Ο εμφύλιος των μαφιόζων

Τρεις νεκροί την Κυριακή. Δύο νεκροί το Σάββατο. Εκατόν δεκατρείς νεκροί
από τις αρχές του χρόνου. Κάποτε θεωρούνταν ένα από τα πιο ευλογημένα μέρη της
Γης. Σήμερα όμως, εμπίπτει στην κατηγορία των «καταραμένων».

H σήμανση. Σαλβατόρε Πελούζο, 51 ετών. Λάτρευε την πίτσα. Την προπερασμένη Παρασκευή έφαγε την τελευταία του…

Ο πόλεμος της Καμόρα μαίνεται στη Νάπολι και η ομερτά σπάει μόνο για τα
επόμενα λίγα λεπτά… «Ώστε ξεπεράσαμε τους εκατό. Δεν βαριέσαι. Όσο
σκοτώνονται μεταξύ τους, για μας η δουλειά είναι γραφειοκρατική», μονολογούσε
ο αξιωματικός της αστυνομίας την ώρα που οι υφιστάμενοί του απομάκρυναν από
τον τόπο του εγκλήματος το 101ο κατά σειρά θύμα: Σαλβατόρε Πελούζο, 51 ετών,
με πλούσιο ποινικό μητρώο. Λάτρευε την πίτσα. Την προπερασμένη Παρασκευή έφαγε
για τελευταία φορά πίτσα. Από τότε έχουν σκοτωθεί δέκα ακόμα άνθρωποι. Ο
τελευταίος, χθες, διάβαζε μια εφημερίδα μέσα στο αυτοκίνητό του, σε έναν ήσυχο
δρόμο κοντά στο Σεκοντιλιάνο, ένα από τα «μπάσι», τις φτωχογειτονιές της
Νάπολι. Ξαφνικά, τον πλησίασαν δύο ένοπλοι και υπό την απειλή των όπλων τον
υποχρέωσαν να επιβιβαστεί στο δικό τους αυτοκίνητο. Το όχημα ανακαλύφθηκε λίγο
αργότερα εγκαταλελειμμένο και καμένο, με το πτώμα του άνδρα στο εσωτερικό του
– απανθρακωμένο. «Ακόμα ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών στους κόλπους της
οργάνωσης Ντι Λάουρο», αποφάνθηκε η αστυνομία.

Ισορροπίες

Ο Πάολο ντι Λάουρο, γνωστός με το παρατσούκλι «Τσιρούτσο ο εκατομμυριούχος»,
λόγω των τεράστιων κερδών που έχει αποκομίσει από το εμπόριο ναρκωτικών, έχει
εξαφανιστεί εδώ και δύο χρόνια. Τα ηνία στο Σεκοντιλιάνο καθώς και τη Σκάμπια,
ακόμα μια περιφερειακή συνοικία που έχει μετατραπεί σε οχυρό της Καμόρα – της
ναπολιτάνικης μαφίας – τα κινεί τώρα ο γιος του. Πολλά μέλη της οργάνωσης,
ωστόσο, αντιδρούν και εξεγείρονται. H πόλη της πίτσας, της όπερας, των
υπαίθριων παζαριών, του ποδοσφαίρου, της θρησκείας, της Σοφίας Λόρεν, της
πυρηνικής οικογένειας, της απλωμένης μπουγάδας στους δρόμους, του οργανωμένου
εγκλήματος, των πορτοφολάδων, της φτώχειας, της ανεργίας και της ανασφάλειας
βρίσκεται στο έλεος της Καμόρα: ο πόλεμος μαίνεται, με σκοπό τον έλεγχο των
εκβιασμών, των ναρκωτικών ή απλώς των εδαφών. Οι ισορροπίες είναι εύθραυστες
σε πολλές περιοχές. Στη Φορτσέλα, για παράδειγμα, μια σφαίρα που προοριζόταν
για τον 20χρονο Σαλβατόρε Τζουλιάνο, ο οποίος προσπαθεί να αναλάβει τον έλεγχο
της συνοικίας έπειτα από την ήττα των μεγαλύτερων αδελφών του, σκότωσε
πρόσφατα μια 14χρονη, την Αναλίζα Ντουράντε.

Ογδόντα συμμορίες με περισσότερα από 7.000 μέλη

«ΠΡΕΠΕΙ NA καταλάβουμε ότι η Καμόρα δεν είναι σαν τη σισιλιάνικη
Μαφία», επεσήμανε στη γαλλική «Liberation» ο Βίτο Φαέντσα, ένας δημοσιογράφος
της «Corriere del Mezzogiorno» που έχει ερευνήσει περισσότερους από 2.000
φόνους. «Δεν υπάρχει κούπολα, δηλαδή κορυφή, και πυραμιδική οργάνωση. Εδώ και
τέσσερις αιώνες, κάθε ζώνη έχει τη συμμορία της, γεγονός που προκαλεί πολέμους
για την εξουσία. H μοναδική απόπειρα συγκέντρωσης των εξουσιών έγινε τη
δεκαετία του 1980, την εποχή του Ραφαέλ Κουτόλο. Ξέσπασε τότε ο πιο μεγάλος
πόλεμος της Καμόρα, με 273 νεκρούς μόνο το 1981. Τότε όμως δρούσαν
επαγγελματίες δολοφόνοι, όχι νεαροί που πυροβολούν δεξιά-αριστερά, όπως
σήμερα».

Στρατολόγηση

H μέση ηλικία «στρατολόγησης» στην Καμόρα έχει μειωθεί στα 14 χρόνια. Στη
Νάπολι δρουν περισσότερες από 80 συμμορίες, με περισσότερα από 7.000 μέλη. H
πόλη διαθέτει ήδη το ιταλικό ρεκόρ σε ό,τι αφορά τον αριθμό των αστυνομικών:
ένας για κάθε 238 κατοίκους. Όμως οι κάτοικοι φοβούνται. «Δεν είδα τίποτα»,
είναι η συνήθης απάντηση στις ερωτήσεις των αστυνομικών. Όσο για τον πατέρα
της Αναλίζα Ντουράντε, πλήρωσε την οργή που εξέφρασε εναντίον των «αφεντικών»
με τη δουλειά του. Τιμωρία που θα λειτουργήσει παραδειγματικά για όσους
διανοηθούν να σπάσουν τη διαβόητη ομερτά – τον όρκο της σιωπής.