Eπιχείρηση συγκράτησης της πτώσης δολαρίου

H συνεχιζόμενη υποτίμηση του δολαρίου έναντι του ευρώ και του γιέν
προβληματίζει εντόνως τους κεντρικούς τραπεζίτες σε Ευρώπη και Αμερική. Στη
Γηραιά Ήπειρο πληθαίνουν οι ανησυχίες για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει
στην ανάπτυξη το ακριβό ευρώ.

Ήδη τα σήματα που εκπέμπονται από τις ισχυρές ευρωπαϊκές οικονομίες δεν είναι
τα καλύτερα. Οι προσδοκίες και οι προγνώσεις για ενίσχυση της μεγέθυνσης τον
επόμενο χρόνο δεν επαληθεύονται και αντιθέτως οδηγούν σε αναθεωρήσεις. Οι
μεγάλες οικονομίες της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας,
που ανέμεναν να βελτιώσουν τη θέση τους το 2005 και να ξεφύγουν από τον κύκλο
της στασιμότητας, ο οποίος επικράτησε σχεδόν ταυτόχρονα με το ευρώ, νιώθουν
αιχμαλωτισμένες σε πολύ χαμηλές επιδόσεις.

Προβληματισμός

Επίσης στις ΗΠΑ, που μέχρι πρότινος έδειχναν αδιάφορες και σχεδόν ευνοούσαν
την υποχώρηση του δολαρίου, τώρα αρχίζουν να προβληματίζονται για τις
ενδεχόμενες συνέπειες από τη συνεχιζόμενη υποχώρηση του πράσινου νομίσματος.
Επικυρίαρχο εδώ και δεκαετίες το δολάριο στις διεθνείς συναλλαγές, βασικό
αποθεματικό νόμισμα, αρχίζει να υποχωρεί, καθώς ολοένα και περισσότερες χώρες
διαφοροποιούν τα συναλλαγματικά διαθέσιμά τους, τοποθετούν ολοένα και
περισσότερα ευρώ στα θησαυροφυλάκιά τους, προκαλώντας ρίγη ανησυχίας στους ανά
τον κόσμο επενδυτές, αλλά και στην ίδια την Αμερική, που μέχρι τώρα κάλυπτε με
τον ευχερέστερο τρόπο τόσο τα δημόσια όσο και τα τεράστια εξωτερικά
ελλείμματα. Τελευταίως τόσο οι Κινέζοι όσο και οι Ρώσοι έχουν δηλώσει ότι
στρέφονται προς το ευρώ, ενώ οι πετρελαιοπαραγωγές χώρες νιώθουν λίγο αμήχανα
από τις απώλειες του δολαρίου, οι οποίες επιδρούν ευθέως στα έσοδά τους από το
μαύρο χρυσό.

ΗΠΑ: Στο 6% το έλλειμμα

Ήδη οι ΗΠΑ κατατάσσονται από τους διεθνείς οργανισμούς στις χώρες με
υπερβολικά δημοσιονομικά και παραγωγικά ελλείμματα. Το έλλειμμα του ισοζυγίου
πληρωμών κινείται στην περιοχή του 6% του ΑΕΠ και εκτιμάται ότι το 2006 θα
έχει ανέλθει στο 6,4% του ΑΕΠ. Την τελευταία τριετία το δολάριο έχει χάσει 35%
έναντι του ευρώ και 25% έναντι του γιέν. Αν συνεχίσει να υποχωρεί και στην
υποθετική περίπτωση που απολέσει άλλο 30%, τίποτε δεν εγγυάται, όπως έγραψε ο
βρετανικός «Economist», ότι οι επενδύσεις απ’ όλο τον κόσμο, σε αμερικανικούς
τίτλους, μετοχές και ομόλογα, ύψους 11 τρισ. δολ. θα μείνουν στάσιμες.

Με αυτούς τους προβληματισμούς έντονους στις δύο όχθες του Ατλαντικού οι
κεντρικοί τραπεζίτες νιώθουν πως ήλθε η ώρα να επέμβουν. Μέχρι πρότινος στη
Φρανκφούρτη, όπου και η έδρα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, επικρατούσε
στάση αναμονής. Μάλιστα πριν από λίγους μήνες, όταν ακόμη επικρατούσαν
προσδοκίες για ενίσχυση της ανάπτυξης, είχαν κατατεθεί ιδέες για αύξηση των
επιτοκίων. Τελευταίως, μετά το ράλι του ευρώ, έγιναν αντίστροφες σκέψεις για
μείωση των επιτοκίων.

Διαβουλεύσεις

Τελευταίες πληροφορίες από τη Φρανκφούρτη αναφέρουν ότι τυχόν μεμονωμένες
κινήσεις από την πλευρά της Ευρώπης ή των ΗΠΑ δεν θα έφερναν ουσιαστικό
αποτέλεσμα και δεν θα ήταν ικανές να αναιρέσουν το κλίμα έντονων
συναλλαγματικών διακυμάνσεων και ότι επιβάλλεται συντονισμός των κεντρικών
τραπεζών των μεγάλων οικονομικών δυνάμεων του πλανήτη. Εκτιμάται ότι μόνο έτσι
μπορεί να επέλθει ισορροπία στο διεθνές νομισματικό σύστημα. Σύμφωνα με τις
ίδιες πληροφορίες, ήδη εξελίσσονται παρασκηνιακές διαβουλεύσεις μεταξύ των
κεντρικών τραπεζιτών Ευρώπης και ΗΠΑ και πως το επόμενο διάστημα θα είναι
κρίσιμο για την κατάληξή τους. Ενημερωμένη ευρωπαϊκή πηγή ανέφερε στα «’NEA»’
ότι το επόμενο διάστημα θα φέρει γεγονότα στο νομισματικό πεδίο. Με άλλα
λόγια, προβάλλει μετ’ επιτάσεως η ιδέα του συντονισμού των κεντρικών τραπεζών
η οποία -. γιατί όχι -. θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια καινούργια παγκόσμια
νομισματική συμφωνία, όπως πολλές φορές έχει συμβεί στο παρελθόν, ειδικά σε
περιόδους μεγάλων και επικίνδυνων για τη διεθνή οικονομική ισορροπία
συναλλαγματικών διακυμάνσεων.