ΣE ΠPΩTO ENIKO Σακούλες στο πάτωμα

Αυτή τη βδομάδα εξάπαντος θα βγω στην αγορά. Είμαι πανέτοιμη να συμβάλω στο
θεάρεστο πλιάτσικο των ημερών, να γεμίσω το πάτωμα του σαλονιού με σακούλες
και ωραία κουτιά, να κολλήσω πάνω τους καρτούλες, να σημειώσω τα αρχικά των
δικαιούχων, μην τυχόν και γίνει κανένα μπέρδεμα κατά την τελετή παράδοσης –
παραλαβής.

Δεν πρόκειται να την πατήσω όπως πέρυσι που έτρεχα τελευταία στιγμή. Φέτος
πήρα μολύβι και χαρτί, έφτιαξα λίστες και διπλοτσεκάρισα τη σούμα με τους
αγαπημένους. Πώς να κάνεις ισολογισμό μετά το, πέραν πάσης φαντασίας, μακελειό
που μας επιφύλαξε αυτή η χρονιά;

Δύο νέες αφίξεις κάνουν το παν να αποσπάσουν το μυαλό μου από τη φριχτή
απώλεια. Ξέρω καλά τι δεν πρέπει να κάνω με τα μωράκια που μας έφερε το 2004,
αρσενικά και τα δύο. Να προσέξω να μην τους καταχωρίσω εντός μου σαν
συμπληρωματικούς, να μην τους μετατρέψω σε αντικείμενα παρηγοριάς με το «καλώς
όρισες». Γι’ αυτό, το κόβω αμέσως. Cut…

Αυτή είναι, άλλωστε, η δουλειά των ενηλίκων: να το κόβουν εγκαίρως, να κρατάνε
για πάρτη τους τη γνώση του θανάτου και να μην την «διδάσκουν» στους μικρούς
και ανεπίδεκτους, αφού από όλα τα ανθρώπινα, αυτή είναι ίσως η μοναδική γνώση
που δεν διδάσκεται.

Μάθημα πρώτον, ορίστε: Οι δύο νεοφερμένοι γαργαντούες έβγαλαν ήδη δοντάκια και
επιδίδονται σε πους απς μέσα στις κούνιες τους.