Kρατάει χρόνια αυτό το μόσχευμα…

Όταν ο Γιώργος Χριστόπουλος παρουσίασε υπέρταση στα 14 χρόνια του, δεν
μπορούσε να φανταστεί ότι σύντομα θα γινόταν ένας από τους πρώτους Έλληνες που
θα υποβάλλονταν σε επιτυχημένη μεταμόσχευση νεφρού – ούτε βεβαίως ότι 31
χρόνια μετά θα ήταν ένας από τους μακροβιότερους μεταμοσχευμένους στη χώρα
μας.

«Επειδή τότε, το 1973, οι μεταμοσχεύσεις ήταν σε μια ας πούμε πρωτόγονη μορφή,
τα μοσχεύματα τα έπαιρναν κυρίως από συγγενείς», λέει ο 47χρονος σήμερα
καθηγητής. «Το νεφρό μού το έδωσε η μητέρα μου – και από τότε η ζωή μου άλλαξε
για πάντα».

Ο κ. Χριστόπουλος αρρώστησε το 1971, η πίεσή του ανέβηκε ξαφνικά στο 16. Μπήκε
στο Λαϊκό, όπου διαπιστώθηκε ότι είχε νεφρίτιδα, και παρότι ακολούθησε πιστά
τις οδηγίες των γιατρών για δύο ολόκληρα χρόνια, τίποτα δεν μπορούσε να
αναστείλει την πορεία φθοράς των νεφρών του. Στις 4 Αυγούστου του 1973 έκανε
και πάλι εισαγωγή στο νοσοκομείο, γιατί η νεφρική λειτουργία του ήταν πια
οριακή. Το κρίσιμο χειρουργείο έγινε στις 10 Δεκεμβρίου και η μετέπειτα πορεία
του ήταν εκπληκτική.

Γ. Χριστόπουλος. Έκανε μεταμόσχευση νεφρού πριν από 31 χρόνια

«Άλλος άνθρωπος». «Αμέσως μετά τη μεταμόσχευση, άρχισε να γίνεται
εμφανής η βελτίωση και μέχρι τις 20 Ιανουαρίου του 1974 που πήρα εξιτήριο
ήμουν άλλος άνθρωπος», θυμάται. «Από ‘κεί και πέρα μπόρεσα να συνεχίσω τη ζωή
μου. Ξαναπήγα στο σχολείο, τέλειωσα και την Πάντειο, αργότερα γνώρισα τη
σύζυγό μου, παντρευτήκαμε, κάναμε τον γιο μας… Παλέψαμε σκληρά και τα
καταφέραμε. Προσέχω, βέβαια, δεν κάνω υπερβολές – δεν καπνίζω, δεν ξενυχτάω,
γενικά αποφεύγω τις καταχρήσεις – αλλά ζω όπως κάθε φυσιολογικός άνθρωπος που
θέλει να έχει την υγεία του. H μεταμόσχευση δεν μου χάρισε απλώς τη ζωή, αλλά
μου έδωσε μια μοναδική ευκαιρία για το ευ ζην. Μερικές φορές δεν το πιστεύω
κιόλας ότι μου έχουν πάει όλα τόσο καλά». H περίπτωση του κ. Χριστόπουλου δεν
είναι η μοναδική στα ελληνικά – αλλά και στα παγκόσμια – χρονικά. Την
περασμένη εβδομάδα έκλεισαν 50 χρόνια από την πρώτη επιτυχημένη μεταμόσχευση
συμπαγούς οργάνου στον κόσμο. Έγινε το 1954 στη Βοστώνη – στη χώρα μας, η
πρώτη μεταμόσχευση νεφρού έγινε το 1968. Ο κ. Χριστόπουλος, μαζί με τους
άλλους μακροχρόνια επιζώντες, αποτελούν τη ζωντανή απόδειξη ότι η μεταμόσχευση
οργάνων μπορεί να χαρίσει πολλά και καλά χρόνια ζωής.

