«Bλέπω ακόμα εφιάλτες»

Εφιαλτικές μνήμες ξύπνησαν χθες σε δύο πρώην ομήρους κατά τις
λεωφορειοπειρατείες που είχαν συγκλονίσει το Πανελλήνιο το καλοκαίρι του 1999,
όταν δύο Αλβανοί απειλούσαν με χειροβομβίδες τους επιβάτες των λεωφορείων των
ΚΤΕΛ Θεσσαλονίκης και Κιλκίς.

Νέλλη Καρατσώρη: «Φαντάζομαι ότι οι άνθρωποι κρυώνουν και ζουν με τον φόβο για τις ώρες που ακολουθούν, έτσι νιώθαμε κι εμείς»

Δύο περιστατικά που διαδραματίστηκαν σε διάστημα 47 ημερών το ένα από το άλλο
και είχαν διαφορετικό τέλος. Στην πρώτη περίπτωση, η πειρατεία κατέληξε με τον
άδικο θάνατο ενός ομήρου από Αλβανούς αστυνομικούς, οι οποίοι σκότωσαν και τον
απαγωγέα, και στη δεύτερη με την εκτέλεση του απαγωγέα από Έλληνες
αστυνομικούς στην Παλαίστρα της Φλώρινας.

H 27χρονη Νέλλη Καρατσώρη, μία εκ των οκτώ ομήρων του λεωφορείου του ΚΤΕΛ
Θεσσαλονίκης, η πορεία του οποίου κατέληξε στο Ελμπασάν της Αλβανίας στις 29
Μαΐου 1999, χθες το πρωί ξύπνησε με μία περίεργη διαίσθηση. «Μόλις ξύπνησα,
για να πάω στη δουλειά μου, ενστικτωδώς στις 6.30 το πρωί άνοιξα την τηλεόραση
και είδα τι συμβαίνει», περιέγραψε χθες στα «NEA».

Εφιαλτικό 48ωρο

Θέλει να αποφύγει να θυμηθεί τι συνέβη το εφιαλτικό διήμερο του Μαΐου όταν
βρισκόταν στα χέρια του 21χρονου Αλβανού Φλαμούρ Πίσλι, αλλά και τη δραματική
κατάληξη του επεισοδίου, με τη δολοφονία του 28χρονου ομήρου Γιώργου Κουλούρη.
Αυτός είναι και ο λόγος που οι πρώτες της σκέψεις στρέφονται στον καλύτερο
τρόπο για να απελευθερωθούν οι όμηροι. «Το μόνο που σκέπτομαι είναι να
οργανωθεί καλά η επιχείρηση και να σωθούν οι άνθρωποι, χωρίς να χυθεί ούτε μία
σταγόνα αίμα», λέει η 27χρονη.

Ουσιαστικά θέλει να αποφευχθεί ό,τι συνέβη όταν υπήρξε και αυτή όμηρος και
επιρρίπτει ευθύνες για το σχέδιο δράσης τότε. «Να ασχοληθούν διαπραγματευτές,
να μην κάνουν τα λάθη του παρελθόντος, είναι κρίμα, να έχουν μακριά τον κόσμο,
τους δημοσιογράφους». H Νέλλη Καρατσώρη εύχεται οι ώρες αγωνίας των επιβατών
του λεωφορείου στη Λεωφόρο Μαραθώνος να τελειώσουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
«Φαντάζομαι ότι οι άνθρωποι κρυώνουν και ζουν με τον φόβο για τις ώρες που
ακολουθούν, έτσι νιώθαμε κι εμείς», είπε.

Ο οδηγός του λεωφορείου

Γιάννης Λυβερτζίδης: «Οι ώρες που έζησα στο λεωφορείο πέρασαν από τα μάτια μου σήμερα σαν ταινία», λέει ο οδηγός του λεωφορείου του ΚΤΕΛ Κιλκίς

«Οι ώρες που έζησα στο λεωφορείο πέρασαν από τα μάτια μου σήμερα σαν ταινία»,
είπε χθες στα «NEA» ο οδηγός του λεωφορείου του ΚΤΕΛ Κιλκίς, ο 56χρονος
Γιάννης Λυβερτζίδης, ο οποίος ήταν όμηρος στη δεύτερη λεωφορειοπειρατεία στις
15 Ιουλίου 1999, που είχε αίσιο τέλος στην Παλαίστρα Φλώρινας. Ο 28χρονος
απαγωγέα Αρμπίν Σούφα σκοτώθηκε από ελεύθερο σκοπευτή της ΕΛ.ΑΣ.

«Όταν άκουσα ότι βρίσκονται στον Γέρακα ασθενοφόρα και περιπολικά ένιωσα
διαφορετικά, γιατί θυμάμαι σαν τώρα το κομβόι με τα ασθενοφόρα και τα
περιπολικά που μας ακολουθούσαν τότε», περιέγραψε στα «NEA» ο οδηγός του
λεωφορείου, που σήμερα εξακολουθεί να εργάζεται στο ίδιο ΚΤΕΛ. Ο ίδιος πέρασε
ιδιαίτερα άσχημα, καθώς ο απαγωγέας τον χτυπούσε συνεχώς, κρατώντας δύο
χειροβομβίδες στα χέρια, επειδή δεν μπορούσε να κινηθεί το λεωφορείο από τα
εμπόδιο που έβαζε η Αστυνομία. Ο κ. Λυβερτζίδης έχει χαραγμένα ακόμη στο μυαλό
του τα τελευταία λεπτά πριν από το αίσιο τέλος του επεισοδίου, στην Παλαίστρα.
«Ο Αλβανός κρατούσε τις δύο χειροβομβίδες και είχε καταρρεύσει από την κούραση
όλης της νύχτας και ο φαντάρος Νέστωρ Κόκκαλης μαζί με έναν άλλον επιβάτη του
έτριβαν τους καρπούς για να μην πέσουν οι χειροβομβίδες από τα χέρια του»,
περιέγραψε, αναβιώνοντας τις δύσκολες ώρες που έζησε.

«Έχω ακόμα εφιάλτες»

H καταλυτική στιγμή για το τέλος του επεισοδίου ήταν η κίνηση που ο ίδιος
έκανε σκύβοντας στο κάθισμά του ώστε να σημαδέψει και να πυροβολήσει ο
ελεύθερος σκοπευτής τον απαγωγέα. «Όταν συμφωνήθηκε να του δοθούν χρήματα και
να φύγουν τέσσερις όμηροι, άνοιξα τις πόρτες. Είχα συνεννοηθεί με τον στρατηγό
της Αστυνομίας να σκύψω στο κάθισμά μου γιατί ο απαγωγέας ήταν διαγώνια πίσω
μου στην πρώτη θέση», είπε.

Ακόμη και τώρα, ο οδηγός του λεωφορείου του ΚΤΕΛ έχει εφιάλτες. «Μερικές
φορές, όταν μένω μόνος μου ακόμη μού έρχονται τα περιστατικά σαν να τα ζω
πάλι. Σκέφτομαι ακόμη και τις αντιδράσεις μου, πόσο μοιραίες μπορεί να ήταν αν
έκανα κάτι διαφορετικό…», κατέληξε.