TPITH AΠOΨH Πολιτική Xουντίνι

H «απογραφή» είναι πάνω απ’ όλα ένα αριστούργημα πολιτικής επικοινωνίας. Ας
δούμε γιατί: Στον δρόμο για την ΟΝΕ η Ελλάδα συμφώνησε με τη Γιούροστατ να
καταγράφει τις δαπάνες εξοπλισμών μόνο στο δημόσιο χρέος και όχι στον
προϋπολογισμό. Αν τις κατέγραφε στον προϋπολογισμό το έλλειμμα θα εκτοξευόταν
πάνω από το 3% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος και τότε θα έπρεπε να
επιλέξουμε μεταξύ ΟΝΕ και Αιγαίου. Μετά την ένταξη, η Γιούροστατ ζήτησε να
καταγράφουμε και στον προϋπολογισμό τις εξοπλιστικές δαπάνες, είτε στα έτη που
γίνονται είτε στα έτη παραλαβής των νέων όπλων. Επειδή η πρώτη επιλογή θα
σήμαινε την ακύρωση των Ολυμπιακών Αγώνων, η Ελλάδα, όπως και πολλά άλλα
ευρωπαϊκά κράτη, επέλεξε τη δεύτερη επιλογή, ασφαλώς εν γνώσει όλων των
κομμάτων.

Συνεχίσαμε λοιπόν να προσθέτουμε στο χρέος τις νέες εξοπλιστικές δαπάνες και
συμφωνήσαμε να τις καταγράφουμε στον προϋπολογισμό στα έτη παραλαβής των νέων
όπλων. Δηλαδή μετά τους Αγώνες. Ο κ. Καραμανλής κατάλαβε αμέσως τον κίνδυνο.
Αν κέρδιζε τις εκλογές οι αμυντικές δαπάνες θα ήταν οι χειροπέδες του. Όπως ο
κ. Σημίτης δεσμευόταν από τις ολυμπιακές δαπάνες, έτσι και ο κ. Καραμανλής θα
έπρεπε να δεσμευτεί από τις αμυντικές δαπάνες. Στον λαό όμως είχε υποσχεθεί
«καλύτερες ημέρες».

Ως νέος Χουντίνι ανέλαβε να ξεκλειδώσει τις χειροπέδες. Μετονόμασε τις γνωστές
δαπάνες των προϋπολογισμών του αύριο σε «κρυφές δαπάνες» των προϋπολογισμών
τού χθες και έβαλε τον τίτλο «απογραφή». Πέτυχε έτσι όχι μόνο να λύσει τα
χέρια του, αλλά να πάρει τις χειροπέδες και να τις περάσει στο ΠΑΣΟΚ
ισχυριζόμενος πως δεν ήταν μόνο «κλέφτες», αλλά και «ψεύτες». Με το «κόλπο της
απογραφής» ο Πρωθυπουργός κατόρθωσε να δεσπόζει στο «γήπεδο της ηθικής», να
δίνει οριακές αυξήσεις σε μισθωτούς και συνταξιούχους και να τις παρουσιάζει
ως σημαντική επιτυχία «με τόσα κρυφά χρέη που κληρονόμησε». Αυτή είναι η
σκοπιμότητα της «απογραφής».

