ANNA ΠANAΓIΩTΟΠΟYΛΟY «Aς βλέπουμε κάτι πριν το “κράξουμε”»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
 |
|
Άννα Παναγιωτοπούλου: «Δεν με πτοεί ότι μεγαλώνω. Γιατί μεγαλώνοντας έχω |
«Είναι μια μαύρη κωμωδία. Αν το έργο αυτό δεν ήταν γραμμένο σαν κωμωδία θα
ήταν, φαντάζομαι, πολύ άγριο… Έχει πολύ ενδιαφέρον».
H Άννα Παναγιωτοπούλου επιστρέφει φέτος, μετά το περσινό «παιχνίδι» πάνω στο
παλιό μελόδραμα «Οι δύο ορφανές» που, μέσα στον σκληρό για το θέατρο χειμώνα,
«δυσκολεύτηκε» στα ταμεία, κρατώντας τον ένα από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους
σε μια «καθαρή» κωμωδία, «Μπαμπά, μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή», των Αλέξανδρου
Ρήγα – Δημήτρη Αποστόλου, στο θέατρο «Ήβη», με συμπρωταγωνίστρια τη Χρύσα
Ρώπα.
Με πείρα θεάτρου τριάντα έξι χρόνων, με κατακτημένα πλήρως τα μέσα της στην
κωμωδία, ηθοποιός που από την επιθεώρηση πέρασε στην πρόζα και έχει τη βαθιά
επιθυμία να κάνει ρόλους δραματικούς, η Άννα Παναγιωτοπούλου, αφοπλιστικά
ειλικρινής, υπερασπίζεται πάντα με θέρμη τη δουλειά της χωρίς να κρύβει την
πικρία της για την υποδοχή που της έγινε όταν τόλμησε πρόπερσι να παίξει την
Αλεξάντρα ντελ Λάγκο στο «Γλυκό πουλί της νιότης».
«Να σκεφθείς ότι ήμουν στην Τήνο και είχα πάρει την απόφαση ότι φέτος τον
χειμώνα δεν θα κάνω τίποτα. Μπορεί και να με ‘τρωγε το σαράκι που δεν θα ήμουν
στο θέατρο, αλλά δεν είχα κανένα λόγο να δουλέψω. Είχα δουλέψει πράγματα που
με ενδιέφεραν πάρα πολύ τις προηγούμενες χρονιές. Δεν με κούρασε αυτό. Αλλά με
απογοήτευσε. Όχι η υποδοχή απ’ το κοινό. Με απογοήτευσε σε σχέση με τον χώρο.
Θεωρήθηκα “ψώνιο”. Πιστεύω πως ένας καλλιτέχνης έχει το δικαίωμα να επιλέγει
ό,τι νομίζει και πως ο οποιοσδήποτε μπορεί να το “κράξει” ή να μην το
“κράξει”. Αλλά μόνον αφού το δει. Να γίνεται εκ προοιμίου αυτό;
Θα έκανα, λοιπόν, μόνον κάτι που θα μου ήταν πολύ ευχάριστο να το κάνω. Και
για το οποίο δεν θα είχα καμιά ευθύνη παρά μόνο να παίξω ένα ρόλο. Διάβασα το
“Μπαμπά μην ξαναπεθάνεις… ” κι αυτό ήταν. Είπα το “ναι” γιατί μου άρεσε
ειλικρινά. Γιατί μου άρεσε που θα παίξω με τη Χρύσα και που θα δουλέψω με τον
Αλέξανδρο ο οποίος σκηνοθετεί κιόλας, με τον οποίο είχαμε δουλέψει πολύ καλά
στο “Ντόλτσε βίτα”. Είναι ένας ρόλος πολύ κοντά μου. Δεν θέλει ιδιαίτερο
“ψάξιμο”. Θα προσπαθήσω να τον παίξω πολύ καλά».
Μου εξηγεί με δυο λόγια την πλοκή του έργου. Δυο αδελφές που ζουν στην Αθήνα
είναι τα δυο κύρια πρόσωπα. H μία – η πιο “χαζή”, η πιο συντηρητική –
διαχειρίζεται το καφενείο της Βουλής και έχει αδυναμία στον πατέρα τους, ενώ η
άλλη είναι συντάκτρια στο περιοδικό «Down Town» και τον μισεί. Ο πατέρας
πεθαίνει και οι δυο αδελφές πάνε στο χωριό για την κηδεία του. Εκεί όμως θα
εμπλακούν σε μια ιστορία αρχαιοκαπηλίας που θα καταλήξει και σε επί σκηνής
φόνους. Στο τέλος μένουν ζωντανές μόνον οι δυο τους.
