Οι κόντρες στο Aσφαλιστικό, «ζέσταμα» για το Συνέδριο

H πρόσφατη κόντρα για το Ασφαλιστικό στο ΠΑΣΟΚ, που έφερε στα πρόθυρα
νευρικής κρίσης το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, επανέφερε στο
προσκήνιο το πιο μεγάλο ίσως πρόβλημα που θα αντιμετωπίσει το ΠΑΣΟΚ τα επόμενα
χρόνια: το αν και κατά πόσο θα μπορέσει να εκσυγχρονίσει τις πολιτικές του ή
θα πορευτεί με μια βελτιωμένη έκδοση των πολιτικών που ακολούθησε στα 11
χρόνια της διακυβέρνησης. Το πρόβλημα δεν είναι καινούργιο και δεν είναι και
άγνωστο.

Όσοι βρίσκονται γύρω από τον Γιώργο Παπανδρέου, εξηγούν τα διλήμματα στα οποία
συχνά περιέρχεται ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ σε σχέση με το θέμα. Όποτε – εξηγούν –
γεννιέται ένα μεγάλο πρόβλημα στη χώρα, ο κ. Παπανδρέου «είναι υποχρεωμένος να
ισορροπήσει ανάμεσα στην πλήρη υιοθέτηση, και ως εκ τούτου υπεράσπιση, του
έργου των κυβερνήσεων Σημίτη και στην αναγκαιότητα να αρθρώσει έναν δικό του
πολιτικό λόγο που θα προσελκύσει κι άλλα αυτιά, πέραν εκείνων των οπαδών του
ΠΑΣΟΚ».

H «αποκαθήλωση». Τα ιδιότυπα βαρίδια που έχει στα πόδια του ο κ.
Παπανδρέου, με αφορμή το θέμα αυτό, έχουν εντοπιστεί ήδη από τις πρώτες ημέρες
που η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας άρχισε να παίρνει αποφάσεις, οι οποίες
ουσιαστικά αποκαθήλωναν τις κυβερνητικές δομές που είχε δημιουργήσει το ΠΑΣΟΚ.
Ο κ. Παπανδρέου δέχθηκε σκληρή κριτική από τα στελέχη που βρίσκονταν κοντά
στον πρώην πρωθυπουργό K. Σημίτη, επειδή κατά την άποψή τους δεν αντιτάχθηκε
στις κινήσεις της κυβέρνησης Καραμανλή. Κύριο μοτίβο της κριτικής ήταν ότι δεν
υπερασπίζεται το έργο των κυβερνήσεων Σημίτη. H αλήθεια είναι ότι για ένα
διάστημα τριών-τεσσάρων μηνών, περίοδος που ταυτίζεται με το αναγκαίο διάστημα
για το ξεπέρασμα του σοκ της ήττας, ο κ. Παπανδρέου έδειξε επιφυλακτικότητα
απέναντι στο αίτημα για πλήρη υπεράσπιση του έργου των κυβερνήσεων Σημίτη. H
λυδία λίθος που τον έκανε να αλλάξει στάση, ήταν η περιώνυμη απογραφή για την
οποία εξ αρχής τάχθηκε κατηγορηματικά αντίθετος και επικριτικός. Μετά ήρθε η
σύσταση της Εξεταστικής Επιτροπής για τους εξοπλισμούς και παρά τις
ευδιάκριτες αποστάσεις που τήρησε (με δηλώσεις του είδους «εγώ δεν είμαι
δικαστής» και «η Δικαιοσύνη θα κρίνει»), η στάση του ΠΑΣΟΚ συνολικά ήταν – και
είναι – ότι οι παραπομπές των δύο πρώην υπουργών A. Τσοχατζόπουλου και Γ.
Παπαντωνίου συνιστούν απόπειρα για πολιτική ομηρεία του ΠΑΣΟΚ.

Κρίσιμα ερωτήματα. Όμως το πρόβλημα παραμένει. H σύγκρουση για το
Ασφαλιστικό θέτει ένα κρίσιμο ερώτημα για το ΠΑΣΟΚ, υποστηρίζουν στελέχη όπως
η Άννα Διαμαντοπούλου: «Πρέπει το ΠΑΣΟΚ να συζητάει θέματα που θα κληθεί να
αντιμετωπίσει ως κυβέρνηση ή θα τα αποθέσει στο μέλλον για συζήτηση, όταν ως
προβλήματα θα έχουν οξυνθεί;». H συζήτηση στο Συντονιστικό Όργανο της
περασμένης Τρίτης, συζήτηση που «μύριζε» από μακριά ότι έγινε με έγκριση (ή
επίνευση) του Γ. Παπανδρέου αφού την άνοιξαν δυο πολύ στενοί συνεργάτες του, ο
Φιλ. Πετσάλνικος και ο Θ. Τσούρας, ήταν εξαιρετικά αποκαλυπτική. Ένας αριθμός
στελεχών θεώρησε ότι πρέπει να στηριχθεί η μεταρρύθμιση Ρέππα για το
Ασφαλιστικό. Και να επικριθεί η κυβέρνηση που δεν την υλοποιεί. Αλλά η
«μεταρρύθμιση» για πολλούς εντός και εκτός ΠΑΣΟΚ δεν ήταν και
τόσο…«μεταρρύθμιση». Ακόμη και στην περίοδο που ψηφίστηκε – προ διετίας –
δεν ήταν λίγοι εκείνοι που υποστήριζαν ότι «επιδερμικές αλλαγές επιφέρει στο
Ασφαλιστικό». Κι ότι «μεταρρύθμιση, λογικά θα μπορούσε να θεωρηθεί το
νομοσχέδιο Γιαννίτση», που όμως αποσύρθηκε μπροστά στον κίνδυνο να καταρρεύσει
η κυβέρνηση Σημίτη. Ο Θ. Πάγκαλος είπε προχθές ότι «πρέπει κάποια στιγμή να
συζητηθεί το θέμα, γιατί έχουν περάσει ήδη τρία χρόνια από τον νόμο Ρέππα».
Άλλοι όμως το αρνούνται σταθερά. Μαζί τους και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, που είναι
της άποψης ότι το ΠΑΣΟΚ θα απαιτεί από την κυβέρνηση να εφαρμόσει τον νόμο
Ρέππα…

Επί τάπητος και το ζήτημα των νοσοκομείων

Μεγάλο θέμα προς συζήτηση στη Συνδιάσκεψη των Ιωαννίνων θα αποτελέσει η αλλαγή
του τρόπου λειτουργίας των νοσοκομείων. Αντί της σημερινής λειτουργίας τους ως
δημόσιων υπηρεσιών, καθιερώνεται σύστημα ολοήμερης λειτουργίας παροχής
υπηρεσιών. Θα γίνει επίσης ευρεία συζήτηση για την παραοικονομία που
λυμαίνεται τον χώρο της υγείας και τα κυκλώματα που δρουν και συμβάλλουν στην
εκτόξευση των δαπανών για την υγεία.