Mε… ειδικότητα στο «περίμενε» οι νέοι γιατροί

Πέντε, δέκα ή περισσότερα χρόνια αναγκάζονται να περιμένουν χιλιάδες
απόφοιτοι των Ιατρικών Σχολών μέχρι να αρχίσουν την ειδικότητά τους. Οι
ειδικοί χαρακτηρίζουν την κατάσταση απαράδεκτη, ενώ οι ανειδίκευτοι γιατροί
αναγκάζονται συχνά να εργάζονται στο μεσοδιάστημα ως μεταφραστές, παραϊατρικό
προσωπικό, μπάρμαν ή και ταξιτζήδες για να επιβιώσουν.

«Τέλειωσα την Ιατρική το 1998 και μέχρι το 2003 είχα κάνει το αγροτικό μου,
είχα τελειώσει το στρατιωτικό και είχα κάνει δύο χρόνια Παιδιατρική, που
αποτελεί το πρώτο σκέλος της ειδικότητας της Αλλεργιολογίας την οποία ήθελα να
ακολουθήσω», λέει ο 32χρονος Δημήτρης Ιωαννίδης. «Και ξαφνικά έμαθα πως πρέπει
να περιμένω μέχρι το… 2010 για να συνεχίσω την ειδικότητά μου! Έτσι τα
μάζεψα και έφυγα για την Αγγλία, όπου πλέον εργάζομαι ως ερευνητής στο King’s
College Hospital, παραμένοντας όμως ένας ανειδίκευτος γιατρός που περιμένει να
συνεχίσει την ειδικότητά του».

Μετά το 2009! «Τελείωσα πέρυσι την Ιατρική Αθήνας και φέτος το αγροτικό
μου. Θέλω να κάνω Παθολογία στην Αθήνα, σε πανεπιστημιακή κλινική, αλλά είναι
τόσο μακρινό το πότε θα την αρχίσω, που δεν μπορούν να μου δώσουν μια
συγκεκριμένη ημερομηνία – σίγουρα πάντως θα είναι μετά το 2009», προσθέτει η
27χρονη Κατερίνα Κρόμπα.

«Πρέπει να περιμένω άλλα πέντε χρόνια μέχρι να ανοίξει μια θέση στην
Οφθαλμολογία στο Τζάννειο», λέει η 28χρονη Αντριάνα Μητροπούλου. «Θα έχουν
περάσει, δηλαδή, επτά χρόνια από τη στιγμή που αποφοίτησα από την Ιατρική
Αθηνών και εγώ θα παραμένω μια ανειδίκευτη γιατρός. Πάλι καλά που υπάρχει ο
ιδιωτικός τομέας υγείας, όπου μπορούμε να ασχολούμαστε με κάτι παρεμφερές με
αυτό που έχουμε διδαχθεί για να επιβιώσουμε – αρκεί, βεβαίως, να βρούμε μια
θέση».

«H αναμονή για έναρξη ειδικότητας είναι απαράδεκτα μεγάλη έως απαγορευτική για τον νέο γιατρό – χώρια ο κίνδυνος επιστημονικής υποτονίας και η ψυχολογική επιβάρυνση», τονίζει ο αντιπρόεδρος της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, κ. Χριστόδουλος Στεφανάδης

«H αναμονή για έναρξη ειδικότητας είναι απαράδεκτα μεγάλη έως απαγορευτική για
τον νέο γιατρό που επιθυμεί συγκεκριμένη ειδικότητα και οι επιπτώσεις της στην
εργασιακή σταδιοδρομία του είναι τεράστιες – χώρια ο κίνδυνος επιστημονικής
υποτονίας λόγω μακροχρόνιας αναμονής και η ψυχολογική επιβάρυνση», τονίζει ο
αντιπρόεδρος της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, κ. Χριστόδουλος
Στεφανάδης.

Μαζί του συμφωνεί και ο κ. Γιώργος Ελευθερίου, μέλος του διοικητικού
συμβουλίου του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών (ΙΣΑ). «H αναμονή βρίσκεται πλέον σε
απαγορευτικά επίπεδα», λέει. «Ουσιαστικά, οι νέοι γιατροί για να προσεγγίσουν
πολλές, αν όχι τις περισσότερες, ειδικότητες πρέπει να ξεπεράσουν την ηλικία
των 35 χρόνων – και να τελειώσουν μετά τα 40».

Σύμφωνα με στοιχεία του ΙΣΑ, αλλά και του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου
Θεσσαλονίκης, το οποίο έχει ειδική ιστοσελίδα στο Ίντερνετ με τις αναμονές για
έναρξη ειδικότητας (www.cso.auth.gr/Greek/Baseis/Eid/Eidikotites.gr.htm),
το μεγαλύτερο πρόβλημα έχουν συνήθως μεγάλες κλινικές του ΕΣΥ ή των
Πανεπιστημίων, καθώς και ορισμένες ειδικότητες όπως η Οφθαλμολογία, η
Παθολογία, η Παιδιατρική και η Ενδοκρινολογία, ενώ τα πράγματα συνήθως είναι
καλύτερα στις εργαστηριακές ειδικότητες, όπως η Κυτταρολογία.

Πτυχίο για… μπαρ και ταξί

Συνολικά 1.164 νέοι γιατροί μόνο στην Αθήνα περιμένουν να αρχίσουν ειδικότητα.
Και στο μεσοδιάστημα ασχολούνται με μεταφράσεις ιατρικών κειμένων και οδηγιών
χρήσης ιατρικού τεχνολογικού εξοπλισμού, με παραϊατρικό έργο (λ.χ. ενέσεις,
επιδέσεις τραυμάτων, χειρουργικούς καθαρισμούς, εφημερίες) σε ιδιωτικές
κλινικές ως ανειδίκευτοι γιατροί σε ινστιτούτα αισθητικής, καθώς και σε
εντελώς διαφορετικά επαγγέλματα, όπως αυτά του μπάρμαν και του ταξιτζή. «Ο
νόμος τούς δίνει τη δυνατότητα να εργαστούν ως απλοί γιατροί χωρίς ειδικότητα
εφόσον έχουν τελειώσει το αγροτικό τους, αλλά δεν είναι εύκολο να βρεις θέση
ανειδίκευτου γιατρού, διότι υπάρχουν περιορισμοί στη συνταγογράφηση» λέει ο κ.
Ελευθερίου. «Θεωρητικώς μπορούν να εργαστούν και ως γιατροί ελεγκτές ή να
ανοίξουν ένα ιατρείο και να εφαρμόσουν ό,τι έμαθαν στο Πανεπιστήμιο, αλλά αυτό
είναι πολύ δύσκολο στην πράξη».