A. Τσιτωνάκη. Ζει με το νεφρό του πατέρα της από το 1975

«Είχα δύναμη μέσα μου». H κυρία Αργυρώ Τσιτωνάκη, από τα Χωραφάκια
Χανίων, υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση νεφρού στο Λαϊκό Νοσοκομείο πριν από 29
χρόνια και λίγους μήνες αργότερα έμεινε έγκυος. «Η περιπέτειά μου ξεκίνησε το
1974, έναν χρόνο μετά τον γάμο μου. Παρουσίαζα προχωρημένα συμπτώματα νεφρικής
ανεπάρκειας – είχα σχεδόν τυφλωθεί, είχα αναιμία, πίεση, σάκχαρο, λεύκωμα»,
λέει η 53χρονη σήμερα γυναίκα. «Είχα την τύχη να βρεθώ στην Αθήνα, δίπλα σε
καταπληκτικούς γιατρούς και εξαιρετικούς επιστήμονες, όπως τον κ. Βαγγέλη
Χατζηγιαννάκη, που αργότερα έγινε και νονός του γιου μου. Πολύ διακριτικά οι
γιατροί μου εξήγησαν το πρόβλημά μου, μου είπαν ότι πρέπει να κάνω
μεταμόσχευση και ότι μέχρι πριν από δυο-τρία χρόνια όλες αυτές οι περιπτώσεις
προχωρημένης νεφρικής ανεπάρκειας κατέληγαν στον θάνατο. “Πρέπει να μας
βοηθήσεις”, μου είπαν. Και το έκανα. Είχα πολλή δύναμη μέσα μου. Είχα πίστη
στον Θεό, δεν σκέφτηκα ποτέ ότι δεν θα γίνω καλά».

Το νεφρό το πήρε από τον πατέρα της. «Το έδωσε με την ψυχή του, γι’ αυτό και
πήγαν όλα καλά, παρότι ήταν από τις πρώτες εγχειρήσεις τέτοιου είδους που
έγιναν παγκόσμια», αφηγείται η κυρία Τσιτωνάκη. «Η όλη διαδικασία κράτησε δέκα
μήνες. Βγήκα από το Λαϊκό και ύστερα από έξι μήνες έμεινα έγκυος. Μου είπε
τότε ένας γιατρός πως “ίσως δεν αντέξεις, ίσως πεθάνεις και εσύ και το παιδί
σου”. Όμως εγώ ήμουν σίγουρη ότι όλα θα πάνε καλά, ότι θα ζήσουμε και οι δύο».

Το πρώτο ζευγάρι μεταμοσχευμένων στην Ελλάδα

Παναγιώτης και Ακριβή Τσερέ. Υποβλήθηκαν σε μεταμόσχευση νεφρού με διαφορά 6 χρόνια – το 1978 και το 1984 αντιστοίχως

Περισσότερες από 800.000 μεταμοσχεύσεις συμπαγών οργάνων έχουν γίνει σε όλο
τον κόσμο, από την πρώτη επιτυχημένη μεταμόσχευση παγκοσμίως έως σήμερα,
σύμφωνα με στοιχεία που παρουσίασε προσφάτως ο πρόεδρος του Εθνικού Οργανισμού
Μεταμοσχεύσεων, καθηγητής Αλκιβιάδης Κωστάκης. Στη χώρα μας έχουν
πραγματοποιηθεί περισσότερες από 2.700 μεταμοσχεύσεις, από το 1985 που άρχισε
η συστηματική καταγραφή τους.

«Δέχθηκα μόσχευμα στις 13 Δεκεμβρίου 1978 και πήρα το τρίτο μόσχευμα που
ερχόταν από το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Μεταμοσχεύσεων, το Eurotransplant», λέει ο κ.
Παναγιώτης Τσερές, που διετέλεσε επί 25 χρόνια πρόεδρος του Πανελληνίου
Συλλόγου Μεταμοσχευμένων. «Από το ίδιο δίκτυο πήρε μόσχευμα και η γυναίκα μου,
αλλά έξι χρόνια αργότερα, όταν πια είχαμε παντρευτεί». Ο Παναγιώτης και η
Ακριβή Τσερέ είναι το πρώτο ζευγάρι μεταμοσχευμένων στη χώρα μας που απέκτησε
παιδί. «Αρχικά φοβόμασταν να το πούμε στον γιατρό μας, γιατί μας είχε πει να
περιμένουμε δύο χρόνια. Εκείνος, όμως, από την πρώτη στιγμή μάς στήριξε, μας
διαβεβαίωσε πως όλα θα πάνε καλά. Κι έτσι γεννήθηκε ο Νικόλας μας, που τώρα
πια πάει στο δεύτερο έτος της Φιλοσοφικής».

