ΣE ΠPΩTO ENIKO Xορός με τον γιακά μου

Πίστευα η ανόητη ότι θα ήταν βολετό να μείνω η τελευταία δημοσιογράφος που θα
αντιστεκόταν στο κινητό, αλλά δεν βαριέστε, πάει κι αυτό. Από χθες είμαι η
ευτυχής κάτοχος μιας σπιθαμιαίας συσκευής που σκοπό έχει να βάλει φουρνέλο
στην ιδιωτικότητα και στην ησυχία μου. Του λοιπού, ακόμη και στις πιο άβολες
στιγμές μου, θα βρίσκομαι δυνητικά στη διακριτική ευχέρεια συνεργατών,
αρχισυντακτών, διευθυντών και άλλων προσώπων που αξίζουν και με το παραπάνω
τον σεβασμό και τον χρόνο μου.

Τα κινητά με τα οποία οι όμηροι της πρόσφατης λεωφορειοπειρατείας ξεγελούσαν
κάπως την τρομάρα και την ερημιά τους, ήταν το κερασάκι στην τούρτα. Στη δική
μου περίπτωση καθοριστικό ρόλο έπαιξε η φρίκη μου όταν προ ημερών κλείστηκα
για ώρες στο ασανσέρ και τούτο διότι δεν είχα το κατάλληλο μαραφέτι ώστε να
εκπέμψω SOS στον διαχειριστή της πολυκατοικίας. Εκεί, ατενίζοντας το ντουβάρι
μεταξύ τρίτου και τέταρτου ορόφου, είχα όλο τον χρόνο να το φιλοσοφήσω και να
γυρίσω τούμπα τα προτερήματα και τα ελαττώματα μιας τέτοιας αγοράς.

Όταν επιτέλους εδέησαν οι διασώστες μου να κάνουν αυτό που έπρεπε, το είχα ήδη
πάρει απόφαση να κάνω αυτό που επ’ ουδενί έπρεπε να κάνω. Και ιδού εγώ, να
κυκλοφορώ με μια τσάντα χειρός που αναιτίως δονείται και, πεδουκλωμένη με
καλώδια, να μιλάω μυστικά με τον γιακά μου. Hands free, σου λέει ο άλλος…