EYANΘIA PEMΠΟYTΣIKA «Tο τραγούδι είναι διαπλοκή και παρεΐτσες»

«Το περιβάλλον του τραγουδιού είναι ασφυκτικό. Εγώ τον κόσμο σκέφτομαι περισσότερο, που δεν έχει τι να ακούσει…», λέει η Ευανθία Ρεμπούτσικα

Άκουσε τα σχολιανά της για τον δίσκο που έκανε με τη Νατάσα Θεοδωρίδου, λες
και συνέβη κάτι συγκλονιστικό, αδιανόητο για τις συνειδήσεις των «πολιτικώς
ορθών» του ελληνικού τραγουδιού, αλλά δε βαριέσαι… Έτσι κι αλλιώς, το ‘χει
πάρει απόφαση πλέον ότι το «κλίμα» έτσι είναι. «Άνυδρο» καλλιτεχνικά,
καχύποπτο και απόλυτα ελεγχόμενο από τις παρεΐτσες που δρουν για ίδιον όφελος.

Δεν μιλάει εύκολα η Ευανθία Ρεμπούτσικα. Και, κυρίως, δεν μιλάει όταν είναι το
μαγνητόφωνο ανοιχτό. Όταν όμως η συζήτηση ξεφύγει από το πλαίσιο της
δημοσιογραφικής συνέντευξης, τότε… αναδύεται η δεύτερη Ευανθία, που δεν έχει
κανένα «κόλλημα» να πει τα πράγματα με το όνομά τους, όπως ακριβώς τα συζητάει
με τους δικούς της ανθρώπους.

Αφετηρία της συνάντησής μας, τα δύο CD που κυκλοφόρησε πρόσφατα, «Έρωτα, δεν
ξέρεις ν’ αγαπάς» (Sony) σε στίχους Μιχάλη Γκανά το πρώτο (με την Νατάσα
Θεοδωρίδου) και «Φωνή Αιγαίου» (Cantini) το δεύτερο, σάουντρακ για το
ντοκιμαντέρ της Λυδίας Καρά («Φωνή Αιγαίου»), που προβλήθηκε φέτος σε πολλά
νησιά και τώρα θα το δούμε σε κάποιες αίθουσες της Αθήνας. Οι δύο μπαλάντες
και τα δύο νησιώτικα που περιλαμβάνονται στην έκδοση (και δεν ακούγονται στην
ταινία) στηρίζονται (και πάλι) στους στίχους του Μιχάλη Γκανά και την ερμηνεία
– εξαιρετική όπως πάντα – της Έλλης Πασπαλά. Στη «Φωνή Αιγαίου» συναντάμε τον
γνωστό λυρισμό της «κινηματογραφικής» Ευανθίας, που ξέρει να πλάθει τις δικές
της εικόνες, συναντάμε όμως και νησιώτικα μουσικά θέματα, παιγμένα με
παραδοσιακά όργανα, απόλυτα αναγνωρίσιμα από τον μέσο ακροατή. Και στο «Έρωτα,
δεν ξέρεις ν’ αγαπάς» (το οποίο περιέχει καθαρά λαϊκά τραγούδια) και στη «Φωνή
Αιγαίου» βλέπουμε μια σαφή προσπάθεια της συνθέτριας να αναδείξει τις απλές
λαϊκές και παραδοσιακές φόρμες.

«H “Φωνή Αιγαίου” είναι σαν ένα καλοκαιρινό ταξιδάκι», λέει. «Πώς κάθεσαι σε
μια παραλία και όταν βλέπεις το ηλιοβασίλεμα θέλεις να ακούσεις κλασική
μουσική και το βράδυ, πάνω στο γλέντι, να χορέψεις νησιώτικα; Κάπως έτσι…
Όσο για το CD με τη Νατάσα, μετά τη συνεργασία μας στην “Πολίτικη κουζίνα”
ήθελα να γράψω απλά λαϊκά τραγούδια – τραγούδια που δύσκολα ακούς στις μέρες
μας. Σήμερα το αυτί είναι συνηθισμένο στις σύνθετες ενορχηστρώσεις, στα εφέ
της φωνής… Εγώ αυτή την απλότητα τη βρήκα και στη φωνή της Νατάσας».

Μου έκανε εντύπωση που και ο Μιχάλης Γκανάς έχει γράψει πιο απλούς
στίχους…

«Ναι. Συνεννοηθήκαμε πολύ καλά από την αρχή. Δεν είναι μόνο, “δίνω εγώ τις
μουσικές, γράψε εσύ τους στίχους”. Υπάρχει μια κουβέντα ανάμεσά μας, μια
σχέση… Έπειτα, ήθελε και εκείνος να γράψει λαϊκό τραγούδι. Απλά πράγματα, με
απλές ενορχηστρώσεις, τραγουδάκια που τα λες σε μια παρέα και κάνουν κέφι
όλοι».

