Δρόμοι

Τα παιδιά…

… αυτές τις μέρες δεν χαμογελούσαν αρκετά, όταν έβλεπαν τον Αϊ-Βασίλη,
διαπίστωσαν οι ρεπόρτερ του αμερικανικού περιοδικού «Χρονικά απίθανων ερευνών»
που έκαναν παρατηρήσεις στην περιοχή της Νότιας Φλόριντας. Επιβεβαιώθηκαν έτσι
τα συμπεράσματα σχετικής έρευνας που είχε κάνει πέρυσι ο Τζον Τρινκάους,
καθηγητής στην Εμπορική Σχολή Ζίκλιν, στη Νέα Υόρκη. H έρευνά του είχε γίνει
στις αρχές Δεκεμβρίου του 2003.

Ο καθηγητής…

… είχε παρατηρήσει 300 παιδιά σε δύο μεγάλα εμπορικά κέντρα της περιοχής της
Νέας Υόρκης. Πρόσεχε την έκφραση του προσώπου τους, κάθε φορά που αντίκρυζαν
τον Αϊ-Βασίλη (που συνήθως περιμένει τα παιδιά τέτοιες μέρες σε τέτοια
μαγαζιά). Όλα τα παιδιά συνοδεύονταν από τους γονείς τους ή κάποιους άλλους.
Όσα είδε ο καθηγητής Τρινκάους εκεί, του προξένησαν κατάπληξη και λύπη.
Περισσότερα από το 95% των παιδιών ήταν εμφανώς αδιάφορα ή διστακτικά μπροστά
στον Αϊ-Βασίλη. Μόνο το 1% από αυτά έδειχναν χαρά ή ενθουσιασμό. Αντίθετα, ο
καθηγητής Τρινκάους παρατήρησε πως σχεδόν όλοι οι γονείς ήταν εμφανώς
χαρούμενοι και ενθουσιασμένοι.

Οι παρατηρήσεις…

… του καθηγητή όπως δημοσιεύτηκαν στα «Χρονικά απίθανων ερευνών»:
«Ενθουσιασμένα παιδιά 1 (0,3%). Χαρούμενα παιδιά 2 (0,6%). Αδιάφορα παιδιά 247
(82%). Διστακτικά παιδιά 47 (16%). Λυπημένα παιδιά (0%). Τρομαγμένα παιδιά 3
(1%)». Τα σχόλια του καθηγητή στην έρευνά του: «1) Τα περισσότερα παιδιά (82%)
δεν έδειξαν κανένα ενδιαφέρον για τον Αϊ-Βασίλη. 2) Μερικά παιδιά (16%)
έδειξαν κάποια καχυποψία. 3) Οι εκφράσεις στα πρόσωπα των παιδιών θα μπορούσαν
να αποδοθούν σε γεγονότα που είχαν προηγηθεί ή που επρόκειτο να ακολουθήσουν.
4) Ο παρατηρητής δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει τι ακριβώς σκέφτονταν εκείνη την
ώρα τα παιδιά. 5) Ο παρατηρητής δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει τι ακριβώς
περίμεναν τα παιδιά να δουν από τον Αϊ-Βασίλη». Τα συμπεράσματα του καθηγητή
από την έρευνά του: «Τα αποτελέσματα της έρευνας ίσως δείχνουν μια κάποια
“σκλήρυνση” της κοινωνίας, ακόμη και σε ό,τι αφορά στα παιδιά. Ίσως πρόκειται
για μια απώλεια της “αθωότητας”. Τα παιδιά μεγαλώνουν πάρα πολύ γρήγορα, η
παιδική ηλικία εξαφανίζεται γοργά, ο τρόπος ζωής αλλάζει και εκείνο που
μετράει περισσότερο είναι ο πρακτικός τρόπος σκέψης».

Μια υποσημείωση…

… στις παρατηρήσεις, τα σχόλια και τα συμπεράσματα του καθηγητή Τρινκάους,
με την άδειά του (έστω και αν δεν μπήκαμε στον κόπο να του τη ζητήσουμε). Θα
κρατήσουμε μόνο την παρατήρησή του για τους μεγάλους: «σχεδόν όλοι οι γονείς
ήταν εμφανώς χαρούμενοι και ενθουσιασμένοι». Όσο και αν περνούν τα χρόνια, η
παιδική αθωότητα ποτέ δεν χάνεται ολότελα. Κάπου στο τέλος του δρόμου, την
ξαναβρίσκει κανείς πάντα και ξαναγίνεται παιδί. Γι’ αυτό οι γέροι μάς
κοιτάζουν έτσι με τα μεγάλα και εκφραστικά παιδικά μάτια, το μοναδικό μέρος
του ανθρώπινου σώματος που δεν γερνάει ποτέ.