EYΓENIΟΣ TPIBIZAΣ «Eίμαστε όλοι παιδιά όταν βρυχάται η φύση»

«Εύχομαι όλες αυτές οι υπέροχες προσφορές στον τηλεμαραθώνιο να μην είναι εφήμερες εξάρσεις φιλανθρωπίας και άλλοθι μελλοντικής αδιαφορίας, αλλά οι πρώτες εκφράσεις αλλαγής νοοτροπίας και τρόπου αντιμετώπισης της φύσης και των συνανθρώπων μας» λέει ο Ευγένιος Τριβιζάς, που δημοπρατεί παραμύθια του. Εδώ, η εικονογράφηση για «Τα δύο κύματα» που ευγενικά παραχώρησε ο Γάλλος εικονογράφος (και συνεργάτης του Ευγένιου Τριβιζά) Μπενουά Παρέ

«Όταν η NET με κάλεσε να λάβω μέρος στον τηλεμαραθώνιο, αναρωτήθηκα τι νόημα
θα είχε η παρουσία μου», λέει στα «NEA» ο Ευγένιος Τριβιζάς. «Δεν θεώρησα τον
εαυτό μου γυμνασμένο τηλεμαραθωνοδρόμο. Δεν ήμουν ούτε σεισμολόγος για να
εξηγήσω ούτε πολιτικός για να εξαγγείλω ούτε δημοσιογράφος για να πληροφορήσω.
Άλλωστε, το μέγεθος της καταστροφής είναι τόσο ασύλληπτο, ώστε τα όποια λόγια
δεν αρκούν για να εκφράσουν αυτό που νιώθεις. Καλύτερα να σιωπάς με δέος, παρά
να επαναλαμβάνεις αυτονόητες κοινοτοπίες.

Σκέφτηκα τότε τα λόγια ενός παιδιού που μου είχε πει ότι δεν θα χτίζει
πια πύργους στην άμμο επειδή, όταν θα γκρεμίζονται από το κύμα, θα θυμάται όλα
αυτά. Αναλογίστηκα πόση ανάγκη θα είχε το παιδί αυτό από ένα παραμύθι, με την
έννοια της παραμυθίας, της παρηγοριάς. Αναλογίστηκα τη δύναμη του μύθου.
Ξενύχτησα λοιπόν γράφοντας. Την άλλη μέρα το διάβασα στον τηλεμαραθώνιο,
καθισμένος ανάμεσα σε άξιες προσωπικότητες. Δεν ήταν παιδιά, άκουγαν όμως σαν
παιδιά. Γιατί όλοι είμαστε αδύναμα και απροστάτευτα παιδιά όταν βρυχάται η
φύση».

Το παραμύθι «Τα δύο κύματα», που δημοσιεύουν σήμερα «TA NEA», μιλάει
για το κύμα της καταστροφής και το κύμα της ευαισθησίας που ακολούθησε.

«Τα θαλασσινά κοχύλια που ξέρουν παραμύθια χίλια, λένε σε όσους μπορούν να
ακούσουν αυτή την ιστορία:

Ήταν κάποτε ένας μακρινός ωκεανός. Και στα βάθη τα απροσπέλαστα, τα βάθη τα
απύθμενα, τα ακαταμέτρητα βάθη του μακρινού ωκεανού εκείνου, ζούσε ένας
δαίμονας που εξουσίαζε τη θάλασσα και τους ανέμους. Και ο δαίμονας αυτός
άλλοτε γινόταν ρουφήχτρα αφρισμένη που ρούφαγε και τσάκιζε πλεούμενα, άλλοτε
φουρτούνα μανιασμένη που τρεφόταν με ναύτες και ναυτόπουλα και άλλοτε πάλι
ανεμοστρόβιλος που άρπαζε κι αφάνιζε ταξιδιώτες. Πότε γινόταν λαίλαπα, πότε
κυκλώνας και πότε θύελλα ανήμερη και χαιρόταν να βλέπει καράβια να
κλυδωνίζονται, καΐκια να βολοδέρνουν, ναυαγούς να πνίγονται.

Αλλά δεν του έφταναν όλα αυτά. Ήθελε να προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερες
καταστροφές. Μια μέρα λοιπόν ονειρεύτηκε να μεταμορφωθεί σ’ ένα κύμα πελώριο,
ένα κύμα θεόρατο και θολοπράσινο, που όμοιό του δεν είχε ματαγίνει, ένα κύμα
που θα ‘φερνε ύπουλα και αναπάντεχα σε θάλασσες και σε στεριές του ολέθρου τη
δίνη.

– Θα γίνω ένα κύμα, σκέφτηκε, ένα κύμα που ο κάθε μου παφλασμός θα ‘ναι κι
ένας λυγμός!

Φούντωσε λοιπόν και θέριεψε, τινάχτηκε αφρισμένα ώς τα μεσούρανα, έγινε κύμα
τιτάνιο που πάφλαζε και φρούμαζε, ούρλιαζε και βογγούσε και ταξίδευε ολημερίς
κι ολονυχτίς και όταν έφτασε λυσσασμένο στη στεριά, όρμηξε και έπνιξε ψαράδες
και παιδιά, τσάκισε αραξοβόλια, ξερίζωσε καταυλισμούς, ξεκλήρισε οικογένειες,
άφησε ολούθε ερείπια και ορφανά. Και όταν αποσύρθηκε, ο ουρανός ήταν
σκοτεινός, οι άνθρωποι απελπισμένοι, τα μάτια φοβισμένα.

