ΣE ΠPΩTO ENIKO Kάτι ανθρώπινο μένει ακόμη ζωντανό…

Όλα γύρω μοιάζουν να κινούνται με ένα και μοναδικό «καύσιμο»: το συμφέρον.
Παρατηρούμε ανθρώπους να «ντύνονται» διάφορα πρόσωπα για να φανούν αρεστοί
«εκεί που συμφέρει», για μερικές ακόμη εκατοντάδες ευρώ, για μια «ιδέα»
παραπάνω φήμη. Τους βλέπουμε να μετρούν όχι με την αξία αλλά με το ύψος των
γνωριμιών: όσο πιο υψηλές είναι τόσο καλύτερος άνθρωπος είναι ο άλλος, τόσο
μεγαλύτερη είναι η εκτίμησή τους προς αυτόν. Ξαφνικά όλα αλλάζουν νόημα: το
ήθος γίνεται κύρος, η καλοσύνη μετριέται με χρηματιστηριακά σταθμά, η ευγένεια
γίνεται συνώνυμη της (υλικής) γενναιοδωρίας, το συναίσθημα βαφτίζεται
αναγνώριση. Όσο για την ψυχή, αυτή εξαφανίζεται τελείως, καταχωνιασμένη κάτω
από στοίβες άδειων επαφών που έχουν μάθει να τις λένε φιλίες.

Είχαμε αρχίσει να αναρωτιόμαστε: Μήπως τα πράγματα είναι πια έτσι κι απλώς
εμείς κάτι δεν έχουμε καταλάβει;

Ύστερα μάθαμε για την Έλενα από τον Βόλο – άνεργη μητέρα – που μαζί με τα
7.000 ευρώ βρήκε και την ανθρωπιά να τα επιστρέψει σ’ αυτόν που τα έχασε. Για
τη Μαρία, που όσο κουρασμένη κι αν είναι από τη δουλειά πηγαίνει το απόγευμα
στο νοσοκομείο για παρέα στα παιδιά που δεν έχουν κανέναν.

Θυμηθήκαμε τον Κώστα που δεν ξεχνά το «ραντεβού» με την αιμοδοσία κάθε
τρεις-τέσσερις μήνες. Τον Δημήτρη που πήγαινε στο Πεδίον του Άρεως για να
βοηθήσει – με όποιον τρόπο μπορούσε – τους άστεγους και τη Βάσω τη «συνάδελφό»
του στο street-work που στενοχωριόταν επειδή η ίδια είχε ένα σπίτι να γυρίσει
το βράδυ αλλά εκείνοι όχι. Την Ευαγγελία που μάθαινε ελληνικά στους
μετανάστες.

Δεκάδες άνθρωποι που προσφέρουν έτσι, χωρίς συμφέρον.

Εντάξει – ησυχάσαμε -, κάτι ανθρώπινο μένει ακόμη ζωντανό.