Στον χώρο του λεγόμενου «εμπορικού» θεάτρου μέχρι πού μπορεί να προχωρήσει
ο ηθοποιός – οι πρόβες είναι λιγότερες, τα πράγματα δεν «ψάχνονται», όλοι οι
ηθοποιοί κάνουν παράλληλα τηλεόραση και είναι απασχολημένοι σε γυρίσματα…
«Δεν είναι πάντα έτσι. Εμείς κάναμε πολλές πρόβες. Από αρχές Σεπτεμβρίου. Και
έχουμε κι άλλες ακόμα να κάνουμε. Πήρε παράταση η πρεμιέρα για να είμαστε
άψογοι. Όσο για τους ηθοποιούς που έχουν παράλληλα γυρίσματα για την τηλεόραση
αυτό δεν ισχύει μόνο στο “εμπορικό”…
Αφήστε που αυτόν το διαχωρισμό δεν τον δέχομαι με τίποτα. Το θέατρο – όλο το
θέατρο – υπάρχει για να πηγαίνει και να το βλέπει κόσμος. H Κάτια Δανδουλάκη
που απ’ ό,τι μαθαίνω γεμίζει το θέατρο της με τις “Τρεις αδελφές”, ε, δεν θα
μου πείτε ότι κάνει “εμπορικό” θέατρο. Κι ας κάνει και τηλεόραση. H Μπέττυ
Αρβανίτη, που επίσης γεμίζει το θέατρο της, θα μου πείτε ότι δεν κάνει
“εμπορικό” θέατρο;
“Εμπορικό” δεν είναι οποιοδήποτε θέατρο όπου πάει κόσμος; Το θέμα είναι να μην
γίνονται “εκπτώσεις” για να γεμίσει. Αλλά ο στόχος όλων είναι να γεμίσει. Τώρα
το ποιος κάνει “εκπτώσεις” είναι άλλη ιστορία. “Εκπτώσεις” κάνουν και πάρα
πολλοί από το λεγόμενο “μη εμπορικό” θέατρο και το ξέρουμε πολύ καλά όλοι. Και
“εκπτώσεις” χοντρές μάλιστα. Δεν τον δέχομαι αυτό τον διαχωρισμό. Και με
πληγώνει πάρα πολύ. Θεωρώ ότι όλοι έχουν το δικαίωμα σε όλα. Να κάνουν τόσο
μια εμπορική όσο και μια καλλιτεχνική επιτυχία ή αποτυχία. Αν δεν έχεις την
πρόθεση να φθαρείς και νιώθεις ότι είσαι “ανοιχτός” στα πράγματα δεν
φθείρεσαι».
Κωμωδία μέσα από το δράμα
Προσπαθήσατε να βγείτε από την εικόνα της κωμικού με την οποία έχετε
ταυτιστεί: «H Ήρα και το παγώνι», «Γλυκό πουλί της νιότης»… Σαν να
«εξαναγκάζεστε» όμως από τον περίγυρο και το κοινό να ξαναγυρίσετε στην εικόνα
σας. Το θεωρείτε εγκλωβισμό;
«Δεν μπορώ να κάνω τα ίδια και τα ίδια. Αυτός είναι ο λόγος που σταμάτησα να
κάνω επιθεώρηση. Τη λατρεύω, αλλά ό,τι ήταν να κάνω στην επιθεώρηση το έκανα.
Δεν είμαι επιθεωρησιακή ηθοποιός. Δεν έχω τη δυνατότητα μέσα απ’ τον
αυτοσχεδιασμό να πάω παραπέρα αυτόν τον τύπο. Δεν είμαι Βλαχοπούλου. Είμαι μια
έντεχνη ηθοποιός και ουσιαστικά δραματική. Και την κωμωδία μέσα από το δράμα
την παίζω».
Επιθεώρηση δεν θέλετε να κάνετε πια. Δεν θέλετε όμως να γράψετε ή να
ανεβάσετε μια επιθεώρηση για νέους;
«Όντως. Έχω σκεφθεί πολύ σοβαρά να καθήσω να γράψω και να σκηνοθετήσω μια
επιθεώρηση έχοντας υπόψη μου, μια και μόνο για συγκεκριμένους ηθοποιούς μπορώ
να γράψω, κάποια παιδιά με τα οποία έχω δουλέψει και κάνουν πολύ κέφι το
είδος. Οι συνθήκες είναι πολύ δύσκολες και δεν ξέρω αν μπορώ να κάνω κάτι
φρέσκο. Θα δούμε».
INFO
Στο θέατρο «Ήβη» (Σαρρή 27, τηλ. 210-3215.127), από την Παρασκευή 18 Νοεμβρίου.
Google news
