ΛΟYΔΟBIKΟΣ TΩN ANΩΓEIΩN Έβαλε… μπιτ στο «Mπιτ Παζάρ»

Τη (ρεμπέτισσα) Μαριώ συναντά στο «Μπιτ Παζάρ» των ήχων του ο Λουδοβίκος των Ανωγείων. Όπως και το γκρουπ Ομαδική Απόδραση που φρόντισε για τον «κόντρα» ήχο

«Στο Μπιτ Παζάρ στην αγορά /μαζεύουν μνήμες και παλιά και τα πουλάνε/ Πίνουν
καφέ τα πρωινά/ στο καφενείο του Μηνά και δεν μιλάνε/ Μα σαν αρχίσουν τη ρακή/
ο χρόνος δεν περνά από ‘κεί…».

Το ατού του είναι να διηγείται ιστορίες. Ιστορίες από άλλες εποχές, από την
πατρίδα του την Κρήτη, ασήμαντα, καμιά φορά, επεισόδια από μια καθημερινότητα
που εμείς (οι κοινοί θνητοί) την αφήνουμε να περάσει και να πάει… Στη
συνέχεια το… παραμύθι «ντύνεται» (συνήθως) με τη δική του ερμηνεία, που
είναι χαμηλόφωνη, σχεδόν ψιθυριστή και ακόμη κι ένας άπειρος ακροατής
καταλαβαίνει ότι η αφετηρία του είναι η Κρήτη.

Αυτήν τη φορά όμως, ο Λουδοβίκος των Ανωγείων είναι διαφορετικός. Πολύ. Μπορεί
το πουκάμισο να παραμένει (σταθερά) μαύρο, μπορεί το κρητικό μοιρολόι να
βρίσκεται στο πρώτο κύτταρο των τραγουδιών του, όμως το «Μπιτ Παζάρ» (Λύρα),
που μόλις κυκλοφόρησε, «μοιράστηκε διά του τρία» (όπως είπε ο ίδιος) έχοντας
τη φωνή της Μαριώς από τη μια και τον «κόντρα» ήχο (ενορχηστρώσεις) της
Ομαδικής Απόδρασης από την άλλη. Ο λυρικός Λουδοβίκος, η δυναμική ρεμπέτισσα,
η πολύ ιδιαίτερη (με αναφορές τζαζίστικες) ενορχήστρωση…

«Είναι ένας εντελώς διαφορετικός ήχος», λέει ο Λουδοβίκος. «Πήραν το τραγούδι,
φωνή – μαντολίνο, και έκαναν καταπληκτικά πράγματα. Επί της ουσίας είμαστε
τρία πρόσωπα που κάνουμε αυτόν τον δίσκο».

Και η Μαριώ;

«Είχα την τύχη να συνεργαστώ μαζί της σε έναν δίσκο που έβγαλε η Λύρα πέρυσι
και ήταν αφιερωμένος στον πατέρα. Τον στίχο είχε γράψει ο Φίλιππος Γράψας και
η Μαριώ τραγούδησε πιάνο-φωνή. Εκεί κατάλαβα πόσο διαφορετική μπορεί να είναι
και εκεί είπαμε με τον Φίλιππο να κάνουμε κάτι και οι τρεις. Όντως, ο Φίλιππος
μου έστειλε εννιά τραγούδια αργότερα, αλλά εγώ δεν μπόρεσα να τα μελοποιήσω
όλα. Δεν έχω συνηθίσει να δουλεύω έτσι. Κράτησα τα τρία τελικά».

Κράτησε όμως και την επαφή του με τη Μαριώ και ο… σπόρος έβγαλε σχετικά
σύντομα βλαστάρι. «Ξέρεις τι είναι μια φωνή σαν της Μαριώς να καταφέρει να σου
φέρει δάκρυα στα μάτια; Εκείνη αποκαλύφθηκε σ’ εμένα κι εγώ σ’ εκείνη. Είναι
μια άλλη φωνή, πιο εσωστρεφής, πιο συναισθηματική».

Αναρωτιέμαι καμιά φορά μουσικές σαν τις δικές σας, που δεν «συμμορφώνονται»
προς τας υποδείξεις του εκάστοτε ρεύματος τι τύχη μπορούν να έχουν σήμερα;

Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι μια φλυαρία που θα ξεπεραστεί. Εμείς, από την
άλλη, οφείλουμε να γράφουμε όπως πάντα. Να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε και
από ‘κεί και πέρα αν ο χρόνος τοποθετήσει τα τραγούδια μας κάπου ή αν τα
παίξουν τα ραδιόφωνα, ακόμη καλύτερα. Αλλά, γίνεται να γράψει κανείς βάσει
προδιαγραφών; Αποκλείεται.

H επιτυχία όμως (ή η αποτυχία από την άλλη) μπορεί να σημαίνει τη συνέχεια
του καλλιτέχνη μέσα στον χώρο…

Έλεγε ο Χατζιδάκις κάποτε: «To έργο που σου αρέσει αμέσως να σε
προβληματίζει». Το πιστεύω κι εγώ. Τη μουσική πρέπει να την ανακαλύψει κανείς.

Ναι, αλλά σήμερα μιλάμε για άλλες ταχύτητες…

Έτσι ή αλλιώς, εγώ αυτό το παιχνίδι με το σουξέ δεν το ξέρω, οπότε… Αυτό που
προσπαθήσαμε όμως είναι να κάνουμε κάτι σημερινό, μια δουλειά που μας αρέσει
να την ακούμε κι εμείς οι ίδιοι… Χωρίς βέβαια να ξεχνάμε από πού
προερχόμαστε. Γιατί οφείλουμε να διατηρούμε όλοι και το άρωμα μιας εποχής
προηγούμενης…

Μιας προηγούμενης εποχής ή της σημερινής;

Είναι μια ισορροπία δύσκολη. Το σήμερα ναι, αλλά με τη μύτη στο χθες. Να
υπάρχει η συνέχεια. Τι είναι το τραγούδι; Δεν είναι ένα βίωμα, ένα συναίσθημα;
Κι εμείς οι ίδιοι δεν κουβαλάμε μέσα μας και τους γονιούς και τους παππούδες
μας; Γι’ αυτό τα δημοτικά είναι αληθινά τραγούδια.

Οι ιχνηλάτες του ελάχιστου

Υπήρξαν Έλληνες συνθέτες που κατάφεραν να συνδέσουν εποχές και να δώσουν
μια νέα ταυτότητα στο τραγούδι. Σήμερα υπάρχουν;

Όχι. Είμαστε σε στάση αναμονής. Υπάρχουν εξαιρετικοί τραγουδοποιοί, που το
ψάχνουν αυτό. Είναι σαν τους ιχνηλάτες του ελαχίστου. Ψάχνουν διαρκώς. Κάποια
στιγμή, κάτι θα βγει.