ΣE ΠPΩTO ENIKO Οι καθηγητές και οι αυριανοί ενήλικες

H σχολική χρονιά στο «φουλ» της και οι επισκέψεις στους καθηγητές σε…
εβδομαδιαία διάταξη. Κάθε φορά που βρίσκομαι απέναντι σε έναν από αυτούς ή
παρατηρώ κάποιους άλλους να περπατούν στους διαδρόμους του σχολείου ή να
μιλάνε στους μαθητές, αναρωτιέμαι πάντα αν ξέρουν πραγματικά τι επάγγελμα
έχουν διαλέξει (ή έστω τους «διάλεξε»). Ψάχνω στο πρόσωπο, στο βλέμμα, στο
χαμόγελό τους, να δω τη «χημεία» τους με τα παιδιά, να καταλάβω αν είναι
βαριεστημένοι ή κεφάτοι, αν έχουν την αναγκαία υπομονή ή κοιτάνε «να
ξεμπερδεύουν». Αν διαθέτουν αυτό το «κάτι» που τους κάνει ιδεώδεις γι’ αυτή
την «καρέκλα» και αν αυτή τους κάνει να αισθάνονται ικανοποιημένοι και
«γεμάτοι» – κι ας αποδεικνύεται πολλές φορές «ηλεκτρική» για τα νεύρα τους.
Θυμάμαι κάποιους από τους δικούς μου δασκάλους και καθηγητές – άλλους αμυδρά
(πώς τον έλεγαν, μωρέ, εκείνον τον «άνοστο» μαθηματικό…), άλλους βαθιά
καταχωρημένους στη μνήμη, κάποιους – ελάχιστους – και στην καρδιά. Την κυρία
Βούλα, την «ήρεμη δύναμη» της πρώτης τάξης του Δημοτικού, τον τεράστιο κύριο
Λουκά με το μουστάκι, που τρέμαμε όταν ανέμιζε τη βέργα που έτσουζε στις
παλάμες. Και στο Γυμνάσιο, την τοσοδούλα μεγαλοκοπέλα, τη φιλόλογο, που ήξερε
με τα πανέξυπνα μάτια της να διακρίνει, να πλησιάζει, να μεταδίδει τη «σπίθα».
Τον φοβερό καθηγητή της Μουσικής, που μόνος αυτός ήξερε να «ξυπνά» αυτιά και
πνεύματα, σε μια εποχή τόσο «στεγνή» και ισοπεδωτική (χούντα γαρ). Αλλά και τη
γυμνασιάρχη, που παρά τους αυστηρούς κότσους της και τα συντηρητικά ταγεράκια
της, επέμενε ότι στους μεγάλους ποιητές, συγγραφείς, ζωγράφους, φιλοσόφους δεν
μας νοιάζουν οι πολιτικές ιδεολογίες τους ή οι σεξουαλικές προτιμήσεις τους,
αλλά το έργο τους.

Αγαπημένοι καθηγητές των παιδιών μας, αν μη τι άλλο, σκεφθείτε την…
υστεροφημία σας στους αυριανούς ενήλικες!