Ένιωσε τότε πιο δυνατό από ποτέ!

– Είμαι ακατανίκητο! καυχήθηκε. Όλοι με λογαριάζουν! Όλοι με φοβούνται και
τρέμουν την ώρα και τη στιγμή που θα ξυπνήσω. Δεν υπάρχει κύμα δυνατότερο από
εμένα! Κανένα άλλο δεν μπορεί να με παραβγεί. Μπροστά μου όλοι τρέχουν
απροστάτευτοι! Είμαι ένα κύμα που συντρίβει το ένα μετά το άλλο θύμα! Και στων
θυμάτων μου το βλέμμα, είμαι ένα κύμα από πόνο, ένα κύμα από αίμα!

Κι όμως κάπου μακριά, πολύ πολύ μακριά, την ίδια εκείνη ώρα στην άλλη άκρη του
κόσμου έγινε κάτι παράξενο. Ένα δεύτερο κύμα ξύπνησε! Γεννήθηκε ένα άλλο κύμα!
Ένα κύμα που δεν ήταν από ανήμερο νερό, ούτε μανιασμένο αφρό! Ξεκίνησε από
κάτι πολύ ασήμαντο, από το δάκρυ ενός παιδιού που έμαθε για όσα είχαν συμβεί
και πόνεσε και στοχάστηκε ότι ο μόνος τρόπος για να μη χαρεί τον θρίαμβό του
το κύμα της καταστροφής και του ολέθρου, είναι να νικηθεί από ένα νέο κύμα.

Έτσι λοιπόν ο πόνος της μικρής του της καρδιάς ξεχείλισε, έγινε ένα κύμα
θαλπωρής και συμπόνιας που έσμιξε με άλλα πολλά, χιλιάδες άλλα. Φούντωσε το
κύμα αυτό, φωτεινό, υπέροχο και χρυσαφένιο κίνησε από τα πέρατα του κόσμου κι
έφτασε στον τόπο του χαμού σαν ζεστή ανάσα, σαν χάδι απαλό και μυρωμένο.
Έφτασε και σκούπισε δάκρυα και απάλυνε τον πόνο.

Κι από τότε αυτά τα δύο κύματα αντιμάχονται το ένα το άλλο. Όπου το ένα
γκρεμίζει, το άλλο χτίζει! Όταν το ένα απειλεί, το άλλο προστατεύει. Όταν το
ένα απελπίζει, το άλλο ανακουφίζει. Όπου το ένα σπέρνει καταστροφή, το άλλο
φέρνει παρηγοριά κι ελπίδα! Μπροστά του κοπάζουν οι πιο άγριες θύελλες,
καταλαγιάζει η κάθε καταιγίδα.

Κι έφτασε πάλι τώρα στο γύρισμα του χρόνου μια από εκείνες τις στιγμές. Ελάτε
λοιπόν κι εσείς να βοηθήσουμε, να θεριέψει, να γιγαντώσει, να νικήσει το
δεύτερο εκείνο κύμα, το δικό μας κύμα.

Αυτά λένε τα θαλασσινά κοχύλια που ξέρουν παραμύθια χίλια…»

«Μαγικό σεντούκι» στο σφυρί

Στο τέλος Ιανουαρίου η NET θα οργανώσει δημοπρασία αλληλεγγύης υπέρ των
πληγέντων. Εκεί ο Ευγένιος Τριβιζάς θα παραχωρήσει το χειρόγραφο του
παραμυθιού «Τα δύο κύματα» και το «μαγικό σεντούκι» του: αντικείμενα «σπάνια
και δυσεύρετα», βγαλμένα από τα παραμύθια του, τα οποία διαθέτουν και…
«πιστοποιητικό γνησιότητας με την υπογραφή του Ευγένιου Τριβιζά και της Λιλής,
της παρδαλής λεοπάρδαλης».

Το σεντούκι, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνει: ένα άχυρο από την καρδιά του Αχυρούλη
του σκιάχτρου μαζί με το βιβλίο «Το όνειρο του σκιάχτρου». Έναν ηλιόσπορο που
όταν τον φυτεύεις φυτρώνει ένας ήλιος μαζί με το βιβλίο «Ο ήλιος της Λίζας».
Ένα κουδουνάκι από το έλκηθρο του Αϊ-Βασίλη μαζί με το βιβλίο «Ο Αϊ-Βασίλης
στη φυλακή με τους 83 αρουραίους». Ένα κυκλάμινο από το λουλουδένιο σπίτι που
είχαν χτίσει τα Τρία Μικρά Λυκάκια μαζί με το ομώνυμο βιβλίο. Το τσόφλι από το
αυγό απ’ όπου βγήκε το Παπί που έκανε πιπί στον Μισισιπί μαζί με το ομώνυμο
βιβλίο κ.ά.