Το μόσχευμα του κ. Τσερέ κράτησε 23 χρόνια. Το 2001 έπαθε χρόνια απόρριψη και
το 2002, έπειτα από 15 μήνες στην αιμοκάθαρση, έκανε τη δεύτερη μεταμόσχευση.
«Το μόσχευμα ήταν από τον γιο τού Γιάννη Δημαρά, τον Νικόλα», λέει με
συγκίνηση ο κ. Τσερές. «Τώρα πια έχω γνωριστεί με τους ανθρώπους και έχω στο
κομοδίνο μου τις φωτογραφίες του παιδιού. Αυτοί οι άνθρωποι ζουν πολύ ψηλά για
μένα, μεταξύ των αγγέλων, γιατί δεν μπορεί να είναι απλός άνθρωπος όποιος
βρίσκει τη δύναμη να προσφέρει, τη στιγμή που χάνει το παιδί του»…

MAPIA ΛΟΥΜΠΑΚΗ

«Ήθελα να ζήσω για τα παιδιά μου»

M. Λουμπάκη. Έκανε μεταμόσχευση ήπατος το 1993

Έντεκα χρόνια έκλεισε τον περασμένο Σεπτέμβριο με το νέο της ήπαρ η κυρία
Μαρία Λουμπάκη, που ζει στο Ηράκλειο της Κρήτης. Έντεκα χρόνια από τη στιγμή
που ένας γιατρός τής σιγοψιθύρισε πως έπαιξε τη ζωή της ρώσικη ρουλέτα και
βγήκε νικήτρια.

«Μέχρι τα 30 μου ήμουν μια χαρά, ούτε ασπιρίνη δεν είχα πάρει», λέει η 45
χρόνων σήμερα γυναίκα. «Και ξαφνικά, άρχισα να χάνω την αίσθηση του θερμού και
του ψυχρού στα πόδια μου, παρουσίασα κινητικά προβλήματα, από ένα σημείο και
μετά δεν μπορούσα να φάω… Είχα αμυλοείδωση, μια αρρώστια που οφείλεται στο
ότι το ήπαρ δεν μεταβολίζει το άμυλο, με συνέπεια να αναπτύσσονται βλάβες στα
νεύρα και σε ζωτικά όργανα».

Το 1993, στο Αρεταίειο Νοσοκομείο, η κυρία Λουμπάκη γινόταν η πρώτη Ελληνίδα
που υποβαλλόταν σε μεταμόσχευση ήπατος για αμυλοείδωση. «Τα παιδιά μου
σκεπτόμουν που θα μεγάλωναν χωρίς εμένα, το μικρό μου ήταν 5,5-6 χρόνων»,
λέει. «Ήθελα να ζήσω γι’ αυτά, για να μη χάσουν τη μάνα τους. Γι’ αυτό όταν με
ρώτησε εκείνος ο γιατρός αν ξέρω τι έκανα, του απάντησα λακωνικά “μια
εγχείρηση”. Και έτσι αντιμετωπίζω τη μεταμόσχευση μέχρι σήμερα. Σαν μια
εγχείρηση, που όμως μου χάρισε τη ζωή».

«Έκλεισα 9 χρόνια». Ανάλογη είναι και η περίπτωση του 63 χρόνων
συνταξιούχου Ναπολέοντα Τσαγκαράκη, ο οποίος προχθές μπήκε στον δέκατο χρόνο
από τη μεταμόσχευση καρδιάς στην οποία υπεβλήθη τον Δεκέμβριο του 1995.

«Είχα πάθει ένα πολύ σοβαρό έμφραγμα το 1994 που μου κατέστρεψε σε μεγάλο
βαθμό το μυοκάρδιο», λέει. «Έκανα μπάι πας, αλλά δεν βοήθησε ιδιαίτερα και
έτσι μπήκα στη λίστα αναμονής. Μέσα σε 1½ μήνα βρέθηκε μόσχευμα, από έναν
28χρονο αξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού ο οποίος σκοτώθηκε σε τροχαίο. Πριν
από τη μεταμόσχευση, οι γιατροί μου έδιναν λίγους μήνες ζωής, αλλά τώρα
έκλεισα τα 9 χρόνια και προχωράω. Έχω βέβαια κάποια προβλήματα, αλλά η καρδιά
μου κρατάει γερά»…