύς εξαρχής, διότι στενός
συγγενής των τελευταίων συμβαίνει να είναι εκδότης εφημερίδας και μέτοχος
τηλεοπτικού καναλιού. Όμως αυτός ο αποκλεισμός δεν θα προσέκρουε ευθέως προς
το Κοινοτικό Δίκαιο, βασικές αρχές του οποίου είναι το δικαίωμα ελεύθερης
εγκατάστασης και η ακώλυτη προσφορά υπηρεσιών;

Αν αυτά δεν τα γνωρίζει ο κ. Θ. Ρουσόπουλος, τα γνωρίζουν ασφαλώς πολύ καλά οι
νομικοί σύμβουλοί του. Τα γνωρίζει ακόμη καλύτερα ο κ. Πρ. Παυλόπουλος, εκ των
βασικών συντακτών του κυβερνητικού νομοσχεδίου, ο οποίος είναι βεβαίως σε θέση
να εξηγήσει καλύτερα από τον καθένα στον Πρωθυπουργό και τους εν κυβερνήσει
συναδέλφούς του γιατί τα περί υπεροχής του Συντάγματος έναντι του Κοινοτικού
Δικαίου είναι επιχειρήματα bons pour l’ Orient (δηλαδή, «καλά για τους
Πυγμαίους», κατά μια παλαιά προσφιλή έκφρασή του).