H συζήτηση στρέφεται στο ραδιόφωνο και στο κατά πόσον έχει πρόσβαση εκεί ένα
τραγούδι που απλώς αρέσει στον παραγωγό. «Εγώ δεν ακούω ραδιόφωνο γιατί έχω
την αίσθηση ότι ακούω τα ίδια και τα ίδια από το πρωί μέχρι το βράδυ. Και δεν
είναι τυχαίο αυτό. Όλοι ξέρουμε, πάνω κάτω, πώς λειτουργεί το σύστημα. Μέσα
στη διαπλοκή είμαστε, στο μπλα μπλα και τις παρεΐτσες. Θα μπω κι εγώ στο
παιχνίδι αυτό; Όχι, δεν μπαίνω. Αν θέλουν ας παίξουν τα τραγούδια μου. Αν δεν
θέλουν…».

Εσείς έχετε μείνει εκτός… παρέας;

«Εμείς δεν το ξέρουμε καλά αυτό το παιχνιδάκι. Κάνουμε αυτά που γίνονταν
πάντοτε. Είσαι φίλος μου, σου δίνω τη δουλειά μου, σου αρέσει, την παίζεις στο
ραδιόφωνό σου. Θα έρθω εγώ, τώρα, να σε πιέσω; Άπαπα…».

Από το ’97 έχει αλματώδη άνοδο η δισκογραφική σου πορεία, όπως και τα
ορχηστικά άλμπουμ. Αυτό δεν διατάραξε τις… συζυγικές ισορροπίες; Δύο
μουσικοί στο ίδιο σπίτι χωρούν;

«Πάντοτε υπάρχει ανταγωνισμός στα ζευγάρια, πόσο μάλλον εμείς που ασχολούμαστε
με το ίδιο αντικείμενο. Όλα, όμως, έρχονται και παρέρχονται γιατί η βάση είναι
γερή. Και για να πω την αλήθεια, μου αρέσει πάρα πολύ η οικογένεια και τη βάζω
πάνω απ’ όλα. Να φάμε όλοι μαζί ένα βράδυ, να είμαστε μαζί τις Κυριακές…
Τώρα που μεγάλωσε η Ραχήλ και έφυγε να σπουδάσει, δεν βλέπω την ώρα να έρθουν
οι γιορτές να μαζευτούμε πάλι. Εμένα αυτή είναι η ζωή μου. Να κάθομαι εδώ (στη
σοφίτα του σπιτιού) και να γράφω αυτά που έρχονται στο κεφάλι μου. Έτσι βρίσκω
τον εαυτό μου, έτσι τον έβρισκα πάντοτε. Όλα τα άλλα, όλα αυτά που ακολουθούν
ένα δίσκο, και πρέπει να γίνουν – συνεντεύξεις, σχέσεις, έξοδοι, συναναστροφές
– δεν τα αντέχω και πολύ. Το ‘χω ξαναπεί… Μάλλον δεν κάνω γι’ αυτή τη
δουλειά…».

Πολίτικος… θρίαμβος

H «Πολίτικη κουζίνα» ξεπέρασε κάθε εμπόδιο από το σύστημα…

«Ναι. Γιατί πήγε και το έργο πολύ καλά. Και το CD πουλάει ακόμη, σταθερά. Έχει
ξεπεράσει κατά πολύ τα 65.000 αντίτυπα. Κυκλοφόρησε και από την Collosseum
στην Ευρώπη – μας βοήθησε πολύ ο Γιάννης Πετρίδης σ’ αυτό – και τώρα βγαίνει
στην Αυστραλία, την Ιαπωνία και την Ταϊβάν. Παίρνουμε e-mail από την Αυστραλία
πολύ συγκινητικά. Μας καλούν να παίξουμε εκεί…».

Ήταν ένας θρίαμβος η «Πολίτικη κουζίνα», όχι μόνο για σένα, αλλά και για
την εταιρεία σας (Cantini).

«Και για τον Τάσο Μπουλμέτη, γιατί είχε δουλέψει πολλά χρόνια γι’ αυτή την
ταινία. Ναι, όμως, και για μας. Γιατί είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα σήμερα
στη δισκογραφία. Πολύ δύσκολα. Εμείς έχουμε αποφασίσει να κάνουμε λίγα
πράγματα και καλά. Δεν έχουμε βλέψεις για μεγάλη εταιρεία».