ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Το καλό με τα ταξίδια, εκτός από ότι χρειάζονται για τη ζωή, είναι ότι
χρειάζονται και για τη γνώση. Απομακρυνόμενος, ζώντας και βλέποντας «τους
άλλους», μετράς καλύτερα αυτό που, για λίγο ή για πολύ, άφησες πίσω.
Σχετικοποιείς και παύεις να θεωρείς δεδομένα τα πάντα (η ωραιοποίηση
παραμονεύει αρκετά αργότερα). Αυτό ακριβώς ισχύει και στον αθλητισμό.
Παρακολουθώντας το πρωτάθλημα και τις ομάδες μιας μόνο χώρας εύκολα χάνεται το
μέτρο και η προοπτική. Ο κίνδυνος δεν είναι τόσο να χάσεις τα στραβά, όσο να
σου ξεφύγουν κάποιες αποχρώσεις των θετικών. Γι’ αυτό θεωρώ απαραίτητο – και
προτείνω με την ευκαιρία στη διεύθυνση της «ΟΜΑΔΑΣ» – να στέλνει υποχρεωτικά
τους συντάκτες της τουλάχιστον μια φορά το μήνα να παρακολουθούν αγώνες στο
εξωτερικό.

Εγώ βρέθηκα αυτήν την βδομάδα στο Παρίσι, όχι χάρις στην «ΟΜΑΔΑ» – δεν είχα
κάνει ακόμα την πρόταση – αλλά καλεσμένος από τη γαλλική ομοσπονδία για δύο
παιχνίδια που σηματοδοτούν ακριβώς 62 χρόνια γαλλο-ελληνικής φιλίας (και όπως
έχω ζήσει στη Γαλλία και γεννήθηκα το 62, επέλεξαν εμένα). Κι είδα Γαλλία –
Πολωνία και Παρί Σεν Ζερμέν – Λυών. Και τα δύο μηδέν – μηδέν. Με μηδέν
ευκαιρίες και σχεδόν ισόποσες συγκινήσεις. Και ζήλεψα το Καζαχστάν και τον
ΟΦΗ. Που τουλάχιστον συμμετείχαν σε κάτι που αξίζει να λέγεται ποδόσφαιρο.

Ο τρόπος με τον οποίο έβγαλε μόνο τα μάτια του το γαλλικό ποδόσφαιρο, ιδίως
δε η Εθνική ομάδα, είναι σχεδόν παραδειγματικός – από την ανάποδη βέβαια. Πριν
από έξι μόλις χρόνια – κι ας φαίνεται στους ίδιους αιώνας – η Εθνική Γαλλίας
βρισκόταν όχι μόνο στην κορυφή – πρωταθλήτρια κόσμου και, σε λίγο, και
πρωταθλήτρια Ευρώπης – αλλά και έδειχνε εγκαταστημένη για τα καλά. Με τον
Ζιντάν, με παίκτες νέους, με αίσθηση και δυναμική αιώνιου νικητή. Άρκεσε ένα
μόνο πατατράκ, ο αποκλεισμός χωρίς ούτε ένα γκολ στο Παγκόσμιο Κύπελλο της
Ασίας, για να αρχίσουν να διαλύονται τα πάντα. Γιατί οι ομάδες, αυτό είναι το
μεγάλο μάθημα, είναι οι χαρακτήρες τους. Οι Γάλλοι ήταν ενωμένοι μόνο όσο
κέρδιζαν. Αλλά οι πολλές νίκες τούς έστειλαν κατευθείαν στην ύβρι: αυτές τις
μέρες έγινε πέραν αμφιβολίας γνωστό στη Γαλλία ότι στο τελευταίο Μουντιάλ η
πειθαρχία, ο σεβασμός στον προπονητή και η αίσθηση καθήκοντος των παικτών ήταν
στο μηδέν. Ακολούθησαν οι λανθασμένες επιλογές προπονητών, η μη σταδιακή
ανανέωση της ομάδας, το νέο χαστούκι της Πορτογαλίας, η λιποταξία του Ζιντάν
και αρκετών της παρέας του. Και τώρα η ομάδα ολόκληρη βρίσκεται κοντά στο
μηδέν. Εκεί όπου έμεινε στα τρία τελευταία εντός έδρας παιχνίδια της με
μεγαθήρια όπως το Ισραήλ, η Ιρλανδία και η Πολωνία – τραβώντας, φυσικά, και το
εθνικό πρωτάθλημα προς τα κάτω.

Απ’ όλα αυτά εμείς πρέπει να κρατήσουμε ένα μάθημα ταπεινότητας. H Ελλάδα
δεν έγινε ποδοσφαιρικό μεγαθήριο αλλά, όπως έδειξε όχι μόνο η νίκη της
Τετάρτης, αλλά και το πνεύμα που περιβάλλει την ομάδα, έχει αμετάκλητα περάσει
σε άλλο επίπεδο. Τώρα θα μετρηθεί, όχι όπως σωστά λέγεται η ψυχή, αλλά ο
χαρακτήρας της. Στο χέρι παικτών και προπονητή είναι να παλέψουν, να μη
διαλυθούν και να συνεχίσουν (ούτως ή άλλως, η κορυφή πατιέται μία μόνο φορά).
Στα θετικά, ότι τα μυαλά τους δεν μοιάζουν να πήραν αέρα κι ότι η αγάπη του
κόσμου στη χώρα μας είναι πιο αυθεντική και διαρκής. Στα αρνητικά, το
προηγούμενο του μπάσκετ στη δεκαετία του ενενήντα. Τρέχω στο αεροδρόμιο γιατί
δεν θέλω να χάσω άλλη στιγμή από αυτόν τον ωραίο αγώνα.