H γιορτή του αυτοελέγχου

Σε γειτονιές της Πόλης ο δήμος έχει στήσει τέντες με δωρεάν φαγητό

«H σπατάλη είναι αμαρτία», γράφει το τεράστιο φωτεινό πανό που έχει αναρτηθεί
ανάμεσα στους ψηλούς μιναρέδες του Μπλε Τζαμιού στην πλατεία του Σουλτάναχμετ,
στο κέντρο της παλιάς, αυτοκρατορικής Κωνσταντινούπολης. Είμαστε στη μέση του
Ραμαζανιού, μιας γιορτής αγάπης, αυτοελέγχου και αλληλεγγύης.

Γύρω στις πεντέμισι το απόγευμα, εκατοντάδες πιστοί γεμίζουν την πλατεία που
σφύζει από πρόχειρα μαγαζάκια φαγητού και τσαγιού. Μόλις ο μουεζίνης του
μεγάλου τζαμιού αρχίσει το κάλεσμά του, μια δυνατή κροτίδα σκάει δίνοντας το
μήνυμα ότι έφτασε η ώρα του ιφτάρ, του πρώτου γεύματος μετά τη δωδεκάωρη,
περίπου, νηστεία. Νέοι, ηλικιωμένοι, παιδιά, αρχίζουν να τρώνε χαμηλόφωνα και
με ανακούφιση. Εκατοντάδες φωτάκια λάμπουν στην πλατεία, μια ορχήστρα του
δήμου παίζει παλιά τουρκική μουσική.

Στους άλλους μαχαλάδες της Πόλης τα φώτα είναι και εκεί όλα αναμμένα, πολλές
πόρτες των σπιτιών είναι ανοιχτές και μπαινοβγαίνουν συγγενείς και γείτονες.
Τα γιορτινά τραπέζια είναι στρωμένα με σούπες, κρέας, ψωμί, τυρί, σαλάτες και,
βέβαια, γλυκά για το τέλος. Σε πολλές γειτονιές ο δήμος έχει στήσει τεράστιες
τέντες και δεκάδες άνθρωποι κάνουν ουρές για ένα πιάτο φαί που προσφέρουν
δωρεάν.

H νύχτα προχωράει, τα φώτα της Πόλης σβήνουν ένα ένα. Περίπου στις τέσσερις τα
ξημερώματα, οι μαχαλάδες ξυπνούν από έναν βαθύ ήχο νταουλιών. Είναι οι
«νταβουλζτήδες» που περπατούν αργά στα σκοτεινά σοκάκια χτυπώντας τα νταούλια
τους, για να ειδοποιήσουν τους πιστούς ότι έφτασε η ώρα του «σαχούρ», το
τελευταίου γεύματος πριν ξημερώσει και αρχίσει πάλι η νηστεία.

H νηστεία. H ημέρα έρχεται, οι άνθρωποι πηγαίνουν στις δουλειές τους, η
ζωή ξαναρχίζει και μαζί της και η δωδεκάωρη νηστεία. «Είναι δύσκολη η νηστεία,
δεν μπορούμε ούτε να φάμε, ούτε να πιούμε, ούτε να καπνίσουμε, αλλά αυτός
είναι ο σκοπός της, να είναι δύσκολη και επίπονη, για να μάθουμε την
αυτοπειθαρχία και ο Αλλάχ μάς ανταμείβει», λέει ένας γέρος Χατζής, που γύρισε
από προσκύνημα στη Μέκκα. Μιλάει χαμηλόφωνα. «Είναι αμαρτία διπλή να θυμώνεις,
να φωνάζεις και να μη σέβεσαι τον συνάνθρωπό σου στο Ραμαζάνι».