ΣE ΠPΩTO ENIKO Ένα κουτί αδειανό, ζωγραφιστό, μαγικό…

Κουτιά μικρά, πολύχρωμα. Κουτιά ζωγραφισμένα. Τα περισσότερα κενά, όμως μεστά
από σκέψεις και εικόνες, από ιδέες και όνειρα, από τις αναμνήσεις μιας
διαδρομής σε δρόμο που δεν βρέθηκε στον χάρτη, αλλά τον χάραξαν μαζί, με
επιμονή, με αγάπη, με λέξεις και με ματιές βαθιές βουτιές σε ανθρώπους και σε
πράγματα, στη φύση και στη φύση τους.

Κουτιά μικρά πουλιά, που ζουν μια δεύτερη ζωή, παίρνουν πνοή από τα χέρια της
Ελένης Καλοκύρη, την ανάσα της δανείζονται χρωματιστή και φρέσκια. Κουτιά
παλιά και σκονισμένα, κουτιά από φάρμακα, κουτιά ζωγραφισμένα σ’ ένα παζλ με
λάδι, σε ένα παιχνίδι τρισδιάστατο, χωρίς κανόνες και καθώς πρέπει συμβουλές.

Κουτιά εκατοντάδες, που κλείνουν μέσα τους όλα τ’ αντίθετα και ντύνονται με
χρώμα και με εικόνες της γης και του ουρανού. Εκεί βαθιά, φέρνουν κοντά χαρά
και λύπη, ζωή και θάνατο, καλό και κακό, πόνο κι αγάπη. Φως και σκοτάδι. Βροχή
και ήλιο. Τον νου και την καρδιά. Τη συντροφιά τη σπρώχνουν στην αγκαλιά τής
μοναξιάς και το χαμόγελο πολύ κοντά στο δάκρυ, χωρίς να σβήνονται οι ποιότητες
και η ένταση, χωρίς να χάνονται ιδιότητες. Με τα σύνορα υγρά να
αναδεικνύονται, να ξεχωρίζουν, να φωτίζονται, να σε καλούν να τα περάσεις.

Με πινελιές πηχτές, με χρώμα γήινο ή ουράνιο λευκό, κλείνει τις χαραμάδες κι
όλα τα ανοίγματα, καλύπτει αναγνωρίσιμα σημάδια, ορίζει απόσταση για να
αναδείξει το τοπίο. Την προοπτική. Αν μείνεις στο κενό, χάνεις το χρώμα. Ναι.
Χωρίς διαζευκτικά, η εικόνα είναι πυκνή, μοιάζει κλεισμένη και τρομάζει. Ναι.
Όμως γνωρίζω ένα παιδί που έμαθε να ζει, να παίζει, να ονειρεύεται μέσα σε
μικρά κλειστά κουτιά. Εκεί να ψάχνει, εκεί να χώνεται και να κοιτά και να
ταξινομεί. Να βρίσκει θησαυρούς, να ξεχωρίζει τα σκουπίδια και να φαντάζεται
τοπία μαγικά. Ένα μωρό που μεγαλώνει σήμερα, ανοίγει δρόμο και κρατιέται από
την ομορφιά κι από την αρμονία, μαζεύει δώρα και χαρά από τοπία και χρώματα,
όπως αυτά που ξαναέδωσαν ζωή στης Ελένης τα μικρά κουτιά.