Οι ταραντούλες έχουν το… φεστιβάλ τους

«Με μεγάλη προσοχή θα διασχίσω τον δρόμο/ μη τυχόν σε καμιά ταραντούλα
προκαλέσω πόνο»… Αν νομίζετε πως το θέμα του ποιητικού διαγωνισμού, στον
οποίο συμμετείχε ο 8χρονος Κίμικο Σμιθ, είναι το μοναδικό παράξενο πράγμα που
συμβαίνει στο Κόρσγκολντ, ένα χωριό της Καλιφόρνιας, γελιέστε. Εδώ οι
ταραντούλες είναι κατοικίδια, επίτιμοι προσκεκλημένοι, πρωταγωνιστές.

«Μήπως είδατε καμιά όμορφη ταραντούλα;». Ένας οκτάποδος Ρωμαίος αναζητεί το ταίρι του

«Μα είναι τόσο γλυκές!», λέει η 74χρονη Τζοάν Σουέρτφεγκερ. «Έτσι όπως
περπατάνε, όπως γλιστράνε, όπως κινούνται, δεν θα μπορούσαν να είναι
περισσότερο χαριτωμένες. Και όμως, μιλά για ταραντούλες. Βρισκόμαστε στο
Κόρσγκολντ, στους πρόποδες της Σιέρα Νεβάδα στην Καλιφόρνια, ένα χωριό 7.500
κατοίκων όπου δεν συμβαίνουν και πολλά συνταρακτικά πράγματα. Εκτός ίσως από
το Φεστιβάλ Ενημέρωσης για τις Ταραντούλες, το οποίο πραγματοποιήθηκε για
έβδομη συνεχόμενη φορά φέτος το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Οκτωβρίου στη
γιορτή του Χάλοουϊν.

Από τα μέσα Οκτωβρίου έως τα μέσα Νοεμβρίου – είναι η εποχή που ζευγαρώνουν οι
ταραντούλες σε αυτά τα μέρη – χιλιάδες τριχωτοί, δίχρωμοι, οκτάποδοι Ρωμαίοι
βγαίνουν από τις κρυψώνες τους σε αναζήτηση θηλυκών. Γλιστρούν πάνω σε αυλές
και δρόμους, καρτερούν με ολόκληρο το κορμί τους να πάλλεται, κυνηγούν και εν
τέλει επιδίδονται σε βίαιες ερωτοτροπίες από τις οποίες καμιά φορά βγαίνουν
νεκροί – είναι αλλοπρόσαλλα αυτά τα θηλυκά, τι να πει κανείς… Όλα αυτά
εκστασιάζουν τους κατοίκους. Είναι μια τυπική περίπτωση «κάνω την αδυναμία μου
άποψη». Αφού υπάρχουν πολλές ταραντούλες εδώ, γιατί να μην το διασκεδάσουμε;

Το πρόγραμμα. Το Φεστιβάλ Ενημέρωσης περιλαμβάνει απ’ όλα. Θα μπορούσε
να συγκριθεί με ένα πρόγραμμα «απευαισθητοποίησης» ανθρώπων που πάσχουν από
αραχνοφοβία. Στα μέρη αυτά, η αραχνοφοβία δεν είναι πολιτικά ορθή. Όταν η
Νταϊάν Μπόλαντ μετακόμισε στο Κόρσγκολντ, το 1978, κάθε φορά που έβρισκε
μπροστά της μια ταραντούλα προσπαθούσε να την πατήσει ή να την συνθλίψει με
καμιά σκούπα. «Οι γείτονες έσπευσαν τσιρίζοντας, λέγοντάς μου πόσο καλές
είναι», θυμάται. Τώρα, είκοσι έξι χρόνια αργότερα, η Μπόλαντ υπενθυμίζει σε
όποιον θέλει να την ακούσει ότι οι ταραντούλες τρώνε κατσαρίδες, σκορπιούς και
μικρούς κροταλίες, καθώς και ότι «νιώθουν σαν βελούδο όταν περπατούν πάνω στο
χέρι σου».

Στην πραγματικότητα, αυτή είναι που ξεκίνησε πριν από επτά χρόνια το φεστιβάλ.
Αφενός για να εξασφαλίσει περισσότερους πελάτες στο κατάστημά της, αφετέρου
για να μην περάσουν και άλλοι όσα πέρασε εκείνη μόλις μετακόμισε στο
Κόρσγκολντ. Οι ανατολικοί πρόποδες της Σιέρα Νεβάδα είναι μία από τις περιοχές
της Καλιφόρνιας με την ταχύτερη πληθυσμιακή αύξηση, καθώς προσελκύουν σταθερά
«αστικούς πρόσφυγες» από την Κομητεία Όραντζ, το Σαν Χοσέ και αλλού.

Ατραξιόν. Όπως επισημαίνει ο Ντρέικ Χόκανσον, βοηθός καθηγητή στο
Κρατικό Πανεπιστήμιο της Γουαϊνόνα, στη Μινεσότα, και συγγραφέας του βιβλίου
«H Λεωφόρος Λίνκολν: Κύριος δρόμος απ’ άκρη σ’ άκρη της Αμερικής», το Φεστιβάλ
Ενημέρωσης ανταποκρίνεται πλήρως στην «αμερικανική ιδέα ότι κάθε τόπος είναι
σημαντικός και θεμελιώδης αυτού που είμαστε». Μία από τις ατραξιόν του
φεστιβάλ είναι το Ντέρμπι Ταραντούλας: τα παιδιά – ή συχνότερα, οι πατεράδες –
πιάνουν καθ’ οδόν ταραντούλες, τις κρατούν μέσα σε τενεκεδένια κουτιά, κατόπιν
τις τοποθετούν στην άκρη ενός σωλήνα, φυσούν πάνω τους για να τις
κινητοποιήσουν και… όποια ταραντούλα ξεμυτίσει πρώτη από την άλλη πλευρά
είναι η νικήτρια. Μια άλλη ατραξιόν είναι ο Διαγωνισμός Ποίησης με θέμα τις
ταραντούλες. Ή ο διαγωνισμός Τριχωτά Πόδια – σε αυτόν, όμως, συμμετέχουν
αποκλειστικά άνθρωποι.

Το ομαδικό πνεύμα

Όπως λέει ο Άαρον Κούσμαν, ένας βετεράνος των δημοσίων σχέσεων από το Σικάγο,
φεστιβάλ όπως αυτό, με θέμα τις ταραντούλες, τις γιγαντιαίες ομελέτες και ούτω
καθεξής, δεν είναι μόνο έξυπνοι «μαγνήτες» τουριστών αλλά και μέσα
καλλιέργειας του «esprit de corps» – ομαδικού πνεύματος. «Δεν είμαστε φοβερή
χώρα;», αναρωτιέται ρητορικά. «Κανείς δεν ξέρει τι θα κάνει τον άλλο να νιώσει
όμορφα». Για όσους πάντως δεν ξέρουν ούτε και οι ίδιοι τι θα τους κάνει να
νιώσουν όμορφα, υπάρχει μια άλλη πρόταση: το Καρναβάλι στη Μέση του Πουθενά,
στο Έινσγουορθ της Νεμπράσκα, 400 χιλιόμετρα από την Όμαχα, 725 χιλιόμετρα από
το Ντένβερ, 400 χιλιόμετρα από τους καταρράκτες Σιουξ Φολς και 300 χιλιόμετρα
από το Γκραντ Άιλαντ, που είναι και η εγγύτερη πόλη…

Επιμέλεια: Κίττυ Ξενάκη