Δεν υπάρχουν πια άλλες δικαιολογίες

H επιλογή του Κάρολου Παπούλια για το προεδρικό αξίωμα και η βεβαία εκλογή του
απαλλάσσει την κυβέρνηση και ειδικώς το οικονομικό επιτελείο της από την
περιπλοκή του εκλογικού κύκλου. H ένταση των προβλημάτων είναι τέτοια που δεν
επέτρεπε εκλογικές αναστατώσεις. Ο υπουργός Οικονομίας κ. Γ. Αλογοσκούφης,
όπως και οι κ.κ. Γ. Σουφλιάς και Δημ. Σιούφας νιώθουν τώρα απελευθερωμένοι και
γνωρίζουν ακόμη πως πρέπει να κινηθούν με ταχύτητα προς κάλυψη του πλήθους των
εκκρεμοτήτων.

Ήδη το πάγωμα των δημοσίων έργων, η διαφαινόμενη κάμψη του κατασκευαστικού
τομέα, η απώλεια πόρων που μπορεί να προκαλέσει, ο τρόπος με τον οποίο θα
επιδράσει συνολικά στην οικονομία, μεταφέρει ανησυχίες, επιτείνει το κλίμα
αβεβαιότητας. Στις ιδιαίτερες συζητήσεις τους οι περισσότεροι υπουργοί θεωρούν
μεγάλη απειλή τη διαφαινόμενη κάμψη του κατασκευαστικού τομέα. Τη συνδέουν
ακόμη και με τα δημόσια οικονομικά. Με την πιθανή περαιτέρω διόγκωση των
ελλειμμάτων σε επίπεδα υψηλότερα του 6% φέτος, γεγονός που θα καταστήσει
δυσχερέστερη τη μείωσή τους κάτω από 3%, δεν θα είναι αρκετή ούτε η διετία.

Στο υπουργείο Οικονομίας επιμένουν πως είναι απαραίτητο να «ξεκολλήσουν» τα
έργα, να ξεκινήσουν νέοι διαγωνισμοί και επιπλέον να προχωρήσουν τάχιστα τα
συγχρηματοδοτούμενα έργα. Στην Πλατεία Συντάγματος επεξεργάζονται εδώ και
καιρό και φιλοδοξούν στο πρώτο τρίμηνο του 2005 να έχουν ψηφίσει νόμο-πλαίσιο,
που θα ορίζει τους όρους σύμπραξης δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Μέχρι τώρα
τέτοιος νόμος γενικός δεν υπάρχει. Κάποια μεγάλα έργα που κατασκευάσθηκαν με
σχήματα αυτοχρηματοδότησης προωθήθηκαν με ειδική κατά περίπτωση νομοθεσία, η
οποία κάλυπτε μόνο τις συγκεκριμένες συμβάσεις.

H θέσπιση κανόνων

Τώρα προκύπτει ανάγκη θέσπισης συγκεκριμένων κανόνων, οι οποίοι επιδιώκεται να
έχουν ευρεία εφαρμογή και να καλύπτουν συμπράξεις κράτους – ιδιωτών σε όλη την
γκάμα της Διοίκησης, καλύπτοντας ακόμη τις νομαρχίες και τους δήμους. Το
οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης θεωρεί ότι ένας τέτοιος νόμος-πλαίσιο θα
μπορούσε να είναι το νέο αναπτυξιακό εργαλείο για τη χώρα, μια ευκαιρία για
την ακόμη μεγαλύτερη εμπλοκή των ιδιωτών στην οικονομική δραστηριότητα, μια
πιο εξελιγμένη, πιο μοντέρνα, μέθοδος ιδιωτικοποίησης. Ο κ. Αλογοσκούφης
θεωρεί επιβεβλημένη την προώθηση αυτού του θεσμικού πλαισίου και δηλώνει πως
θα πιέσει προς κάθε κατεύθυνση, ακόμη και αν χρειασθεί να συγκρουσθεί με
συναδέλφους του. Πηγάζει η εμμονή του από τη γνώση, από την απειλή που
αισθάνεται για την πιθανή, σχεδόν εμφανή, πια τάση υποχώρησης της
δραστηριότητας.

Γενικώς πάντως ο ίδιος νιώθει πως μπορεί να κινηθεί απερίσπαστος από την
εκλογική απειλή, να αφοσιωθεί στην εκτέλεση του προϋπολογισμού, να πιέσει
συνολικά για την ορθή εκτέλεση του νέου προϋπολογισμού, με την ελπίδα πάντα
ότι οι Ευρωπαίοι θα οδηγηθούν σε αναθεώρηση του συμφώνου σταθερότητας και θα
δώσουν τον επιπρόσθετο χρόνο που θέλει η Ελλάδα για τη δημοσιονομική
προσαρμογή.

Το πολιτικό κόστος

Όπως και να έχει, η βεβαία εκλογή του Κάρολου Παπούλια στη θέση του Προέδρου
της Δημοκρατίας λύνει τα χέρια στον οικονομικό τομέα και κατά μια εκδοχή
αναιρεί όλες τις μέχρι τώρα πολιτικές δικαιολογίες για τις καθυστερήσεις και
τις αναβολές στην προώθηση μέτρων και πολιτικών. Τώρα η επίκληση του πολιτικού
κόστους δεν πείθει, ούτε μπορεί να αποτελέσει βάση αιτιολόγησης της αδράνειας.
Για παράδειγμα, όπως χαρακτηριστικά λέγεται, η εκκρεμότητα της Ολυμπιακής θα
λήξει. Οι όροι του νέου διαγωνισμού είναι τέτοιοι που επιτρέπουν ευελιξία και
δίδουν ελευθερία διαπραγμάτευσης με τους όποιους ενδιαφερόμενους εμφανισθούν.
Αν όμως δεν υπάρξουν, τότε, όπως προπαρασκευαστικά προς την κοινή γνώμη
μεταδίδει ο αρμόδιος υπουργός κ. Μιχ. Λιάπης, θα πρέπει να κλείσει. Μένει
βεβαίως να επιβεβαιωθεί είτε η πώληση της Ολυμπιακής με ειδικούς όρους
λειτουργίας είτε το κλείσιμό της στην ακραία εκδοχή Λιάπη. Είναι θέμα χρόνου
έτσι κι αλλιώς να δούμε τι άλλο θα μας φέρει η «απελευθέρωση» της κυβέρνησης
Καραμανλή διά της επιλογής του «παπανδρεϊκού» Παπούλια.