ΓNΩMH Γιατί πρέπει να δεχθούμε την Tουρκία

Περιμένουν. H κρίσιμη διατύπωση για την ημερομηνία έναρξης, τους στόχους και την έκβαση των διαπραγματεύσεων θα προστεθεί την τελευταία στιγμή

Ας το αναγνωρίσουμε: τα εξαιρετικά επιχειρήματα εκείνων που πιστεύουν πως η
είσοδος της Τουρκίας στην E.E. θα έχει θετικά αποτελέσματα υπερφαλαγγίζονται
από μια λαϊκή αντίσταση που βασίζεται στη γεωγραφία και την Ιστορία. Πολλοί
στη Δυτική Ευρώπη έχουν αναμφίβολα ξεχάσει ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία υπήρξε
από τον 14ο αιώνα μια ευρωπαϊκή δύναμη και παρέμεινε τέτοια έως την κατάρρευσή
της και τη γέννηση της σύγχρονης Τουρκίας, την επομένη του Πρώτου Παγκοσμίου
Πολέμου. Σήμερα, αν οι χώρες προχωρούσαν σε δημοψήφισμα σχετικά με την είσοδο
της Τουρκίας στην Ένωση είναι πιθανόν τα αποτελέσματα να μην ήταν παντού
θετικά. Πρέπει όμως να υπενθυμίζουμε μια στάση της κοινής γνώμης, η οποία μας
παρασύρει σε μία θέση αντίθετη από εκείνη που πιστεύουμε σωστή; Ναι.
Οπωσδήποτε. Επειδή το κύριο επιχείρημα για την είσοδο της Τουρκίας στην E.E.
είναι άλλης φύσης. H είσοδός της είναι απαραίτητη για να διατηρήσει ή να
αποκτήσει και πάλι η Ευρώπη ρόλο σε παγκόσμιο επίπεδο, δηλαδή να επινοήσει μια
σχέση με τον ισλαμικό κόσμο αντίθετη από εκείνη που οι Αμερικανοί δημιούργησαν
στη Μέση Ανατολή.

Οι Ευρωπαίοι αντιλαμβάνονται τις κραυγαλέες αντιφάσεις ανάμεσα στην οικονομική
ισχύ της E.E. και την αδυναμία της στο επίπεδο της διεθνούς πολιτικής. Είναι
αλήθεια πως είναι διχασμένοι σε κάθε διεθνή παρέμβαση που αναλαμβάνουν. Αλλά
εδώ ακριβώς είναι που πρέπει να πάρουν μια απόφαση: εκείνοι οι οποίοι θεωρούν
προτεραιότητα τη διατήρηση της αμερικανικής ηγεμονίας, ας το παραδεχθούν· αλλά
οι άλλοι ας βγουν από τον φόβο και την υποκρισία τους· ας πουν ξεκάθαρα πως
είναι δυνατόν να οικοδομηθεί μια άλλη σχέση ανάμεσα στην Ευρώπη – ή τη Δύση –
και στον ισλαμικό κόσμο.

Μία τέτοια απόπειρα να αλλάξουμε τις σχέσεις μας με τον ισλαμικό κόσμο δεν
μπορεί να βασίζεται παρά στην Τουρκία. Επειδή η Τουρκία βιώνει ήδη έναν
συμβιβασμό ανάμεσα στο κοσμικό κράτος και το Ισλάμ, ο οποίος καταδεικνύει πως
υπάρχουν και άλλες επιλογές πέραν της αμοιβαίας καταστροφής των αντιπάλων. H
δυσκολία έγκειται στο ότι οι προκαταλήψεις δεν επιτρέπουν να φθάσουν πολλές
πληροφορίες στην κοινή γνώμη και ορισμένοι πιστεύουν πως στην Τουρκία, όπως
και αλλού, δεν υπάρχει επιλογή παρά ανάμεσα σε δύο μορφές βίας και πολέμου.

Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε επειγόντως είναι πως αν δεν πιστέψουμε ότι
είναι δυνατή μια λύση, εγκαταλείπουμε οριστικά κάθε ελπίδα να διαδραματίσουμε
ρόλο στον κόσμο. Αν απορρίψουμε την Τουρκία, σημαίνει πως κλείνουμε τον
ορίζοντά μας και απαρνούμαστε κάθε παγκόσμια ευθύνη. Οφείλουμε να
υπογραμμίσουμε πως η Ευρώπη πρέπει επιτέλους να γίνει ένας από τους κύριους
πρωταγωνιστές των παγκοσμίων υποθέσεων και συνεπώς της ειρήνης και πως η
είσοδος της Τουρκίας στην E.E. είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για να
αναπτυχθούν νέες σχέσεις ανάμεσα στην Ευρώπη και στον ισλαμικό κόσμο.

Οι Εντγκάρ Μορέν και Αλέν Τουρέν είναι κοινωνιολόγοι.

Ο Ζαν-Κριστόφ Ρουφέν είναι συγγραφέας, πρώην αντιπρόεδρος των Γιατρών
Χωρίς Σύνορα.

Ο Γκι Σορμάν είναι δοκιμιογράφος και χρονογράφος.