Κριτική για… ασυνέπεια

Ο δρόμος της συναίνεσης για το ΠΑΣΟΚ έχει «ημερομηνία λήξης», όπως έχει
διακηρύξει ο πρόεδρος του Κινήματος Γιώργος Παπανδρέου και είναι ανοικτός
μόνον εάν υπάρχουν συγκεκριμένες προτάσεις από την πλευρά της κυβέρνησης. Για
πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ όμως, ο δρόμος αυτός περνάει και μέσα από αλλεπάλληλα
«σκωτσέζικα ντους» για το Κίνημα, τα οποία επηρεάζουν και την αντιπολιτευτική
εικόνα του…

Το ζήτημα έχει ήδη τεθεί στις συνεδριάσεις των συντονιστών του ΠΑΣΟΚ,
απασχολεί τους βουλευτές, ενώ παράπονα έχει εκφράσει και η βάση του Κινήματος
που θεωρεί ότι η κυβέρνηση θα έπρεπε να παίρνει σκληρές απαντήσεις από την
αξιωματική αντιπολίτευση. Όπως αναφέρουν βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, η επιλογή του Γ.
Παπανδρέου να περνάει από το «ζεστό» στο «κρύο» προκαλεί σε αρκετές
περιπτώσεις σύγχυση στην κομματική βάση, ενώ δημιουργεί, όπως λένε, την
εντύπωση ότι το Κίνημα «βρίσκεται σταθερά σε θέση άμυνας απέναντι στις
κυβερνητικές επιθέσεις».

H στάση στο Σκοπιανό. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της τακτικής
παρουσιάζουν τα ίδια στελέχη τη στάση του Κινήματος στο Σκοπιανό. Αρχικά, ο Γ.
Παπανδρέου ακολούθησε σκληρή γραμμή απέναντι στην κυβέρνηση, κάνοντας λόγο για
«σφαλιάρες» που δέχεται η χώρα και αναγκάζοντας τον κυβερνητικό εκπρόσωπο να
βγει άρον άρον από τις Βρυξέλλες και να δώσει μιαν απάντηση γεμάτη ανακρίβειες
που εξέθεσε, όπως λένε, ακόμη περισσότερο την κυβέρνηση. Την επομένη ωστόσο
άλλαξε τακτική, τονίζοντας την πρόθεση του ΠΑΣΟΚ να στηρίξει μια εθνική
πολιτική που θα χαράξει η κυβέρνηση στα εξωτερικά θέματα. Παράλληλα ζήτησε να
επικρατήσει νηφαλιότητα στους χειρισμούς για το Σκοπιανό και να αποφευχθούν
ακραίες αντιδράσεις. H αλλαγή πλεύσης σχολιάστηκε και στα κομματικά όργανα, με
αποτέλεσμα ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ να επανέλθει, σημειώνοντας ότι συναίνεση «δεν
μπορεί να υπάρξει στο κενό», αλλά επί συγκεκριμένων κυβερνητικών προτάσεων,
και σε κάθε περίπτωση η «προσφορά» της αξιωματικής αντιπολίτευσης προς την
κυβέρνηση έχει ημερομηνία λήξης.

Ισορροπία. Αντίστοιχη στάση έχει κρατήσει ο Γ. Παπανδρέου και στο θέμα
της «διαπλοκής» και της διαφάνειας που επιστράτευσε η κυβέρνηση, αλλά και
απέναντι στη σύσταση εξεταστικής επιτροπής για τα εξοπλιστικά, όπου, σύμφωνα
με στελέχη του ΠΑΣΟΚ, εμφανίστηκε ότι προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ σκληρών
και ήπιων τόνων. Σχετικά με τη «διαπλοκή», κατηγόρησε τον Πρωθυπουργό για τον
τρόπο που άνοιξε το θέμα («Δεν μπορείς να πετάς σε ένα τραπέζι με σουβλάκια
ότι δεν μπορώ να κυβερνήσω, όταν έχεις πάρει το 45% των ψήφων!..», είπε στον
Κων. Καραμανλή), αλλά παράλληλα διεμήνυσε ότι θα στηρίξει κάθε νομοθετική
πρωτοβουλία που ενισχύει τη διαφάνεια. Κατά τη συζήτηση στη Βουλή για την
Παιδεία, μάλιστα, επέκρινε την κυβέρνηση ότι ακόμη δεν έχει παρουσιάσει κανένα
θεσμικό μέτρο για τη διαφάνεια.

Για τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής επιτροπής αρχικά κινήθηκε σε χαμηλούς
τόνους, αναφέροντας ότι «υπάρχει το τεκμήριο αθωότητας για όλους» και ο ίδιος
«δεν θα γίνει δικαστής». Το ΠΑΣΟΚ αντιπρότεινε, μάλιστα, η εξεταστική επιτροπή
να ελέγξει και τα εξοπλιστικά προγράμματα που προώθησε η N.Δ. από τον
περασμένο Απρίλιο, αλλά και την περίοδο 1990-93. Στη συνέχεια κατήγγειλε την
κυβέρνηση ότι μετατρέπει την πολιτική ζωή σε «διαρκές δικαστικό φρενοκομείο»
και πως με τις ενέργειές της «αποσκοπεί στην πολιτική ομηρεία του ΠΑΣΟΚ».

H πρόσκληση για συναίνεση πάντως ήταν περισσότερο σαφής από την πλευρά του
ΠΑΣΟΚ στο θέμα της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας, για την οποία ο κ.
Παπανδρέου έχει αναφέρει πως το Κίνημα δεν κάνει την επιλογή «με στενά
κομματικά κριτήρια». Τη στάση αυτή έσπευσε να εκμεταλλευθεί τις προηγούμενες
ημέρες ο γραμματέας της N.Δ. Ευάγγ. Μεϊμαράκης με τρόπο που θεωρήθηκε
«προβοκατόρικος» και καταγγέλθηκε από το ΠΑΣΟΚ.

Ξεκάθαρο. Στενοί συνεργάτες του Γ. Παπανδρέου αναφέρουν ότι σε καμία
περίπτωση δεν υπάρχει αλλαγή στάσης από την πλευρά της ηγεσίας του Κινήματος.
«Το μήνυμα – λένε – προς την κυβέρνηση είναι ξεκάθαρο. Χωρίς να υπάρχει
στρατηγική στα εθνικά θέματα και χωρίς συγκεκριμένες προτάσεις στα μεγάλα
κοινωνικά θέματα, όπως η Παιδεία και η Υγεία, δεν υπάρχει περιθώριο
συνεννόησης». Και ως παράδειγμα που δείχνει τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να
προχωρήσει η συναίνεση, αναφέρουν την πρόταση για τη δημιουργία μη κρατικών
Πανεπιστημίων, που αποτελεί συγκεκριμένο μέτρο στο οποίο κυβέρνηση και
αντιπολίτευση συμφώνησαν στη Βουλή.