ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Η ποδοσφαιρική χρονιά έδειξε πια τα δόντια της και σε επίπεδο ευρωπαϊκών
μεγαθηρίων τα πράγματα είναι μάλλον σαφή. Δύο μόνο από τις ομάδες που
προελαύνουν στο Πρωτάθλημά τους και στο Τσάμπιονς Λιγκ – εξίσου διψασμένες,
αλλά σε όλα διαφορετικές – προκαλούν αυτό το μείγμα φόβου και δέους που
προοιωνίζεται δόξα και τίτλους τον Μάιο – όσο και αν μέχρι τον ερχόμενο Μάιο
σχεδόν τα πάντα μπορούν ν’ ανατραπούν.

Μπάρτσα και Τσέλσι λοιπόν. Από τη μία, η πιο κοινωνικά και πολιτικά
φορτισμένη ομάδα του πλανήτη – ταυτισμένη με την Καταλωνία αλλά και την
αντίδραση στον φασισμό, μισητός εχθρός της Ρεάλ των προνομίων και των
μονοπωλίων, σύμβολο γενναιοδωρίας αλλά και σχεδόν μόνιμης ατυχίας μέσα και έξω
από το γήπεδο, αθεράπευτα μεσογειακή, επιθετική, ανυπότακτη και απείθαρχη. Από
την άλλη, η πιο σνομπ ομάδα τής πιο σνομπ ποδοσφαιρικά – και όχι μόνο – χώρας,
με παρελθόν χουλιγκανισμού και παρόν νεοπλουτισμού, ξαναφτιαγμένη τα τελευταία
χρόνια μέσα από ένα πραγματικό όργιο μεταγραφών κάθε είδους – και όχι μόνο
ποδοσφαιριστών – χάρις στον εντελώς ύποπτης προέλευσης πακτωλό του νεορώσου
ιδιοκτήτη της. H Μπάρτσα η οποία αρνείται ακόμα να βάλει διαφήμιση στη φανέλα
της και η Τσέλσι που θα μπορούσε να ζει μόνο από τμήμα πωλήσεών της.

ΗΜπάρτσα που είχε πάντα τους παικταράδες και πολύ σποραδικά σύνολο και η
Τσέλσι η οποία χρόνια τώρα παίρνει τόσους παίκτες που ψάχνει την ίδια την
έννοια σύνολο. Και βέβαια, οι ομάδες των προπονητών τους. H Μπάρτσα ενός
Ράικαρντ που έπαιζε αμυντικός χαφ και ήταν πάντα στην επίθεση κι η Τσέλσι του
Μουρίνιο που κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ πέρσι με την Πόρτο, χωρίς κανείς να
καταλάβει με ποιο τρόπο οι βαριεστημένες πασούλες μεταλλάσσονταν σε φονικές
αντεπιθέσεις.

Αυτό, επιπλέον, που συνέβη φέτος και στις δύο ομάδες είναι ότι ωρίμασαν σε
κάποια σημαντικά πράγματα. H Μπαρτσελόνα, που είχε ήδη τον Ροναλντίνιο, έκανε
τόσο σοφά ουσιώδεις μεταγραφές που εκ των υστέρων φαίνονται αυτονόητες. Ο
τεράστιος Ντέκο ηρέμησε την ομάδα και άφησε χώρο στον Τσάβι να εξελιχθεί στον
ιθύνοντα νου της, ο Ετό είναι ακριβώς ο παίκτης που αποδεικνύει γιατί η Ρεάλ
είναι άξια της μοίρας της (η ταχύτητα, η σπιρτάδα και το ένστικτό του
καθιστούν σχεδόν καταγέλαστους τους κουρασμένους και αποπροσανατολισμένους
«γκαλάκτικος»), ενώ Ζουλί και Λάρσον προσθέτουν βάθος και επικινδυνότητα. Παρά
τους πολλούς σοβαρούς τραυματισμών βασικών παικτών (Μότα, Εντμίλσον, τώρα και
ο Λάρσον) και τη χρόνια αφερεγγυότητα της άμυνας (παρά τον Πουγιόλ), η φετινή
ομάδα είναι πιο φρέσκια, πιο ισορροπημένη και πιο συναρπαστική – καθώς
διαθέτει, απλούστατα, τον συναρπαστικότερο ποδοσφαιριστή του κόσμου. Από την
άλλη, η ήδη δουλεμένη από τον Ρανιέρι Τσέλσι βρήκε στο πρόσωπο του Μουρίνιο
τον κατάλληλο άνθρωπο για να τη μετατρέψει σε μηχανή επιτυχιών.

Με απροσπέλαστη άμυνα (και τον Τέρι επιπλέον συχνό σκόρερ), σπουδαίους
παίκτες για τη βρώμικη δουλειά (Μακελελέ και Λαμπάρντ) και εξαιρετικά γρήγοροι
μπροστά, οι «μπλε» μπορεί να μην είναι θεαματικοί, είναι όμως εντελώς
αεροστεγείς. Είναι βέβαιο ότι τους προτιμούν περισσότερο οι οπαδοί του
στοιχήματος από τους εραστές του ωραίου ποδοσφαίρου. Όμως στο ποδόσφαιρο
τέτοιου επιπέδου σπάνια κερδίζουν οι «καλοί» – εκτός αν αλλιώς αποφασίσει
φέτος η παρέα του ιδιοφυούς, γελαστού, μαύρου κούνελου.