ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Μια ακόμα διδακτική βδομάδα για το ελληνικό ποδόσφαιρο πέρασε αφήνοντας πίσω
της τη γεύση του ανεκπλήρωτου. Τη δεύτερη φάση του Τσάμπιονς Λιγκ οι Έλληνες
φίλαθλοι θα τη δούμε χωρίς τις ομάδες μας, μετά τον διπλό, αλλά διόλου
ατιμωτικό, αποκλεισμό τους. Δεν θα είναι η πρώτη φορά, είναι όμως από τις πιο
οδυνηρές.

Για τον Παναθηναϊκό τουλάχιστον η όποια πικρία της τρίτης θέσης έχει αρκετή
δόση αισιοδοξίας. Πρώτα απ’ όλα, λόγω του μεγάλου αποτελέσματος στο τελευταίο
παιχνίδι – μεγάλου ως προς τη νίκη, το σκορ, την εμφάνιση, τις υποσχέσεις. Το
4-1 επί μιας σχεδόν αήττητης ώς τότε Αϊντχόβεν, η ευκολία και η ποικιλία στο
σκοράρισμα, η επανεμφάνιση, σε ένα ακόμα ευρωπαϊκό παιχνίδι, του απλού,
ουσιώδους και αποτελεσματικού στυλ της ομάδας, είναι όλα στοιχεία θετικά. Το
πρόβλημα είναι ότι ήρθαν όταν πια το τρένο είχε χαθεί, στο παιχνίδι εκείνο που
κανείς αντίπαλος δεν είχε να κερδίσει ή να χάσει κάτι – ακριβώς γιατί ο
Παναθηναϊκός είχε δείξει στα προηγούμενα παιχνίδια, εκείνα που μέτραγαν, ότι
οι αρετές του ήταν σχεδόν ισάξιες με τις αδυναμίες του, πρώτη ανάμεσα στις
οποίες φαντάζει φέτος η αστάθεια. Σε κάθε περίπτωση, με τις μεταγραφές που
έγιναν, τον προπονητή που έμεινε και ξαφνικά άλλαξε, τη διοίκηση που ακόμα δεν
έχει βρει τα πατήματά της, τον ισχυρό μάνατζερ που αποδείχτηκε λιγότερο
ισχυρός από όσο ο ίδιος (όχι όμως και η Πόρτσμουθ) νόμιζε και τους φιλάθλους
μάλλον χορτασμένους από την περσινή κατάληψη της κορυφής, το τριφύλλι δεν είχε
βάλει στο ξεκίνημα της χρονιάς τον – ευρωπαϊκό τουλάχιστον – πήχυ πολύ ψηλά.
Έτσι το ΟΥΕΦΑ με εννιά βαθμούς και μια καλή τελευταία εικόνα μάλλον σε κανέναν
δεν κακοπέφτει.

Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει με τον αιώνιο αντίπαλό του. Γιατί ο φετινός
Ολυμπιακός χτίστηκε και διαφημίστηκε και αγωνίστηκε με ένα στόχο: την
ευρωπαϊκή πορεία, που σημαίνει τουλάχιστον ισοφάριση τής προ πενταετίας
πρόκρισης στους οκτώ. Το δε γεγονός ότι το πρώτο σκαλί, η πρόκριση στους
δεκάξι, δεν επιτεύχθηκε για λίγα λεπτά στο τελευταίο παιχνίδι και για μια
μεγάλη αδικία σε ένα προηγούμενο (το γκολ που δεν μέτρησε στο Πριγκιπάτο), δεν
πρέπει, αφού περάσει ο πρώτος πόνος για όσους πόνεσαν, να καλύψει ένα
σημαντικότερο και συνολικότερο: σε κανένα από τα έξι παιχνίδια ο Ολυμπιακός
δεν έπαιξε όπως θα έπρεπε, όπως θα ήθελε κι όπως θα μπορούσε. Του έλειψε η
τόλμη, η προσωπικότητα, το ωραίο παιχνίδι – ακόμα και στις τρεις, σχεδόν
πανομοιότυπες εντός έδρας νίκες. Έτσι το τελευταίο ματς δεν ήταν, αν το δούμε
ψύχραιμα, το Βατερλώ ενός ημιχρόνου, αλλά μια ακόμα μάχη χαρακωμάτων από τα
πρώτα δευτερόλεπτα, απέναντι σε μια ομάδα που μπορεί να μη διαθέτει την αίγλη
και τις δυνατότητες του παρελθόντος, έμεινε όμως απαράλλαχτη στην πίεση που
ασκεί στον αντίπαλο, όταν τον αντιλαμβάνεται να αμφιβάλλει ή να κλονίζεται.
Είναι πια βέβαια αργά, αλλά υπήρχαν τρόποι να αλλάξει τη μοίρα του ο
Ολυμπιακός, πόσο μάλλον όταν αυτή, για μια φορά (έστω και για ένα μόνο
ημίχρονο), δεν του γύρισε την πλάτη. Χρειαζόταν ένας πιο γρήγορος, πιο
αποφασιστικός, πιο (ο καθένας μπορεί να προσθέσει κάτι) Ολυμπιακός, δηλαδή η
ομάδα του μέλλοντος, αν η γύμνια στο Άνφιλντ γίνει μάθημα κι όχι μόνο ένα
ακόμα ευρωπαϊκό πάθημα.