«Δεν σταματώ να τραγουδώ ποτέ…»

Χαριστέας και γκόολ! H Εθνική στέφεται πρωταθλήτρια Ευρώπης

Το συγκεκριμένο ρεφρέν ήταν το hit του καλοκαιριού 2004. Αλήθεια, όμως, μήπως
αποτελεί και το hit ολόκληρης της αθλητικής μας ζωής; Να μπει στο άλμπουμ των
ωραιότερων αναμνήσεών μας, να το ακούμε και να γυρίζει το ρολόι του χρόνου σε
ανεπανάληπτες στιγμές.

Γκολ… γκολ… γκολ… Αυτές οι στιγμές μάς σημάδεψαν καταλυτικά. Όταν ο
Ζαγοράκης σήκωνε το τρόπαιο κάτω από τον ουρανό της Πορτογαλίας, όλος ο
Ελληνισμός ρίγησε από συγκίνηση και τα στήθη φούσκωσαν από υπερηφάνεια.

Το παραμύθι της ζωής μας άρχισε το βράδυ της 12ης Ιουνίου στο Πόρτο. Έως τότε,
είτε σε Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, είτε σε Παγκόσμιο Κύπελλο, δεν είχαμε καν νίκη.
Ο Καραγκούνης με σουτ έξω από την περιοχή τίναξε τα δίχτυα και όλοι είπαν,
«λες;». Αργότερα, η επέλαση του άνεμου-Σεϊταρίδη έφερε το πέναλτι και ο
Μπασινάς έστειλε την μπάλα ψηλά στα δίχτυα. Σημειολογικά, πολύ ψηλά ήταν
γραφτό να πάει αυτή η ομάδα του Ότο Ρεχάγκελ. Ο κόουτς πίστεψε σε
ποδοσφαιριστές και εισέπραξε τη μεγαλύτερη δικαίωση λίγες εβδομάδες αργότερα.
H μείωση του σκορ από τον Ρονάλντο (1-2) ήταν απλώς ο τελευταίος πυροβολισμός
των γηπεδούχων…

Δέλλας: πρώτο δοκάρι και γκολ στο 104′, κόντρα στην Τσεχία! H αρμάδα του Χερ Ότο στον τελικό

Το ματς κόντρα στην Ισπανία έμοιαζε με ρεβάνς της νίκης μας τον περασμένο
Ιούνιο στη Σαραγόσα. Όταν οι Ισπανοί βρέθηκαν μπροστά στο σκορ (Μοριέντες),
αρκετοί φοβήθηκαν. Οι παίκτες μας, ωστόσο, όχι. Ο Τσιάρτας με…
τηλεκατευθυνόμενη πάσα βρήκε τον Χαριστέα, κοντρόλ, σουτ, γκολ, ισοπαλία (1-1)
και μισή πρόκριση. Οι πανηγυρισμοί είχαν αρχίσει. Και παραλίγο να συνεχιστούν
καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα με τη Ρωσία όπου σχεδόν πιαστήκαμε στον ύπνο.
Χάναμε νωρίς-νωρίς (2-0), για να βάλει το χρυσό γκολ της πρόκρισης ο Ζήσης
Βρύζας. Τότε που οι καρδιές άρχισαν να χτυπούν εκ νέου σε κανονικό ρυθμό.

H συνέχεια ήταν βγαλμένη από τα τρελά μας όνειρα. Οι Γάλλοι, ήθελαν να
«στρώσουν» το τσαλακωμένο προφίλ τους από το Μουντιάλ της Άπω Ανατολής. Κι
όμως! Ο Ζαγοράκης με την ντρίμπλα στον Λιζαραζού εξασφάλισε… διαβατήριο στην
αθανασία και η σέντρα του ήταν συστημένη για το κεφάλι του Χαριστέα. Στο 1-0
αποδείχθηκε πως ακόμη μία απογραφή πληθυσμού είναι αναγκαία! Πού βρέθηκε τόσος
κόσμος στους δρόμους της Αθήνας;

Το σήκωσε το τιμημένο…

Το πάρτι δεν έλεγε να τελειώσει. H Τσεχία του γίγαντα Κόλερ, του αγέραστου
Πομπόρσκι και του σταρ Νέτβεντ έδειχνε τα δόντια της. Αγριεμένη. Το ματς είχε
σασπένς, αλλά σεναριογράφος ήταν ο Δέλλας. Ο Τσιάρτας στο κόρνερ, εκεί στο
104′, δηλαδή στο τελευταίο λεπτό της παράτασης όταν οι αναπνοές λιγοστεύουν, ο
«Τράι» την κεφαλιά, η Ελλάδα στον τελικό του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Αν
είναι όνειρο μη με ξυπνάτε, έτσι δεν το λένε;

Και στον τελικό θα γίνει… Τι θα γίνει, έγινε, έγινε! Το τιμημένο ήταν δικό
μας και όλη η Ελλάδα μετακόμισε «με αεροπλάνα και βαπόρια» στη Λισαβώνα. Το
τουρνουά άρχισε τον Ιούνιο και για την Εθνική μας κράτησε έως τις 4 Ιουλίου.
Αυτή η Κυριακή ήταν διαφορετική. Οι Πορτογάλοι ήταν γηπεδούχοι, Ο κόσμος τους
όμως στις εξέδρες μουδιασμένος. Να είχε κακό προαίσθημα; Το «κύμα» στις
κερκίδες ήταν ελληνικό και στο διάβα του τίποτα δεν θα αντιστεκόταν. Κόρνερ ο
Μπασινάς, κεφαλιά ο Χαριστέας, το τρόπαιο των πρωταθλητών Ευρώπης στα χέρια
του «Τεό».

Δικό μας, καταδικό μας για τέσσερα χρόνια. Ρεχάγκελ και ποδοσφαιριστές έγραψαν
ιστορία και το πρωινό της 5ης Ιουλίου βρήκε όλους τους Έλληνες με κόκκινα
μάτια. Κάποιους λόγω της αϋπνίας και τους υπόλοιπους από τα δάκρυα της χαράς…