Και τώρα οι συνέπειες: από σήμερα ό,τι πληρώνει η χώρα για όπλα επιβαρύνει
αυτόματα τον προϋπολογισμό. Τα κανόνια συνδέθηκαν με το βούτυρο. Για να
αποφύγουμε τη σκληρή λιτότητα θα πρέπει οι νέες παραγγελίες όπλων να είναι
εξαιρετικά περιορισμένες. H «απογραφή» απαιτεί την τήρηση της «προφορικής
συμφωνίας» Καραμανλή – Ερντογάν για τη μείωση των εξοπλισμών. H Ελλάδα την
τηρεί έχοντας παγώσει τις παραγγελίες. H Τουρκία όμως δεν μπορεί να την
τηρήσει. Οι εξοπλισμοί της σταθμίζονται σε συνάρτηση με τις ανάγκες που
επιβάλλει η γεωπολιτική της θέση μεταξύ Κασπίας και Μέσης Ανατολής. Για το
2005 οι τουρκικές εξοπλιστικές δαπάνες ανέρχονται σε 5,6 δισεκατομμύρια ευρώ,
δηλαδή περίπου μία Ολυμπιάδα! Επιπλέον, μαζί με τα όπλα τα κράτη αγοράζουν και
τη φιλία των ισχυρών. H μείωση των αγορών κρυώνει τις φιλίες και ενδέχεται να
προκαλεί προειδοποιητικές «αναγνωρίσεις». H αύξηση των τουρκικών αγορών
αντίθετα «φτιάχνει κλίμα» για τη σύνοδο του Δεκεμβρίου. Σε κάθε περίπτωση το
μετρημένο βούτυρο της τετραετίας εξαρτάται από την ηρεμία στο Αιγαίο. Εμείς
όμως εγκαταλείψαμε το Ελσίνκι, που ανάγκαζε την Τουρκία να τελειώνει με τις
διεκδικήσεις της μέχρι το τέλος του 2004. Έτσι ο τουρκικός επεκτατισμός
εξακολουθεί να θερμαίνει τα ραντάρ της Πολεμικής Αεροπορίας και αν χρειαστούν
ισχυρότερες φιλίες για να τον αντιμετωπίσουμε θα πρέπει να κόψουμε το βούτυρο.

Παράλληλα η «απογραφή» εμφάνισε την Ελλάδα ως χώρα – ταχυδακτυλουργό, που
εξαφανίζει χρέη πετώντας τα στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Οι Βρυξέλλες είναι
ένα μεγάλο τραπέζι διαπραγματεύσεων όπου κάθε κίνηση μετράει σε δισ. Για
παράδειγμα η Γιούροστατ κλήθηκε να δώσει εξηγήσεις γιατί οι Έλληνες αλλάζουν
τα στοιχεία από τη μια μέρα στην άλλη και δέχθηκε το χαστούκι της Ευρωπαϊκής
Κεντρικής Τράπεζας – ότι δηλαδή δεν μπορεί να ελέγχει και να επικυρώνει με
αξιοπιστία τα στοιχεία των κρατών-μελών. Γι’ αυτό ίσως γίνει πιο αυστηρή και
π.χ. δεν δεχθεί ότι το κατά κεφαλήν εισόδημα στην Αττική εξακολουθεί να
βρίσκεται κάτω από το 75% του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Αν συμβεί κάτι τέτοιο
τότε η μισή Ελλάδα βγαίνει από τον χάρτη των ευρωπαϊκών πόρων. Αυτό σημαίνει
παύση δημοσίων επενδύσεων, φρένο στην ανάπτυξη και αύξηση φόρων για όλους. Μια
τέτοια εξέλιξη ίσως ενισχύσει ακόμα περισσότερο τη σφοδρή τάση αυτοεξορίας
πολλών ελληνικών επιχειρήσεων στη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Οι δύο γειτονικές
χώρες αποτελούν μια τοπική δίνη στη θάλασσα της παγκοσμιοποίησης έτοιμη να
καταπιεί τη «δυτική ευημερία» της Ελλάδας. Θεωρούνται «επιχειρηματικός
παράδεισος», γιατί έχουν μισθούς 70 ευρώ τον μήνα και εντάσσονται στην
Ευρωπαϊκή Ένωση το 2007.

Με το «κόλπο της απογραφής» ο Πρωθυπουργός ξεκλείδωσε τις χειροπέδες, αλλά
ξύπνησε μερικά από τα πιο επικίνδυνα φαντάσματα του μέλλοντος. Θα χρειαστεί
τώρα σκληρή δουλειά, πολλή τύχη και ακλόνητη ψυχραιμία για να τα τιθασεύσει
και να επιτύχει ηρεμία στο Αιγαίο, αύξηση εισοδημάτων και ποσοστό ανεργίας,
που να πλησιάζει στο επίπεδο της οκταετίας 1996-2004. Είτε τα καταφέρει είτε
όχι, ο «πόλεμος με τη διαπλοκή» και τα «κρυφά χρέη που άφησε το ΠΑΣΟΚ» θα
παραμείνουν ως πολιτική ασπίδα απέναντι στα «θερμά επεισόδια», που ο ελληνικός
λαός προσφέρει με συνέπεια σε όλους τους πρωθυπουργούς.

Ο Παύλος Παπαδόπουλος είναι επικοινωνιολόγος.