ΣE ΠPΩTO ENIKO Ένα τοπίο μυστικό…

Ένα πανέμορφο τοπίο ονείρου την άκουσα να περιγράφει. Ήταν εκεί, ανάμεσα σε
κόσμο πολύ, ανάμεσα σε ανθρώπους γνωστούς και αγνώστους. Ήταν εκεί, μαζί του.
Πάντα τον συναντά στα όνειρά της. Πάντα μαζί του περπατά στις γειτονιές του
ασυνείδητου, πάντα μαζί του συζητά για τις εικόνες και τις σκέψεις που άλλος
κανείς για χρόνια κι από χρόνια δεν το μπορεί να μοιραστεί. Ήταν εκεί, λοιπόν,
κοντά του. Περπατούσε (όπως και όλοι) μέχρι που ο τόπος τη σταμάτησε, για να
τον δει. Και στάθηκε. Και κοίταξε. Και άκουσε. Κι ήταν τοπίο μαγικό μπροστά
της. Από παντού πανέμορφο. Από παντού ανοιχτό. Γεμάτο φως. Και λόφους. Και
βουνά και πεδιάδες. Κι ένας ορίζοντας μακριά…

«Κοίτα να δεις», του είπε. «Στάσου»! Τόση ομορφιά! Κινεί τα χέρια της και το
μυαλό της τρέχει, κατρακυλάει στις πλαγιές, αναπηδά, ζαλίζεται. «Ένα τοπίο
υπέροχο», μου λέει. «Κι έμεινα εκεί, στην άκρη του βουνού να το κοιτώ, να μη
χορταίνω. Μέχρι που έστρεψα το βλέμμα για να κοιτάξω χαμηλά, πιο δίπλα μου κι
είδα αγκαλιές λουλούδια ανθισμένα. Σαν μαργαρίτες, σαν χαμομήλια. Ένα λιβάδι
ολόκληρο, εκεί, στα πόδια μου. Όλα πολύχρωμα. Όλα ανθισμένα. Λουλούδια
ζωντανά, γεμάτα υγεία».

Μου λέει κι άλλα όνειρα και για άλλα όνειρα πρώτη φορά μιλάει. Και την κοιτώ
χωρίς να τη χορταίνω. Μιαν αγκαλιά λουλούδια, ένας ήλιος: η μαμά μου. Ένα
τοπίο ονειρικό. Ένα τοπίο δίπλα μου, πολύ κοντά μου. Στα όνειρά μου όταν
ζωγραφίζεται, είναι θαλασσινό. Είναι ακτή και ουρανός και πέτρες και κοχύλια.
Μαζεύω κάμποσα απ’ αυτά. Σκύβω και για ώρα πολλή μόνο την αμμουδιά κοιτάζω.
Εκεί εστιάζω – στα μικρά τα βότσαλα. Όσα τα ξεχωρίζω, τα ρίχνω μες στις τσέπες
μου κι ύστερα τα κοιτώ στο φως. Κάτω απ’ το φως. Μικρά γλυπτά, υπέροχα, που
γιγαντώνουν και θεριεύουν τις λεπτομέρειές τους, τις γραμμές, τις εσοχές, τα
σχέδια, τις ιστορίες από όσα υγρά περάσανε και κύλησαν και αυλάκωσαν και
χάραξαν την ορυκτή επιφάνειά τους.