Δρόμοι

H κατάπληξη…

… που νιώσαμε από την καταστροφή στην Ασία ήταν μεγάλη. Ήταν κάτι που είχε
προέλθει από τη φύση. Αν είχε προέλθει από ανθρώπινο χέρι, μάλλον θα το
παίρναμε σαν κάτι φυσιολογικό. Ίσως γι’ αυτό ο Τζορτζ Μπους και ο Τόνι Μπλερ,
κλεισμένοι στο δικό τους «σύμπαν», απασχολημένοι με τον πόλεμό τους κατά της
τρομοκρατίας, δεν πήραν χαμπάρι από την έκταση της καταστροφής (μία εβδομάδα
μετά τον σεισμό και το τσουνάμι, έκαναν ακόμη τις διακοπές τους). H δυνατότητα
του ανθρώπου να προκαλεί μαζικές καταστροφές είναι τόσο ανεπτυγμένη στον καιρό
μας, που απορούμε αν συμβεί κάτι στο οποίο δεν έχουμε βάλει το χέρι μας. «Για
στάσου. Πώς μπόρεσε η φύση να το κάνει αυτό; Πώς μπόρεσε να σκοτώσει τόσες
δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους; Αυτό μέχρι τώρα ήταν δική μας δουλειά».

Αν η αντίδραση…

… στην τραγωδία ήταν αργή, δεν είναι λοιπόν καθόλου παράξενο. Το αρχικό
ποσόν των 15 εκατομμυρίων δολαρίων που προσέφεραν οι Αμερικανοί στα θύματα
ήταν ντροπή για τη χώρα τους. «Μίζερο» το είπε ο συντονιστής του ΟΗΕ Γιαν
Έγκελαντ. Ήταν το ένα τρίτο του ποσού που είχε δώσει την ίδια εκείνη μέρα ένας
Αμερικανός επιχειρηματίας για να αγοράσει μια βίλα στο Λονγκ Άιλαντ. Και ήταν
λιγότερο από το μπόνους που πήρε πέρυσι ο διευθυντής της χρηματιστηριακής
εταιρείας Γκόλντμαν Σακς. Οι επικρίσεις υποχρέωσαν τον πρόεδρο Μπους να
υποσχεθεί ένα πολύ πιο σεβαστό ποσό, που ενδεχομένως να αυξηθεί και άλλο.

Τα λόγια…

… του ανθρώπου του ΟΗΕ έχουν πολλούς παραλήπτες. «Δείχναμε πιο γενναιόδωροι,
όταν ήμασταν λιγότερο πλούσιοι. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τώρα είμαστε τόσο
μίζεροι». Αναφερόταν στο ιστορικό γεγονός πως, όσο πιο πλούσιοι έγιναν εδώ και
μερικές δεκαετίες οι πλούσιοι, τόσο λιγότερα χρήματα δίνουν για να βοηθήσουν
εκείνους που έχουν ανάγκη. Και αναρωτιόμαστε, μαζί με τον Τζόναθαν Σελ, που
διατύπωσε αυτή την απορία στο περιοδικό «Νέισον»: Γιατί μαζί με τους στρατούς
που εξοπλίζει και συντηρεί κάθε χώρα να μην εξοπλίζει και συντηρεί μια διεθνή
δύναμη διάσωσης που να μπορεί να συντρέχει και να βοηθάει αμέσως σε κάθε
μεγάλη καταστροφή; Γιατί να μη διαθέσουμε γι’ αυτήν ένα κλάσμα από τα
τρισεκατομμύρια που δαπανούμε κάθε χρόνο στους εξοπλισμούς; Γιατί, όποτε
ακριβώς η ανθρώπινη ανάγκη είναι μεγαλύτερη, τα αφήνουμε όλα σε
αυτοσχεδιασμούς της τελευταίας στιγμής;

Κανείς…

… δεν ξέρει αν η φύση μάς διδάσκει μαθήματα κάθε τόσο, αν προσπαθεί να μας
πει πως ο κόσμος, έτσι που τον κάναμε, πάει να σκάσει από το κακό του. Όμως,
εμείς μπορούμε να πάρουμε το μάθημά μας. Ας αφήσουμε τις μαζικές καταστροφές
στη φύση. H δική μας δουλειά είναι η προστασία της ανθρώπινης ζωής.