ΣE ΠPΩTO ENIKO Aυτοί που έμειναν…

Τι κάνεις όταν η θάλασσα σηκώνεται και πνίγει τη στεριά; Τι κάνεις όταν η
πολυαναμενόμενη άδειά σου από τη δουλειά μετατρέπεται σε εισιτήριο για την
κόλαση; Μονάχα τρέχεις. Να σωθείς. Τι κάνεις όταν η θάλασσα αποτραβιέται και
τα ψάρια μένουν στη στεριά; Πολλοί τουρίστες έσπευσαν να τρέξουν προς τα εκεί
όπου δεν υπήρχε πλέον θάλασσα, για να μαζέψουν καβουράκια και κοχύλια.
Σκοτώθηκαν επειδή δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι η τραγωδία πάντα καραδοκεί –
ακόμα και στον παράδεισο. Ότι το αδιανόητο μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή.

Ωραίες οι φιλελεύθερες απόψεις – που συχνά αποκρύπτουν συγκεκριμένα συμφέροντα
– ότι δεν πρέπει να αισθανόμαστε πολίτες μιας συγκεκριμένης χώρας, αλλά
«πολίτες του κόσμου». Στο Πουκέτ όμως, και στα άλλα πρώην ειδυλλιακά μέρη όπου
χτύπησε η καταστροφή της Αποκάλυψης, ο καθένας από τους τουρίστες περίμενε τη
διπλωματική αντιπροσωπεία της χώρας του για να τον μαζέψει και να τον
μεταφέρει στη σωτηρία της πατρίδας. Τα σύνορα του κόσμου μπορεί να έχουν
ανοίξει, αλλά σήμερα περισσότερο από ποτέ έχουμε ανάγκη να ανήκουμε κάπου,
όπου είναι αυτονόητο πως, ό,τι και να γίνει, ό,τι και να κάνουμε, θα μας
αγκαλιάσουν, θα μας φροντίσουν, θα μας προστατεύσουν. Θα μας δώσουν θαλπωρή
από τρομοκρατικές επιθέσεις, πολέμους, φυσικές καταστροφές και ανθρώπους που
είναι χειρότεροι ακόμα και από αυτές.

Φαινομενικά σοκαριστική η απόφαση ορισμένων τουριστών – μεταξύ των οποίων και
Έλληνες – που σώθηκαν ως εκ θαύματος από την τραγική καταστροφή, να συνεχίσουν
εκεί τις διακοπές τους. Φαινομενικά αποτρόπαιη η εικόνα τους να κολυμπούν
δίπλα σε πτώματα που ακόμη επιπλέουν στη φονική θάλασσα. Εμένα με συγκλονίζει
η σπαρακτική, ακραία επιλογή τους, να προτιμήσουν την κόλαση της φυσικής
καταστροφής από την κόλαση της καθημερινότητας που τους περιμένει μετά την
άδειά τους.