Kαθεμιά σύμβαση κι ένας καημός

«H τελευταία μου σύμβαση τελείωσε στις 24 Ιουλίου και έκτοτε είμαι στο
Ταμείο Ανεργίας, με 320 ευρώ τον μήνα…».

H 38χρονη γυμνάστρια Ελένη Περιστέρη έχει το προσωπικό της ρεκόρ. Επί 14
ολόκληρα χρόνια εργάζεται στα προγράμματα της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού
και έχει υπογράψει 13 εξάμηνες, οκτάμηνες και δεκάμηνες συμβάσεις.

Δεν είναι όμως η μοναδική ιστορία συμβασιούχου που έχει κλείσει πάνω από μία
δεκαετία, υπογράφοντας τη μια σύμβαση μετά την άλλη. Ο κ. Χριστόφορος
Μουζάκης, συμβασιούχος επί 20 συναπτά έτη, έχει υπογράψει 2.880 πεντάωρες
συμβάσεις και έχει απολυθεί ισάριθμες φορές (!) από τον Οργανισμό Διεξαγωγής
Ιπποδρομιών Ελλάδας. Το ίδιο ισχύει και για άλλους 800 περίπου μόνιμους –
έκτακτους του ΟΔΙΕ. Μάλιστα, 300 από αυτούς τους συμβασιούχους ξεπερνούν τα 15
χρόνια απασχόλησης, αλλά προσλαμβάνονται και απολύονται αυθημερόν τρεις με
τέσσερις φορές την εβδομάδα ο καθένας!

Αμοιβές ντροπής

Το αντίτιμο της απασχόλησής τους; 18,5 ευρώ την ημέρα! Στο συγκεκριμένο πόστο
– με τη διεθνή πρωτοτυπία των συμβάσεων της μιας ημέρας – κυριαρχούν οι
γυναίκες που είναι μητέρες και δουλεύουν τρία ή τέσσερα απογεύματα για να
καλύψουν κάποιες από τις οικογενειακές ανάγκες. «Υπάρχουν εργαζόμενες που
ξεκινάνε από την άλλη άκρη της Αθήνας για να καταλήξουν στο Μαρκόπουλο για μια
αμοιβή ντροπής» λέει ο κ. Μουζάκης. Ο ίδιος για να τα βγάλει πέρα δουλεύει ως
ιδιωτικός υπάλληλος.

Ούτε συζήτηση, φυσικά, για αποζημιώσεις σε περίπτωση απόλυσης, για θερινή ή
φοιτητική άδεια, για επιδόματα τοκετού ή δώρων. Το μοναδικό που προβλέπει η
εργατική νομοθεσία γι’ αυτή τη μεγάλη ομάδα εργαζομένων είναι τα ένσημα!

Έξι συμβάσεις μέσα σε πέντε χρόνια έχει υπογράψει με τον ΟΑΕΔ η Βάσω
Μαργαρίτη, μητέρα δυο μικρών παιδιών: «Είμαι από τον Νοέμβρη του ’99 στην ίδια
θέση, στο ίδιο γραφείο, στον ίδιο οργανισμό αλλά… έκτακτη!».

Δεν θέλουν τις αργίες…

H τελευταία της σύμβαση έληξε τον περασμένο Σεπτέμβρη και φυσικά δεν είναι στο
Ταμείο Ανεργίας αφού δεν το δικαιούται: «Ό,τι είναι αυτονόητο για κάθε
εργαζόμενο είναι για μας πολυτέλεια. Δεν δικαιούμαστε ούτε καν τις αργίες –
τις αφαιρούν από τον μισθό μας, που είναι 300 ευρώ τον μήνα! Παρακαλάμε να μην
έχουμε αργίες…».

H Βάσω Μαργαρίτη έχει επιχειρήσει πολλές φορές να βρει κάποια δουλειά που θα
της εξασφάλιζε έναν πιο αξιοπρεπή μισθό αλλά στάθηκε αδύνατο. Ως χειρίστρια
ηλεκτρονικών υπολογιστών στον ΟΑΕΔ εργάζεται τέσσερα χρόνια και η Μαρία
Μιχαλαρόγιαννη, μητέρα δύο παιδιών: «Τέλη Σεπτέμβρη τέλειωσε και η δική μου
σύμβαση και έκτοτε τίποτα. Πώς είναι να είσαι συμβασιούχος; Πίκρα, πίκρα
αβάστακτη και ανασφάλεια τρομακτική! Αλλά και όσο δουλεύεις το ίδιο συναίσθημα
έχεις, γιατί αυτά που παίρνεις είναι ψίχουλα, οι ανάγκες τρέχουν και εσύ δεν
προλαβαίνεις, και ενώ κρέμεσαι από την ελπίδα ότι κάτι θα γίνει και για σένα,
στο τέλος τίποτα δεν γίνεται…».

H ανασφάλεια για το τι μέλλει γενέσθαι δεν επιτρέπει στου συμβασιούχους να
κάνουν σχέδια για το μέλλον. Στα 39 του χρόνια είναι αναγκασμένος να ζει ακόμα
με τους γονείς του ο Γιάννης Ραγκούσης, εργασιακός σύμβουλος. Είναι
συμβασιούχος εδώ και πέντε χρόνια και δηλώνει πως μέχρι και πριν από λίγους
μήνες τον διαβεβαίωναν πως επρόκειτο να μονιμοποιηθεί: «Γι’ αυτό και πήρα
δάνειο με σκοπό να αγοράσω σπίτι. Τώρα πελαγώνω και δεν ξέρω πώς θα το
ξεπληρώσω».

«Έρχονται οι άλλοι»

Το σύνθημά του είναι πως «αν η ανεργία είναι εποχιακή, τότε δέχομαι πως και
εγώ είμαι εποχιακός υπάλληλος. Αλλά δυστυχώς δεν είναι και εμείς που
ασχολούμαστε με το αντικείμενο το ξέρουμε καλύτερα απ’ τον καθένα…». Αυτό
που εξοργίζει τον Γιάννη Ραγκούση ακόμα περισσότερο είναι πως «ενώ 400
συμβασιούχοι απειλούνται με απόλυση, ο ΟΑΕΔ ετοιμάζει την πρόσληψη 400 νέων
συμβασιούχων στα αντίστοιχα πόστα… Νιώθω οργή, γιατί κοντεύω 40 και είναι
τραγικά δύσκολο για έναν επιστήμονα να βρει κάπου μια σταθερή δουλειά ανάλογη
των προσόντων του».